Δημήτρης Δανίκας

Ο, τι δηλαδή ο εκλιπών έκανε τον βασιλιά αλλά βασιλιάς, στις κρίσιμες στιγμές αυτού του έρμου τόπου δεν ήταν. Πως δηλαδή πάντα κατώτερος, κατώτατος τον περιστάσεων αποδείχθηκε. Πέρα απ όλα αυτά

Μια στιγμή, ένα στεφάνι και μια κορδέλα μου προκάλεσαν συγκίνηση μεγάλη. Μια κορδέλα που πάνω της μια φράση έγραφε με λόγια καρδιάς «η αγαπημένη σου Αννα Μαρία»

Αν και δεν ήμουν παρών. Παρόλα αυτά στοιχηματίζω ό,τι έχω και δεν έχω. Το μοναδικό πρόσωπο με αισθήματα αληθινά. Το μοναδικό πλάσμα με καρδιά να κολυμπάει σε δάκρυα μιας απώλειας που κανείς δεν μπορεί να αναπληρώσει. Η μοναδική ψυχή που ταράχτηκε και που μέχρι τον τάφο της θα τον ακολουθεί είναι και πάντα θα είναι αυτό το κορίτσι από τη Δανία που το 1964 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα και τον βασιλιά των Ελλήνων

Μια παραλλαγή όπως η Σίσσυ η πριγκίπισσα της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Από τα σύννεφα προσγειώθηκε ανώμαλα στα παλάτια της Φρειδερίκης. Ένα πλάσμα τόσο ευαίσθητο, τόσο σεμνό και τόσο πολιτισμένο από μια χώρα που εκ παραδόσεως είναι και πορεύεται βασιλικά κόντρα στα δικά μας τα ανώμαλα, τα συνωμοτικά, τα δόλια και τα σκοτεινά

Μόνο εκείνη η Αννα Μαρία, μόνο αυτή ο ορισμός της συναισθηματικής συντριβής. Όταν το ταίρι σου εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, τότε απόλυτη, φρικτή μοναξιά. Τότε καταψύκτης το οποιοδήποτε παλάτι. Η Αννα Μαρία λοιπόν, ο μεγάλος καημός. Η Αννα Μαρία ο μεγάλος στεναγμός. Η Αννα Μαρία λοιπόν με την καρδιά της και όχι με το βλέμμα στραμμένο στην πελατεία, το ψυχρό καθήκον, το «πρέπει», την ψηφοθηρία και την κοσμική μανία

Υποκλίνομαι λοιπόν. Οσο για όλους τους άλλους τους επίσημους, τους διάσημους και τους «επώνυμους». Η παρουσία εντελώς τυπική. Η κηδεία απλώς μια υποχρέωση τόσο επαγγελματική όσο και πελατειακή. Το πρωτόκολλο. Η δημοσιότητα. Το Breakfast, το Lunch και το Dinner. Ένα πέρασμα ήταν θα περάσει. Μια υποχρέωση ήταν. Ένα βαρίδι

Και συνέβη τούτη η αντιστροφή. Το «θέμα» δεν ήταν ο νεκρός. Το «θέμα» ήταν τα στολίδια, η γκαρνταρόμπα, οι σουίτες, τα πιάτα και τα ποτά, οι χειραψίες, τα φωτογραφικά στιγμιότυπα, οι ασπασμοί, οι εναγκαλισμοί, τα ονόματα, οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις

Η γνωστή διαδικασία. Επρεπε να παραβρεθούν. Αλλοι λόγω βασιλικών συγγενικών διαδρομών. Αλλοι λόγω γνωριμιών. Με βάφτισε σου λέει. Να μην πάω. Και πήγε. Αλλοι λόγω ψηφοθηρικών «καταναγκασμών». Αφού, σου λέει, απ αυτούς τους αμετανόητους βασιλόφρονες ανά την ελληνική επικράτεια, θα εισπράξω χειροκροτήματα. Αυτοί οι πελάτες μου. Αυτοί τα κουκιά μου

Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά αλλά αν και έστω ένας εξ αυτών αισθάνθηκε την παραμικρή, την ελάχιστη θλίψη, αν έχυσε έστω και μισό δάκρυ για τον Κωνσταντίνο, ε αυτό θα είναι ρεκόρ όλων των εποχών

Επομένως και για να τελειώνω, όλοι αυτοί οι επώνυμοι και σπουδαίοι, οι κομπάρσοι. Μοναδική πρωταγωνίστρια η Αννα Μαρία. Πάντα το αυθεντικό κατατροπώνει το κάλπικο και το κοσμικό. Γι αυτό υποκλίνομαι με σεβασμό!