Βασίλης Στεφανακίδης

Η κοινή λογική έχει καταστεί είδος εν ανεπαρκεία και ο καθένας βλέπει αυτό που θέλει ή αυτό που θέλουν κάποιοι άλλοι να βλέπει.

Πάρτε για παράδειγμα το τι έχει γίνει με τον ακατανόητο πόλεμο στο Ιράν. Ενεργοποίησε πολεμική σύρραξη ο κατά δήλωσή του ειρηνιστής Τραμπ, στοχεύοντας να εξαφανίσει κάθε πιθανότητα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν, να ρίξει το καθεστώς των μουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης, να φέρει στη χώρα αυτή τη Δημοκρατία και να αποκτήσουν ελευθερίες δυτικού τύπου οι πολίτες. Για να πετύχει αυτούς τους στόχους, ξόδεψε πάνω από 100 δισ. δολάρια και σχεδόν όλο το στοκ σε βόμβες και έξυπνα όπλα, χάθηκαν χιλιάδες ζωές (οι περισσότεροι απλοί πολίτες και όχι στρατιωτικοί), διαταράχθηκε η παγκόσμια οικονομία με τις ελλείψεις πετρελαίου προκαλώντας τεράστιες ζημιές στις οικονομίες όλων των χωρών και στο τέλος αυτός ο θεωρητικά ισχυρότερος στρατός του κόσμου παραδέχθηκε ουσιαστικά πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω.

Και τώρα θριαμβολογεί ο Τραμπ γιατί με τη συμφωνία του θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, που ήταν ανοικτά και πριν από τον πόλεμο, και θα ομαλοποιηθούν οι αγορές! Από την άλλη, στο Ιράν όχι απλώς δεν έπεσε το καθεστώς των μουλάδων, τουναντίον τους διαδέχθηκαν ακόμα πιο σκληροπυρηνικοί, το οπλοστάσιό τους με τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και τα drones όχι μόνο δεν εξαντλήθηκε, αλλά είναι πολύ πιθανό να είναι πλέον μεγαλύτερο από την ένταση της παραγωγής, το δε εμπλουτισμένο ουράνιο για την παραγωγή ατομικών βομβών παραμένει άθικτο και είναι θέμα χρόνου να αποκτήσουν ατομική βόμβα. Οσον αφορά στις δηλώσεις των Ιρανών πως δεν προτίθενται να φτιάξουν πυρηνικά όπλα, τις ακούμε βερεσέ γιατί το έχουμε ακούσει πολλές φορές στα προηγούμενα χρόνια, αλλά εκείνοι συνέχιζαν το πρόγραμμά τους κανονικά.

Ε, όλα αυτά ο Τραμπ τα θεωρεί επιτυχία - και μάλιστα έχει την απαίτηση τόσο οι ηγέτες των χωρών σε όλο τον πλανήτη όσο και η κοινή γνώμη της χώρας του να του πιστώσουν αυτή την τεράστια επιτυχία! Υπάρχει στ’ αλήθεια ίχνος λογικής σε όλο αυτό;

Πάμε τώρα στα εσωτερικά. Ο Τσίπρας μετά τις απανωτές εκλογικές ήττες του παραιτήθηκε από το κόμμα που ο ίδιος μεγάλωσε και το έκανε κυβέρνηση, πέρασε δύο χρόνια αφωνίας και περισυλλογής και έρχεται τώρα να φτιάξει ένα νέο κόμμα Ι.Χ., αρχηγικό και αυτή τη φορά αλλά με τις ίδιες αρχές που είχε ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ, τις ίδιες απόψεις και πρακτικές του απαράλλακτου Τσίπρα, απλώς απαλλαγμένος από κάποια βαρίδια τύπου Πολάκη, Παππά κ.λπ. και από τις στενάχωρες κομματικές διαδικασίες των πολιτικών οργάνων όπου όλοι θέλουν να έχουν... άποψη.

Μετά ταύτα, ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη, ο rebranded αρχηγός επιβάλλει face control στους προσκυνητές πρώην συντρόφους του και δημοσκοπικά συγκεντρώνει 13%-14%, που είναι κάτω από το ποσοστό του 17,5% που τον ανάγκασε να παραιτηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ! Βλέπετε εσείς καμιά λογική σε όλο αυτό; Δηλαδή, ενώ ο λαός σου έδωσε δύο φορές την ευκαιρία να κυβερνήσεις και αφού το έκανες και μάλλον δεν τα πήγες καλά, ενώ σε αποδοκίμασε 4 φορές και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση σε έριχνε ακόμα χαμηλότερα, έρχεσαι τώρα να απευθυνθείς στο ίδιο εκλογικό σώμα, να σε ανταμείψει για ποιο ακριβώς επίτευγμα; Ή απλώς επειδή είσαι ακόμα νέος και δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις και πλήττεις αφόρητα στο σπίτι;

Αλλά και ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, ετοιμάζεται κι αυτός μετά την ήττα του το 2015 από τον Τσίπρα να κάνει κόμμα και να πάρει ψηφοφόρους από το πρώην κόμμα του και να του στερήσει κρίσιμο αριθμό, σε μια προσπάθεια, όπως και ο Τσίπρας άλλωστε, να πέσει επιτέλους ο Μητσοτάκης. Και για μεν τον Τσίπρα υπάρχει το άλλοθι μιας ρεβάνς. Για τον Σαμαρά, όμως, τι ακριβώς υπάρχει; Γιατί αυτά τα περί χρέους στην πατρίδα είναι ανάξια σχολιασμού καθώς προκαλούν γέλωτα. Μήπως όμως δεν είναι εντελώς άσχετο να τον συσχετίσουμε με τον μύθο του σκορπιού με τον βάτραχο που δέχθηκε να τον περάσει στην αντίπερα όχθη του ποταμιού, αλλά στα μισά της διαδρομής δεν αντιστάθηκε να τον δαγκώσει και χάθηκαν και οι δύο απλά γιατί δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη φύση του;

Και τι να πεις για το ΠΑΣΟΚ που έγιναν πάλι μια ωραία ατμόσφαιρα και έχασαν άλλη μια ευκαιρία να αποκτήσει η χώρα μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στη Ν.Δ. εξαιτίας πρωτίστως του αρχηγού, που τελικά αποδείχθηκε πως είναι ικανός μόνο στις εσωκομματικές «διευθετήσεις» και στα μαγειρέματα και όχι για κάτι καλύτερο.