Άννυ Ποδηματά

Τον ξέρουμε, άλλωστε, τον Πολάκη. Τον έχουμε ακούσει να δηλώνει ότι «εάν δεν βάλουμε μερικούς φυλακή, εκλογές δεν κερδίζονται», τον έχουμε παρακολουθήσει να απειλεί τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδας και να διαρρέει στον Τύπο παράνομα το περιεχόμενο τηλεφωνικής συνομιλίας τους, τον έχουμε θαυμάσει με την τσιγαρούκλα του στο χέρι να υποδέχεται στο υπουργείο Υγείας (!) τον αρμόδιο για θέματα Υγείας επίτροπο της Ε.Ε. και βέβαια τον βλέπουμε και τον ακούμε να υβρίζει και να απαξιώνει συστηματικά δημοσιογράφους της μη αρεσκείας του.

Η επίθεση στον Κυμπουρόπουλο ήταν άλλο ένα επεισόδιο σε μια μακρά σειρά πολωτικών, επιθετικών και προσβλητικών δημόσιων παρεμβάσεων του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, που χαρακτηρίζει τις τοποθετήσεις του «πολιτικές». Το πιο σοκαριστικό της υπόθεσης δεν είναι ο ίδιος ο Πολάκης, αλλά αυτό που υποκρύπτεται πίσω από την πλήρη κάλυψή του από τον πρωθυπουργό. Το χειρότερο εν προκειμένω δεν είναι καν η Παπανδρεϊκού τύπου ρελάνς της μετατροπής της πρότασης μομφής της Ν.Δ. κατά του αναπληρωτή υπουργού σε ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Τσίπρας αντιπαρήλθε με μόλις τρεις λέξεις τον κανιβαλισμό του Κυμπουρόπουλου από τον Πολάκη κάνοντας λόγο για τον «αψύ Σφακιανό»!

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μία χώρα στην Ευρώπη -ούτε καν η Ουγγαρία του Ορμπαν ή η Πολωνία του Κατσίνσκι- που θα ήταν δυνατόν να διατηρούν έναν Πολάκη στο πόστο του μετά από τόσα και τόσο αποκρουστικά διαδοχικά παραπτώματα.

Το παράδοξο, στα όρια του σουρεαλιστικού, είναι ότι ο κ. Τσίπρας δίνει αυτή την περίοδο τη «μάχη του προοδευτικού μετώπου» στην Ευρώπη και εξαπολύει μύδρους όχι μόνο κατά της Ακροδεξιάς, αλλά και κατά του αυταρχισμού και μέμφεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) που δεν πετάει έξω από τους κόλπους του τον Ορμπαν, όταν ο ίδιος αρνείται πεισματικά να απαρνηθεί τον «αψύ Σφακιανό»! Πριν από τη μάχη του «προοδευτικού μετώπου» υπάρχει η μάχη της δημοκρατίας, η οποία σήμερα δεν απειλείται μόνο από την Ακροδεξιά, ούτε καταλύεται μόνο με πραξικοπήματα.

Η ροπή προς τον αυταρχισμό, ο πολωτικός λόγος και οι ακραίες επιθέσεις προς πολιτικούς αντιπάλους είναι οι σύγχρονες απειλές.

Πριν από τη μάχη της Βουλής για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και πριν από τη μάχη των ευρωεκλογών για «το προοδευτικό μέτωπο στην Ευρώπη», συνιστούμε στον πρωθυπουργό να ξεφυλλίσει το περίφημο βιβλίο των (αριστερών) καθηγητών του Χάρβαρντ Λεβίτσκι και Ζίμπλατ «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες».

Εκεί οι συγγραφείς σταχυολογούν τέσσερις ενδείξεις που επιτρέπουν να ανιχνεύονται οι αυταρχικές προθέσεις ενός πολιτικού, επισημαίνοντας ότι «έστω και μία να ισχύει, καλό θα είναι να ανησυχούμε». Επειδή το βιβλίο είναι μεγάλο, τις παραθέτουμε:

■ Απορρίπτει λεκτικά ή/και έμπρακτα τους κανόνες του «δημοκρατικού παιχνιδιού».
■ Αρνείται ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι ισότιμοι παίκτες, τους οποίους οφείλει να σέβεται.
■ Ανέχεται ή ενθαρρύνει πράξεις βίας.
■ Δείχνει τάσεις να περιορίσει την ελευθερία έκφρασης των αντιπάλων του, αλλά και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ναι, ξέρω, αν πάρουμε τοις μετρητοίς τους συγγραφείς, θα συνειδητοποιήσουμε ότι μας περιβάλλουν δεκάδες Πολάκηδες απ' όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος.
Οταν όμως ένας πρωθυπουργός -ως θεσμός, όχι ως πρόσωπο- περιβάλλει έναν Πολάκη με την εμπιστοσύνη του, τότε υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας και τα προοδευτικά μέτωπα εξαερώνονται και απαξιώνονται.