Άννα Παναγιωταρέα

Αν ακόμη σας ενδιαφέρει να διαμορφώνετε προσωπική άποψη, καθώς παραπληροφόρηση και διαστρέβλωση οργιάζουν, μπορείτε να συντονιστείτε στο Κανάλι της Βουλής. Ετσι, εξασφαλίζετε πρόσβαση σε όλες τις κοινοβουλευτικές εργασίες: από τις εκτός ημερησίας διατάξεως συζητήσεις, το νομοθετικό έργο και τις επιτροπές έως τον κοινοβουλευτικό έλεγχο - με επίκαιρες ερωτήσεις βουλευτών προς τα αρμόδια υπουργεία. (Αφού η Βουλή δεν... διαφημίζει το πολιτικό προϊόν της, ας συνεισφέρω εγώ.)
Στις εκτός ημερησίας διατάξεως συζητήσεις που καταλήγουν σε «αναμέτρηση» του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης η Βουλή είναι... αγορά πλήθουσα. Συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι βουλευτές δεν διανοούνται να μη δώσουν το «παρών» στο χειροκρότημα του αρχηγού ή στην αποδοκιμασία του αντιπάλου. Αυτές είναι οι συνεδριάσεις που επιλέγουν οι «διακοψίες», κυρίως, του πρωθυπουργού -αν τους απαντήσει, φαντασιώνονται ότι έγιναν «συνομιλητές» του- και οι «φωνασκούντες» ώστε να μην περάσει απαρατήρητη η παρουσία τους. Δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Υπήρχαν πάντοτε ανάλογα «νούμερα», στους οποίους οι κομματικοί οπαδοί απένεμαν τον τίτλο του «αγωνιστή»!

Προδικτατορικά καταγράφτηκε ένας παραδειγματικός διάλογος στην κοινοβουλευτική ιστορία: αγόρευε από βήματος ο αρχηγός της Ενωσης Κέντρου Γεώργιος Παπανδρέου. Κάποιος βουλευτής τον διέκοπτε συνεχώς, είτε σχολιάζοντας δυνατά όσα άκουγε, είτε τον αποδοκίμαζε με κραυγές και ήχους. Απτόητος ο Γεώργιος Παπανδρέου -εύστροφος ρήτορας, με πολύχρονη κοινοβουλευτική εμπειρία- συνέχιζε να απευθύνεται στο Σώμα. Αιφνιδίως ο βουλευτής σηκώθηκε όρθιος και του φώναξε: «Είστε προδότης!». Ο Παπανδρέου διέκοψε την ομιλία του και ρώτησε: «Ποιος μίλησε;». «Εγώ!» φώναξε ο διακοψίας βουλευτής, ενθουσιασμένος που επιτέλους τον πρόσεξε. Ακολούθησε ένα λεπτό νεκρικής σιγής στην αίθουσα, καθώς ο Γεώργιος Παπανδρέου περιέφερε το βλέμμα του.

«Α! Εσείς! Τότε, δεν έχει καμία σημασία!», είπε και συνέχισε την αγόρευσή του. Ηταν ευφυέστατη αντίσταση ενός σπουδαίου πολιτικού απέναντι στην αμετροέπεια και την ύβρη προς το πρόσωπό του και την ασέβεια προς το Κοινοβούλιο. Η λεπτή ειρωνεία, ιδίως το χιούμορ είναι πρωτίστως θέματα παιδείας. Αυτό το κοινοβουλευτικό μάθημα ευπρέπειας και ψυχραιμίας δεν το ενστερνίστηκαν οι νεότερες πολιτικές γενιές.

Σήμερα όσο στη συνεδρίαση παρίστανται ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πλειοψηφία των βουλευτών κάθεται στις θέσεις της περιμένοντας τις δευτερολογίες. Μόλις οι «πρωταγωνιστές» αποχωρήσουν, τα κόμματα... φυλλορροούν, τα έδρανα αδειάζουν! Στα επόμενα λεπτά οι αρχηγοί της ελάσσονος αντιπολίτευσης αγορεύουν ενώπιον της μικρής Κοινοβουλευτικής Ομάδας τους και των εκπροσώπων των κομμάτων.

Ωστόσο η άδεια Βουλή -στο απόλυτο μέγεθος του κενού- εμφανίζεται κατά τον κοινοβουλευτικό έλεγχο: μόνος ο επερωτώμενος υπουργός κάθεται στα υπουργικά έδρανα. Ως κούκος στην αίθουσα της Ολομέλειας, στο ένα έδρανο, κάθεται ο επερωτών βουλευτής -με τα υπόλοιπα 299 έδρανα άδεια- και από καθ’ έδρας ο πρόεδρος, ο οποίος επιβλέπει την ευταξία και δίνει τον λόγο στον ελέγχοντα βουλευτή και τον ελεγχόμενο υπουργό. Μοναδικά αποδίδει το θέαμα της κοινοβουλευτικής απουσίας, της άδειας αίθουσας, του υπηρέτη του λαού και του εκπροσώπου του το λατινικό: «Miserabile visu» (τρομερό στη θέα του). Ο καμεραμάν, έχοντας επίγνωση ότι αν ανοίξει το πλάνο προβάλλεται η πλήρης απαξίωση του Κοινοβουλίου, επιμένει στα πρόσωπα και φευγαλέα περνάει από το άδειο σκηνικό.

Το προεδρείο της Βουλής παραβλέπει την καταφανή περιφρόνηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας; Μάλλον ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία. Το ερώτημα είναι αν θα θέσει στη συζήτηση που έχει ήδη ανοίξει για τη συνταγματική αναθεώρηση -έστω και ως παρελκόμενο- την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το Κοινοβούλιο. Γιατί θαρρώ ότι προηγείται της αναθεώρησης η αναγκαία κοινοβουλευτική λειτουργία. Αν διεξαχθεί μια έρευνα στην κοινή γνώμη, είναι βέβαιο ότι τα αποτελέσματά της θα προκαλούσαν συναγερμό σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

Το θέμα που, προ πάντων, έπρεπε ήδη να είχε προβληματίσει κόμματα και προεδρείο είναι ότι οι συνεπέστεροι θεατές στους εξώστες της Ολομέλειας είναι οι μαθητές απ’ όλα τα Γυμνάσια και Λύκεια της Ελλάδας. Ο πρόεδρος είθισται να τους καλωσορίζει και οι παρόντες βουλευτές τούς χειροκροτούν. Φτάνει; Αναρωτήθηκε ποτέ ποια είναι η εικόνα που αντικρίζουν και αποτυπώνεται στη μνήμη τους; Συνάδει η μαζική βουλευτική απουσία με τη διδαχή πως ο κοινοβουλευτισμός είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας; Τι μαθαίνουν από τις ακραίες κομματικές αναμετρήσεις; Από τους αήθεις χαρακτηρισμούς που εκσφενδονίζονται εκατέρωθεν; Από το επίπεδο των επιχειρημάτων; Ας μην επεκταθώ. Ενας δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε έως τώρα να σταθεί -με ανοιχτή κάμερα- κατά την έξοδο των μαθητών και να ρωτήσει για την εμπειρία που αποκόμισαν. Η κοινωνία και τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για τα σχόλιά τους;

Αλλά... πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά. / Ετσι κι αλλιώς, τα ξέρουν όλα...

Επίμετρο: Αν οι τηλεοπτικές συνεδριάσεις της Βουλής, κάποτε, πετύχουν μια καλή τηλεθέαση, προβλέπω ως επακόλουθα: γεμάτα έδρανα, ηπιότερη επιλογή λεξιλογίου, ίσως και λιγότερες εντάσεις από τους «αγωνιστές».