Ανδρέας Ζούλας

Ο πρωθυπουργός έχει θέσει με ορίζοντα το 2030 ένα πλέγμα στόχων, οι οποίοι στηρίζονται σε συγκεκριμένο Κυβερνητικό προγραμματικό πλαίσιο, σε συνέχεια και σε συνάρτηση με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής. Βρίσκεται σήμερα η χώρα σε σημείο τέτοιο που μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για, το «άλμα ανάπτυξης» για το οποίο δεσμεύθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το πρόγραμμα αυτό βρίσκεται σε συνάρτηση και με τις «ευρωπαϊκής κλίμακας» πρωτοβουλίες και σχεδιασμούς που θα προτείνει η χώρα μας ως ως προεδρεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρώτο εξάμηνο του 2027. Τα σχέδια αυτά, όπως έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός, ήδη καταρτίζονται και θα είναι έτοιμα την κατάλληλη χρονική στιγμή. Και, φυσικά, από τα «ευρωπαϊκής κλίμακας» σχέδια αυτά έχει πολλαπλώς να ωφεληθεί η Ελλάδα. Αυτή είναι η γενική εικόνα που παρέχει σήμερα η Κυβέρνηση, με προοπτική το 2030.

Από την άλλη πλευρά έχουμε το «πρόγραμμα Τσίπρα» που συνοψίζεται στον «οραματικό στόχο»: Να παράγουμε περισσότερο, να μοιραζόμαστε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα… (Χωρίς να θέλω να στενοχωρήσω τον ίδιον , καθώς και τους «41 καθηγητές» και τους «13 συντάκτες του Μανιφέστου», θα έλεγα με πάσαν ειλικρίνεια ότι το γενικό αυτό σύνθημα μου θυμίζει πολύ το εύστοχο αλλά και εύγλωττο διαφημιστικό σλόγκαν «Μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι»… Εύστοχο γιατί πράγματι «πουλούσε», αλλά και εύγλωττο γιατί ομολογούσε την κενότητα του περιεχομένου των διαφημιζομένων «βιβλίων παραλίας»… Κλείνω την παρένθεση). Όσον αφορά, εξάλλου τον κ. Ανδρουλάκη, προβλέπω ότι θα περάσει το υπόλοιπο μέχρι τις εκλογές χρονικό διάστημα προσπαθώντας να πείσει καταγγέλλοντας ότι ο Τσίπρας έκλεψε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ…κατά το…80 τοις εκατό…Για τα λοιπά κόμματα, κομματίδια και τις προσωπικές των μελών τους αγωνίες παρέλκει να αναφερθώ.

Πριν προχωρήσω όμως θα ήθελα να μείνω σε δύο μόνο σημεία σε σχέση με την εμφάνιση του κ. Τσίπρα. Πρώτον αυτό το κάπως συντακτικώς απροσδιόριστο «Να μοιραζόμαστε δικαιότερα» αναφέρεται - και - στο πώς … διαμοιράστηκε ο Σύριζα «εις τα εξ ων συνετέθη»…; Και δεύτερον, ο κ. Τσίπρας δεν κατάλαβε ότι με το χαριτολόγημά του ότι την επόμενη φορά θα ρωτήσει τον κ. Μητσοτάκη πότε θα ανέβει στην Θεσσαλονίκη, υπενόησε ότι και του χρόνου πάλι ο Μητσοτάκης θα είναι πρωθυπουργός; Αυτά όμως, λογιζόμενα και ως «φροϋδικά» λάθη δεν διερευνώνται περισσότερο σε δημοσιογραφική ανάλυση όπως η παρούσα.

Αντικείμενο της πολιτικής ανάλυσης είναι πραγματικά γεγονότα. Και είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι το 2026 - για να μην ανατρέχουμε σε τετραετία ή και σε οκταετία Μητσοτάκη, - είναι γεμάτο από πολύ μεγάλες εθνικού επιπέδου επιτυχίες που συγκροτούν την βάση για αυτό το «άλμα ανάπτυξης» για το οποίο κάνει λόγο ο πρωθυπουργός. Οι συμβάσεις για τις γεωτρήσεις στο βόρειο Ιόνιο (η πρώτη θα αρχίσει τον Φεβρουάριο του προσεχούς έτους, λίγο πριν από τις εκλογές) και η δρομολογούμενη νοτίως της Κρήτης, καθώς και ο πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης Κύπρου – Ελλάδος, που εκτός από την τεράστια οικονομική σημασία τους έχουν προφανέστατη αξία και επενέργεια θετικότατη στη διεθνή θέση της χώρας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο προς μεγίστη ωφέλεια της εθνικής οικονομίας, με παράλληλη αναβάθμισή της σε διεθνές επίπεδο. Η μεγάλη επένδυση στις Σκουριές που επί δεκαετίες κομματικοί εγκάθετοι ξεσηκώνοντας τους κατοίκους της περιοχής εμπόδιζαν να γίνει - ακριβώς γιατί εξέλιπαν οι κομματικοί εγκάθετοι και υπάρχει επενδυτικό κλίμα και σταθερότητα προοπτικών - έχει τώρα γίνει πραγματικότης. Για να μη ξεχάσουμε και την ΔΕΗ που από φυτοζωούσα επιχείρηση, πνιγμένη από την τότε κυβερνητική «αριστερίστικη ιδεοληψία» και τον «τυφλό συνδικαλισμό», σήμερα πλήρως εξυγιασμένη επαυξάνει συνεχώς και περισσότερο δραστηριότητα, εθνικό πλούτο και κύρος. Ή ακόμη, στον ιδιωτικό τομέα, η συμφωνία για την παραγωγή και εξαγωγή γαλίου στις ΗΠΑ από την εταιρία METLEN. Ή η ταχεία προώθηση του «Ελληνικού» (που καρκινοβατούσε στα χρόνια του Σύριζα για τα… αρχαιολογικά ευρήματα στο παλιό Αεροδρόμιο) ή ο σχεδιασμός ανάπλασης της παραλιακής ζώνης Φαλήρου. (Θυμάμαι, στις αρχές της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, το 1965-6 στο περίφημο Ε΄ Αρχιτεκτονικό Συνέδριο και μετέπειτα έναν αρχιτέκτονα-πολεοδόμο, τον καθηγητή Αριστομένη Προβελέγγιο, που δεν κουραζόταν να τονίζει ότι «η φυσική έκφρασις των Αθηνών είναι η θάλασσα, τα Φάληρα»…).

Όμως εδώ δεν κάνουμε ούτε … αναδρομές ούτε λεπτομερή καταγραφή και «απολογισμό». Τονίζω, σαν παράδειγμα, τα πολύ απλά και μεγάλα, η προώθηση των οποίων προϋποθέτει σταθερό πλαίσιο δραστηριοποιήσεως, κυβερνητική σταθερότητα και σοβαρότητα, σεβασμό στους σταθερούς και αμετάβλητους όρους της αγοράς και τήρηση των συμφωνιών. Το υπογραμμίζω αυτό όχι μόνο και τόσο για τις προαναφερόμενες επενδυτικές δραστηριότητες, όσο και κυρίως για την επένδυση καταθετών και επενδυτών στην Ελλάδα. Και τούτο το σημειώνω σε συνάρτηση με τους λαϊκίστικους ακροβατισμούς που εξαπέλυσε στην Θεσσαλονίκη ο κ. Τσίπρας με αυτήν την … συγκινητική «πατριωτική εισφορά». Και για να δείξει ότι το … έχει μελετήσει είπε ότι αυτή αφορά το 1% των υπερπλουσίων και θα είναι ύψους 1% επί της καθαρής περιουσίας, κινητής και ακίνητης… Για να αποκαλυφθεί αμέσως η «πολιτικο-ιδεολογική» θολούρα του νέου κόμματος με τις δηλώσεις αρμοδίου επί των Οικονομικών στελέχους για τις θυρίδες και τα κοσμήματα… Είναι προφανές ότι «ολόκληρος ο χώρος» του ΣΥΡΙΖΟΕΛΑΣ χαρακτηρίζεται από … εμμονική προσκόλληση στις «θυρίδες» τις οποίες «απειλούσε από το 2015….. Ερώτημα: τα …φερόμενα «σταυρουδάκια» εξαιρούνται;) Τέλος πάντων… Έχουμε ξαναζήσει τέτοιες ασυναρτησίες και τις ακριβοπληρώσαμε…

Πιο «προχωρημένος» ο κ. Ανδρουλάκης «δεσμεύεται» να αυξήσει την φορολογία μερισμάτων, ώστε να…διευκολύνει τους ξένους επενδυτές και καταθέτες να…φύγουν.

Αλλά μιλώντας για μεγάλα επιτεύγματα – πραγματικά επιτεύγματα – της κυβερνητικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στην «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η υπογραφείσα συμφωνία με το Ισραήλ εξυπηρετεί πλήρως τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα Συμμαχικά γενικότερα, συμφέροντα. Το πόσο επωφελής για την Ελλάδα και σημαντική για την νοτιοανατολική Μεσόγειο είναι η συμφωνία αυτή καταφαίνεται από τις λυσσώδεις αντιδράσεις της Τουρκίας. Αυτές και μόνον οι αντιδράσεις θα έπρεπε να ληφθούν σοβαρότατα υπόψη από τους πολιτικούς αρχηγούς και ευκαιριακούς «αρχηγούς» πολιτικών μορφωμάτων, η ύπαρξη των οποίων είναι αμφίβολη ενόψει των εκλογών.

Κυριολεκτικά για γέλια και για κλάματα οι δηλώσεις για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» από πλευράς Αντιπολίτευσης. Για τις οποίες - λυπάμαι ειλικρινά να πω - αν χάρηκε κάποιος αυτός βρίσκεται στην αντίπερα του Αιγαίου πλευρά…

-Σύριζα, Νέα Αριστερά, ΚΚΕ, Βελλόπουλος και Ζωή Κωνσταντοπούλου μόνο αρνητικά βρήκαν στην Συμφωνία με το Ισραήλ. Κι αυτό ήταν αναμενόμενο. Εκείνο που δεν ήταν αναμενόμενο είναι η θέση Ανδρουλάκη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε: Στηρίζουμε την στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά δεν θα ξεπλύνουμε τις ευθύνες που έπρεπε να έχουν οδηγήσει τον Νετανιάχου στο Ποινικό Δικαστήριο.

Ο κ. Ανδρουλάκης λίγες μέρες πριν πανηγυρίσει στο Ηράκλειο τα 52α γενέθλια του ΠΑΣΟΚ έφερε το κόμμα αυτό και το ευθυγράμμισε στην πολιτική σκέψη και λόγο της κυρίας Κωνσταντοπούλου, η οποία έχει φθάσει στο σημείο να ζητήσει από την Κυβέρνηση την… σύλληψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού, γιατί εναντίον του έχει εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως από το – ανεκδιήγητο – Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (το οποίο έχει θέσει σε πολύμηνη ήδη αργία τον Γενικό εισαγγελέα του για να διερευνηθεί μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση που έχει καταθέσει εναντίον του η γραμματέας του…).

Φαίνεται ότι η «παρότρυνση Δούκα» για στροφή προς τα Αριστερά και για συνεργασία με Τσίπρα έχει επιδράσει πολλαπλώς και περιέργως στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Πάντως ο κ. Τσίπρας, απασχολημένος με το Πρόγραμμά του, δεν έχει ακόμη λάβει θέση για την Συμφωνία αυτή. Προφανώς, ο πραγματικός λόγος είναι ότι αποφεύγει να πάρει θέση για να μη «ταράξει» τον αριστερό-αριστερίστικο «πυρήνα» του κόμματός του…Αυτό είναι σοβαρό στοιχείο για τον πολίτη-ψηφοφόρο: Ο «πυρήνας» και του νέου κόμματος Τσίπρα αυτός είναι, απαράλλακτος, ταυτιζόμενος με τον παλιό και γνώριμο «ΣΥΡΙΖΑ. Τα δε «ανοίγματα» προς το Κέντρο, παραπλανητικές παγίδες για τις εκλογές….

Όμως, πάντοτε σε σχέση με την «Ασπίδα», έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η σιωπή Σαμαρά. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προκαλεί αλγεινή εντύπωση σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη, ότι απέφυγε να μιλήσει, να κάνει μια δήλωση, ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος τόσες φορές έχει καταφερθεί κατά της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και για την πολιτική του έναντι της Τουρκίας. Για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», δεν βρήκε να πει μια λέξη, απασχολημένος - ακόμα - με την ίδρυση του κόμματός του, με τη στόχο να…ρίξει τον Μητσοτάκη. Για να έλθει ποιος…

‘Όμως πρέπει να μείνουμε στην συμφωνία αυτή περισσότερο και με διάθεση πιο σοβαρή από αυτή με την οποία αντιμετωπίστηκε από τους πραναφερόμενους πολιτικούς.

Η Συμφωνία με το Ισραήλ έρχεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την εθνική Άμυνα. Επί πλέον του τεράστιου, πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα, εξοπλιστικού προγράμματος που εκτελεί η Κυβέρνηση Μητσοτάκη αξιοποιώντας εργασία και κόπους του συνόλου του ελληνικού λαού, η συμφωνία με το Ισραήλ όχι μόνο την χώρα θωρακίζει, αλλά ενισχύει παράλληλά προς την Άμυνα και την ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ της Ελλάδος.

Πρέπει να καταλάβουν οι πάντες ότι όταν η Τουρκία δεχθεί να καθίσει στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων για σοβαρό διάλογο και για επίλυση του θέματος της υφαλοκρηπίδας και των θαλασσίων ζωνών με βάση αποκλειστικά και μόνον το Διεθνές Δίκαιο, αυτό θα γίνει γιατί θα έχει κατανοήσει πως απέναντί της έχει σοβαρό και ισχυρό συνομιλητή. Και ήδη πρέπει να λεχθεί ότι με την πορεία που χάραξε η Ελλάς και ακολουθεί τα τελευταία χρόνια, υπό διακυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Κυριάκου Μητσοτάκη, οι συνθήκες αργά, αλλά σταθερά αλλάζουν. Ο δρόμος, βέβαια, για μια δίκαιη και μόνιμη επίλυση της διαφοράς αυτής, για την οριστική εξομάλυνση των διμερών μας σχέσεων είναι μακρής. Η δε πορεία μας πρέπει να είναι αταλάντευτη.

Είναι αυτός ο ύψιστος εθνικός στόχος που πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν ο πολίτης σήμερα και αύριο ψηφοφόρος. Συνέχεια με σταθερότητα ή πειραματισμοί με αλλοπρόσαλλες ιδεοληπτικές αντιλήψεις «μαθητευόμενων μάγων», πρωτοεμφανιζόμενων ή … ανεξεταστέων… Φανταστείτε - αυτό και μόνο - τον χειρισμό των ελληνοτουρκικών θεμάτων από ένα κυβερνητικό συνονθύλευμα των «41» του Τσίπρα… αυτοδυνάμων ή και σε συνεργασία με «απομεινάρια» του ΣΥΡΙΖΑ και το «ΠΑΣΟΚ του Δούκα» σε σύμπραξη με την απαραίτητη… ΑΝΤΑΡΣΥΑ…