Ανδρέας Ζούλας

Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ένα ακόμη: Το όνομα προέρχεται από … ναυάγιο, από «το ναυάγιό του», δοθέντος ότι «το κοριτσάκι» το βρίσκει σε ονειρική ακρογιαλιά μέσα σε μπουκάλι (μήνυμα ναυαγού). Τέτοια … φροϋδική ομολογία δεν την περίμενα ούτε από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα, ούτε από τους «41 καθηγητές» του, αλλά ούτε και από τους επαγγελματίες επικοινωνιολόγους που σκάρωσαν το «σποτάκι». Αρχηγός και όνομα μάς έρχονται από «το ναυάγιό του» και μάς υπόσχονται ότι θα μάς σώσουν…

Φοβερή πράγματι ημέρα η περασμένη Τρίτη… Ιδιαίτερα φορτισμένη πολιτικά, τόσο ώστε πρέπει να εγκύψει σ’ αυτήν και στα γεγονότα της ο πολίτης με ιδιαίτερη προσοχή. Πολύ μεγάλη προσοχή γιατί αυτός και μόνον αυτός κρατάει την τύχη του στα χέρια του. Αυτός θα εκλέξει σε λίγους μήνες Πρωθυπουργό που «θα σηκώσει ακόμη και στις τρεις το πρωί το πορτοκαλί τηλέφωνο», ή που θα συγκροτήσει υπεύθυνη και αποτελεσματική Κυβέρνηση για μια τετραετία, μέσα σε ένα δυσμενές, δυσμενέστατο, ασταθές και αστάθμητο διεθνές περιβάλλον.

Πρωί το ένα κόμμα, το βράδυ το άλλο (και όχι μόνο). Τα δύο κόμματα πραγματικά «κατατάραξαν» τον χώρο της κεντροαριστεράς. Εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, στην πρώτη δημοσκόπηση, συμπίεση στα όρια εκτός Κοινοβουλίου η Ζωή Κωνσταντοπούλου, «έξω» και τα λοιπά κομματίδια αριστερό-θρησκευτικά. Ακόμη και το ΚΚΕ βλέπει να μειώνεται το ποσοστό του, ενώ το καθοριστικό είναι ότι ο Τσίπρας περνάει δεύτερο κόμμα, με τρίτο πια ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη, που νιώθει την πίεση της, τέταρτης, Καρυστιανού. Πραγματική «κινούμενη άμμος» ο χώρος της Αντιπολίτευσης. Πώς και πού θα σταθεροποιηθεί κάθε σχηματισμός, άγνωστο φυσικά. Όπως, επίσης φυσικά, γίνεται πια απολύτως σαφές ότι ο παράγων που επιτρέπει αυτή την αστάθεια και «κινητικότητα» στον χώρο της Αντιπολίτευσης φέρει ονοματεπώνυμο: Νίκος Ανδρουλάκης. Το ότι το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί στον σημερινό ηγέτη του είναι ο αποφασιστικός παράγων αυτής της ασάφειας στην Αντιπολίτευση. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε, υπό άλλη ηγεσία, δημιουργήσει την όλη «προσωπικότητα» που θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στον πολίτη, αν ήταν ο αξιόπιστος φορέας της Αντιπολίτευσης, δεν υπήρχε περίπτωση να «επανέλθει ο Τσίπρας» ή να αυτοπροωθείται ως, αυτοδύναμος μάλιστα, «κυβερνητικός φορέας» το κόμμα Καρυστιανού, με την απίστευτη, αφοπλιστική ή εξοργιστική, αφέλεια της αρχηγού, αλλά και τα πρόσωπα που την περιβάλλουν, έτοιμα «να σώσουν την Ελλάδα».

Αυτά που γράφονται στο διαδίκτυο για ένα εκ των μονίμων «παραστατών» τής αρχηγού, είναι πρώτη ύλη για θερινές επιθεωρήσεις ή για το Γραφείο του Εισαγγελέως, αν αποτολμηθεί μήνυση εναντίον των συγγραφέων τους…. Έτερος δε παραστάτης απολαμβάνει μιας απεριόριστης κοινωνικής και πολιτικής – και όχι μόνο – ανοχής, ώστε να προτείνει να καταθέσει στον Εισαγγελέα – ότι το κόμμα δεν χρηματοδοτείται από τον Πούτιν – η Ζαχάροβα, η οποία ως εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης είχε κατά τρόπο ιταμότατο απειλήσει την Ελλάδα. (Βέβαια το θέμα των πηγών χρηματοδοτήσεως και του κόμματος αυτού και του κόμματος του κ. Τσίπρα θα τεθεί και δημοσίως και τυπικώς). Ανεξάρτητα από αυτό το κόμμα Καρυστιανού δηλώνει πανέτοιμο να λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας. Και φθάνει με αόριστα ευχολόγια να μετράται στο 10% περίπου. Υπάρχει λοιπόν ένα τόσο μεγάλο πλήθος «ψηφοφόρων» που βλέπουν να έρχεται η λύση των προβλημάτων της χώρας από ένα συνονθύλευμα αγνώστων στην πλειονότητά τους ανθρώπων, που «μελετούν» και «σχεδιάζουν» προγράμματα και λύσεις;! Σε τέτοιο επίπεδο έχει πέσει η πολιτική μας ζωή. Αυτά το πρωί της Τρίτης, με την επίσκεψη Καρυστιανού στον Άρειο Πάγο…

Το βράδυ της Τρίτης, ήταν το μεγάλο γεγονός, με την αναγγελία του κόμματος Τσίπρα. «Αραχνιασμένος» ο ίδιος «αραχνιασμένο» και το κομματικό του πρόγραμμα και περιβάλλον. Με το «μανιφέστο» είχα σημειώσει ότι όλος αυτός ο «μηχανισμός» - σώμα των «41» και η … υποομάδα των «13» που συνέταξε το Μανιφέστο - ήταν πασοκογενής, αποτελούμενος από λάτρεις αρχικά και πολεμίους αργότερα του Ανδρέα Παπανδρέου. Βγήκαν όλοι τώρα πραγματικά από το «χρονοντούλαπο της Ιστορίας» (για να μεταχειριστώ και εγώ μιαν άλλη έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου, εκτός από την «συμπαράταξη», που χρησιμοποιούν εκείνοι) με τα «προδομένα πιστεύω» και τα όνειρα της νιότης τους που «κατέστρεψε ο Αντρέας»…

Περιχαρείς οι πάντες από την … προσέλευση. Περίμεναν, λέει, 10.000 και πήγαν 30.000…Κάθε αντικειμενικός παρατηρητής που είδε στην τηλεόραση την μάζωξη – δεν θα την πω συγκέντρωση, ιδίως μάλιστα σε αναφορά με τον … Ανδρέα – και έχει ιδίαν αντίληψη: Κυρίαρχο στοιχείο η ΑΜΗΧΑΝΗ ΒΟΥΒΑΜΑΡΑ του κόσμου, εν αναμονή της ομιλίας και των εξαγγελιών. Αρκετές φορές ο Αλέξης σταμάτησε την ομιλία του σε κρίσιμο σημείο περιμένοντας χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Υπήρξαν και αυτά – προς το τέλος –αλλά η κυρίαρχη αντίδραση ήταν η βουβαμάρα. Και κάποια μεμονωμένα χειροκροτήματα που μάλλον σαν «παλαμάκια για τον σερβιτόρο» έμοιαζαν παρά ως εντεταλμένο ξέσπασμα «κλακαδώρου». Την θλιβερή εικόνα πλαισίωνε το ζεύγος των «παρουσιαστών». Διαβάζανε κείμενο… Ενθουσιάζονταν με το «κλίμα» της συγκέντρωσης, διαβάζοντας, εκάγχαζαν κατά αντιπάλων, διαβάζοντας επίσης. Ακόμη και τα συνθήματα τα εκφωνούσαν έμπλεοι ενθουσιασμού… διαβάζοντας πάντα… Πολύ εμφανέστερα από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα που και εκείνος όμως …συχνοκοίταζε «προς τα κάτω». Και εκείνος διάβαζε το κείμενο που εκφωνούσε… Το πράγμα ήταν περίεργο έως γελοίο, ενώ την επομένη με τις εξηγήσεις που δόθηκαν από συναδέλφους σε τηλεοπτικές εκπομπές, κατέστη καταγέλαστο: Διάβαζαν από auto que, το οποίο είχαν τοποθετήσει χαμηλά, προς το δάπεδο.

Έτσι «αρχηγός» και παρουσιαστές αγόρευαν … χαμηλοβλέποντες… Μέχρι που ήλθε το κοριτσάκι με το μπουκάλι με τα… σαράντα κύματα και το από χέρι σε χέρι ΟΝΟΜΑ του κόμματος. Όνομα από ναυάγιο. Η όλη σκηνοθεσία θύμιζε Ανδρέα. Και αυτό ήταν διπλά καταστροφικό για τον Αλέξη. Και για την σύγκριση, αλλά και για την … σύμπτωση: Το κοριτσάκι σήμερα που γελούσε με αισιοδοξία για το μέλλον ήταν η «Αννούλα» των εκλογών του 1985. Των εκλογών που ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι θα έφερναν «καλύτερες μέρες» και έφεραν την πρώτη και αγριοτάτη λιτότητα με την υποτίμηση της δραχμής (η οποία ήλθε ως αναγκαστική συνέπεια της υποτίμησης της νοημοσύνης…) και τον … στραγγαλισμό των … «συνδικαλιστικών ελευθεριών». Ανάλογα πράγματα υπόσχεται τώρα, το… 2026 ο Αλέξης Τσίπρας ξεχνώντας όχι μόνο το προηγούμενο του προτύπου του, αλλά και τον «εφιάλτη» του, Ζαν-Κλωντ Γιουνγκέρ, που μια τού έλεγε ότι αν εκείνος είχε υποσχεθεί ό,τι ο Τσίπρας, θα έπαιρνε 80% και όχι 36% και την άλλη τον … προκαλούσε να φορολογήσει, ως κομμουνιστής, τους Έλληνες εφοπλιστές, αντί να ταράξει τους μικρομεσαίους… Αυτά πάνε… και τώρα … τάζει άλλα…

Μακάρι να ήταν μόνον αυτοί που έχει να αντιμετωπίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τώρα μέχρι τις εκλογές. Αυτοί όλοι μαζί είτε μεμονωμένα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, ούτε να ανακόψουν την πορεία προς μια νέα τετραετία του. Όσο το άθροισμα πολιτικών μηδαμηνοτήτων κραυγάζει ότι πρέπει να φύγει ο Μητσοτάκης, τόσο περισσότερο εμπεδώνεται στην κοινή συνείδηση ότι δεν υπάρχει άλλος κατάλληλος για την θέση του Πρωθυπουργού της χώρας. ‘Ένας ολόκληρος «χώρος», της Αντιπολίτευσης είναι άγνωστο πότε, σε πόσο χρόνο από σήμερα θα «μορφοποιηθεί» σε συγκεκριμένα κόμματα. Και, αυτονόητο είναι ότι θα χρειαστεί ακόμη περισσότερος χρόνος, μετά την όποτε …επιτευχθεί μορφοποίηση, για να συγκροτήσουν «πολιτική πρόταση» και πολύ περισσότερο «κυβερνητική πρόταση και «πρόγραμμα». Συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα, σε πλαίσιο «Προϋπολογισμού, με κοστολογημένα τα πάντα…

Αυτό είναι το πολιτικό σκηνικό της χώρας σήμερα, εν όψει των προσεχών εκλογών. Από τη μια: Κυβέρνηση συγκροτημένη, με απτά, θετικά, θετικότατα αποτελέσματα στον τομέα της Οικονομίας και στην ενίσχυση της χώρας στον διεθνή χώρο. Κυβέρνηση που συμπληρώνει δύο τετραετίες και ζητεί και μία τρίτη, με προοπτική την νέα δεκαετία, του 2030. Και από την άλλη, Αντιπολίτευση σε διαρκή ρευστότητα, υπό διαμόρφωση, με «δέσμη υποσχέσεων» που ικανοποιεί τους πάντες και τα πάντα.

Με αυτό το γενικό πλαίσιο δεδομένο, την Τρίτη το βράδυ ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστας Καραμανλής απηύθυνε πολιτική ομιλία προς ένα πολυπληθές, αλλά μάλλον «σταθερό» ακροατήριο, ανάμεσα στο οποίο βρισκόταν και ο δεύτερος πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός της ΝΔ, κ. Αντώνης Σαμαράς, για τον οποίο λέγεται ότι είναι έτοιμος να διαπράξει και πάλι το σφάλμα που είχε κάνει το 1993… Το ακροατήριο του κ. Καραμανλή άκουσε, για μία ακόμη φορά, τις επισημάνσεις του πρώην πρωθυπουργού, πολλές από τις οποίες αποτελούν και κορυφαία συνθήματα της Αντιπολίτευσης κατά της Κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικώς.

Όμως, εκτός από το δεδομένο ακροατήριο, υπάρχει – εκτός Αιθούσης - πολυπληθέστατο ακροατήριο, σε όλη την Ελλάδα, που βλέπει την πραγματικότητα, ατενίζοντας το μέλλον της καθεστηκυίας ηλικίας και της νέας γενιάς. Αυτό το πολυπληθέστατο κοινό, που πάντα προσβλέπει σε μια σοβαρή διακυβέρνηση - που τώρα βρήκε στην Νέα Δημοκρατία και την διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη - δεν άκουσε, ούτε την περασμένη Τρίτη αυτά που περιμένει να ακούσει από τον Κώστα Καραμανλή…