Η σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών αλλάζει τα πάντα για τον Τραμπ, το τέλος της παντοδυναμίας του και η μάχη της διαδοχής

Η σαρωτική επικράτηση των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ δεν αποτελεί απλώς μια βαριά ήττα για τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά σηματοδοτεί, σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Ίαν Μπρέμερ, την αρχή μιας νέας φάσης στην αμερικανική πολιτική, κατά την οποία η επιρροή του προέδρου θα περιορίζεται σταδιακά. Με τους Δημοκρατικούς να ανακτούν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, ο ιδρυτής και πρόεδρος της Eurasia Group θεωρεί ότι οι ΗΠΑ έχουν πλέον περάσει το σημείο της μέγιστης πολιτικής ισχύος του Τραμπ, με συνέπειες τόσο για τα τελευταία δύο χρόνια της θητείας του όσο και για την προεδρική αναμέτρηση του 2028.

Σε ανάλυσή του με τίτλο «Το μπλε κύμα ήταν ακόμη μεγαλύτερο από όσο περιμέναμε. Τι σημαίνει αυτό για το υπόλοιπο της θητείας Τραμπ;», ο Μπρέμερ αποτιμά το αποτέλεσμα των εκλογών της 3ης Νοεμβρίου, εξετάζει ποιες από τις προβλέψεις του επαληθεύτηκαν και επιχειρεί να σκιαγραφήσει την επόμενη ημέρα για τον Λευκό Οίκο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Η εκλογική νίκη των Δημοκρατικών αποδείχθηκε μεγαλύτερη ακόμη και από τις πλέον αισιόδοξες εκτιμήσεις. Το κόμμα εξασφάλισε τουλάχιστον 54 έδρες στη Γερουσία και περίπου 258 στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ ορισμένες αναμετρήσεις παρέμεναν ανοιχτές κατά τον χρόνο σύνταξης της ανάλυσης.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι ανατροπές σε παραδοσιακά προπύργια των Ρεπουμπλικανών, όπως το Κάνσας, που είχε να εκλέξει Δημοκρατικό γερουσιαστή από το 1932, και το Τέξας, όπου αντίστοιχη νίκη είχε να σημειωθεί από το 1988. Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί επικράτησαν σε εκλογικές περιφέρειες που είχαν πρόσφατα ανασχεδιαστεί προς όφελος των Ρεπουμπλικανών, διευρύνοντας την παρουσία τους σε περιοχές όπου επί δεκαετίες δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν με αξιώσεις τη νίκη.

Ο Μπρέμερ επισημαίνει ότι, παρότι το κόμμα του εκάστοτε προέδρου συνήθως υφίσταται απώλειες στις ενδιάμεσες εκλογές, η έκταση της φετινής ήττας των Ρεπουμπλικανών συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες των τελευταίων δεκαετιών.

Κατά την εκτίμησή του, καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν ο πόλεμος στο Ιράν, οι αντιδημοφιλείς δασμολογικές πολιτικές, οι καταγγελίες για διαφθορά στην κυβέρνηση και η προσήλωση του Τραμπ σε έργα υψηλού συμβολισμού, όπως η νέα αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου και οι μνημειακές αψίδες, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στις άμεσες προτεραιότητες των ψηφοφόρων.

Η πρώτη πρόβλεψη: Το «μπλε κύμα» ξεπέρασε κάθε προσδοκία

Πριν από τις εκλογές, ο Μπρέμερ είχε προβλέψει ότι οι Δημοκρατικοί θα αποκτούσαν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, κερδίζοντας τουλάχιστον 20 επιπλέον έδρες στην πρώτη και εξασφαλίζοντας πλειοψηφία 51 έως 53 εδρών στη δεύτερη.

Είχε μάλιστα επισημάνει ότι, εάν η πρόβλεψή του αποδεικνυόταν λανθασμένη, αυτό πιθανότατα θα συνέβαινε επειδή είχε υποτιμήσει την έκταση της εκλογικής μεταστροφής.

Όπως παραδέχεται τώρα, η πρόβλεψή του ήταν σωστή ως προς την κατεύθυνση, αλλά συντηρητική ως προς το μέγεθος της νίκης.

Στην ανάλυση που είχε παρουσιάσει τη Δευτέρα, ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας είχε συνδέσει το αναμενόμενο «μπλε κύμα» με τη χαμηλή δημοτικότητα του Τραμπ και τη διεθνή τάση αποδοκιμασίας των κυβερνώντων στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Τα τελικά αποτελέσματα, ωστόσο, ξεπέρασαν ακόμη και τις πιο ευνοϊκές για τους Δημοκρατικούς προβλέψεις.

Στο Τέξας, ο Δημοκρατικός Τζέιμς Ταλαρίκο επικράτησε του Ρεπουμπλικανού Κεν Πάξτον στη μάχη για τη Γερουσία, ενώ η Τζίνα Ινοχόσα κατάφερε να νικήσει τον επί χρόνια κυβερνήτη Γκρεγκ Άμποτ.

Στη Βόρεια Καρολίνα, ο πρώην κυβερνήτης Ρόι Κούπερ εξασφάλισε τη νίκη για τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι κατέκτησαν επίσης την πολύ δυσκολότερη έδρα της Νότιας Καρολίνας, όπου η Άνι Άντριους επικράτησε της γερουσιαστή Ντάρλαϊν Γκράχαμ.

Οι εκπλήξεις δεν περιορίστηκαν στη Γερουσία.

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν όχι μόνο τις περιφέρειες που είχαν θέσει εξαρχής ως βασικούς εκλογικούς στόχους, αλλά και αρκετές που θεωρούνταν ασφαλείς για τους Ρεπουμπλικανούς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η 9η εκλογική περιφέρεια της Βόρειας Καρολίνας, όπου ο Ρίτσαρντ Οχέδα, υποψήφιος των Δημοκρατικών που είχε διεκδικήσει στο παρελθόν αξιώματα στη Δυτική Βιρτζίνια, νίκησε τον Ρεπουμπλικανό Ρίτσαρντ Χάντσον, πρόεδρο της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής του Κογκρέσου.

Για τον Μπρέμερ, το αποτέλεσμα δείχνει ότι η δυσαρέσκεια απέναντι στον Τραμπ υπερέβη τα παραδοσιακά κομματικά και γεωγραφικά όρια, επιτρέποντας στους Δημοκρατικούς να διεισδύσουν σε περιοχές που για χρόνια βρίσκονταν εκτός της πολιτικής τους εμβέλειας.

Η δεύτερη πρόβλεψη: Γιατί ο Τραμπ δεν μπόρεσε να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα

Η δεύτερη εκτίμηση του Μπρέμερ αφορούσε την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών και την αποδοχή του αποτελέσματος.

Παρά τις ανησυχίες που είχαν διατυπωθεί πριν από την ψηφοφορία, ο αναλυτής είχε υποστηρίξει ότι ο Τραμπ δεν θα μπορούσε να ανατρέψει την εκλογική διαδικασία, ακόμη και εάν επιχειρούσε να αμφισβητήσει τη νομιμότητά της.

Στη δημόσια συζήτηση είχαν κυκλοφορήσει σενάρια για πιθανή κατάσχεση καλπών, παρουσία πρακτόρων της ομοσπονδιακής υπηρεσίας μετανάστευσης ICE σε εκλογικά τμήματα ή ακόμη και άρνηση αναγνώρισης των νεοεκλεγμένων μελών του Κογκρέσου.

Ο Μπρέμερ θεωρούσε ότι οι θεσμικοί περιορισμοί της προεδρικής εξουσίας, η αρμοδιότητα των πολιτειών στη διεξαγωγή των εκλογών και ο ρόλος της Δικαιοσύνης θα απέτρεπαν οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια παράκαμψης της λαϊκής βούλησης.

Μάλιστα, δύο δικαστικές υποθέσεις πριν από τις εκλογές ενίσχυσαν αυτή την εκτίμηση.

Η πρώτη αφορούσε την Αλάσκα, όπου η παρουσία δύο υποψηφίων με το ίδιο όνομα, Νταν Σάλιβαν, δημιούργησε αντιπαράθεση σχετικά με το ενδεχόμενο σύγχυσης των ψηφοφόρων.

Ο ένας ήταν ο εν ενεργεία Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής και ο άλλος ανεξάρτητος υποψήφιος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times, πρόσωπα που συνδέονταν με την εκστρατεία της πρώην βουλευτού Μαίρη Πελτόλα είχαν εμπλακεί στην υποψηφιότητα του δεύτερου Σάλιβαν.

Η κυβέρνηση Τραμπ προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, επιδιώκοντας να εμποδίσει την επικύρωση του αποτελέσματος εάν ο εν ενεργεία γερουσιαστής έχανε εξαιτίας της παρουσίας του συνώνυμου υποψηφίου.

Ομοσπονδιακός δικαστής απέρριψε την προσφυγή, ενώ ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής δήλωσε ότι θα αποδεχόταν το εκλογικό αποτέλεσμα. Κατά τον χρόνο σύνταξης της ανάλυσης, η εξαιρετικά αμφίρροπη αναμέτρηση στην Αλάσκα δεν είχε ακόμη κριθεί.

Η δεύτερη υπόθεση αφορούσε την Καλιφόρνια, όπου η κυβέρνηση ισχυρίστηκε, χωρίς να παρουσιάσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία σύμφωνα με τον Μπρέμερ, ότι στους εκλογικούς καταλόγους περιλαμβάνονταν 20.000 μη Αμερικανοί πολίτες, των οποίων οι ψήφοι δεν θα έπρεπε να καταμετρηθούν.

Μετά την απόρριψη της προσφυγής από κατώτερα δικαστήρια, το υπουργείο Δικαιοσύνης προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε επίσης το σχετικό αίτημα.

Τελικά, η εκλογική διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά τόσο στις συγκεκριμένες πολιτείες όσο και στην υπόλοιπη χώρα.

Ο Μπρέμερ σημειώνει ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις πως θα δημιουργηθούν εμπόδια στην ανάληψη των καθηκόντων των Δημοκρατικών τον Ιανουάριο.

Επιπλέον, η έκταση της ήττας των Ρεπουμπλικανών καθιστά πρακτικά αδύνατη, κατά την εκτίμησή του, οποιαδήποτε προσπάθεια ανατροπής του εκλογικού αποτελέσματος.

Ο Τραμπ αναγνώρισε σχετικά γρήγορα ότι θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα και δήλωσε πρόθυμος να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς, αν και παράλληλα υποστήριξε ότι οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν επειδή ο ίδιος δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο.

Για τον Αμερικανό αναλυτή, η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει ότι η αμερικανική δημοκρατία, παρά τις αντιφάσεις και τις εντάσεις της, εξακολουθεί να μπορεί να διασφαλίζει την ειρηνική και αποτελεσματική μεταβίβαση της εξουσίας.

Η τρίτη πρόβλεψη: «Έχουμε περάσει το απόγειο της ισχύος του Τραμπ»

Το σημαντικότερο συμπέρασμα της ανάλυσης αφορά την προοπτική της προεδρίας Τραμπ και τον βαθμό επιρροής που θα εξακολουθήσει να ασκεί ο ίδιος στην αμερικανική και διεθνή πολιτική.

Ο Μπρέμερ υποστηρίζει εδώ και μήνες ότι η περίοδος κατά την οποία ο Τραμπ μπορούσε να ανατρέπει με τις αποφάσεις του τις διεθνείς ισορροπίες έχει ήδη κορυφωθεί και αρχίσει να υποχωρεί.

Ακόμη και πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, θεωρούσε ότι ο συνδυασμός της περιορισμένης διάρκειας της θητείας που απομένει, της μείωσης της εσωτερικής πολιτικής στήριξης, των αυξανόμενων περιορισμών από το Ανώτατο Δικαστήριο και των αρνητικών συνεπειών του πολέμου στο Ιράν είχε περιορίσει την ικανότητα του Αμερικανού προέδρου να καθορίζει μονομερώς τις διεθνείς εξελίξεις.

Αυτό, διευκρινίζει, δεν σημαίνει ότι η διακυβέρνησή του έπαψε να δημιουργεί κινδύνους.

Ως παράδειγμα αναφέρει την άρνηση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε ουσιαστική ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης, παρά την αύξηση των περιστατικών που εγείρουν ζητήματα ασφάλειας.

Ωστόσο, η διεθνής πολιτική επιρροή του Τραμπ έχει, σύμφωνα με τον Μπρέμερ, μετατραπεί σε ένα περιουσιακό στοιχείο που χάνει σταδιακά την αξία του.

Η σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτή την εκτίμηση, καθώς ο Λευκός Οίκος θα βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με ένα Κογκρέσο ικανό να ασκεί ουσιαστικότερο έλεγχο στην κυβέρνηση και να εμποδίζει κρίσιμες πολιτικές της επιλογές.

Οι Ρεπουμπλικανοί αρχίζουν να σκέφτονται την εποχή μετά τον Τραμπ

Κατά τον Μπρέμερ, οι εκλογικές απώλειες δεν θα περιορίσουν την επιρροή του Τραμπ μόνο εξαιτίας της ενισχυμένης παρουσίας των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο.

Θα επηρεάσουν και τις εσωτερικές ισορροπίες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Ο αναλυτής εκτιμά ότι όλο και περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί θα αρχίσουν σταδιακά να αποστασιοποιούνται από τον πρόεδρο, αναζητώντας μια πολιτική ταυτότητα που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν την εξουσία το 2028.

Αυτό δεν σημαίνει ότι βουλευτές και γερουσιαστές θα στραφούν αμέσως εναντίον της κυβέρνησης ή ότι θα καταδικάσουν δημόσια τις αποφάσεις της για το Ιράν και τη μεταναστευτική πολιτική.

Ο Τραμπ εξακολουθεί να διαθέτει σημαντική επιρροή στις εσωκομματικές διαδικασίες και ιδιαίτερα στις προκριματικές εκλογές, γεγονός που καθιστά πολιτικά επικίνδυνη την ανοιχτή αντιπαράθεση μαζί του.

Ωστόσο, η αναζήτηση μιας νέας πολιτικής πρότασης ενόψει του 2028 θα μπορούσε να οδηγήσει περισσότερα στελέχη στην αμφισβήτηση της επίσημης κυβερνητικής γραμμής.

Όσο θα εντείνονται οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις, τόσο θα ενισχύεται, σύμφωνα με τον Μπρέμερ, η εικόνα του Τραμπ ως προέδρου που διανύει το τελευταίο στάδιο της θητείας του με περιορισμένη δυνατότητα επιβολής της πολιτικής του ατζέντας.

Η ηλικία του Τραμπ και οι συγκρίσεις με τον Μπάιντεν

Έναν ακόμη παράγοντα που ενδέχεται να επηρεάσει την πολιτική επιρροή του Τραμπ εντοπίζει ο Μπρέμερ στη δημόσια συζήτηση γύρω από την ηλικία και τις εμφανίσεις του 80χρονου προέδρου.

Ο αναλυτής εκτιμά ότι η εικόνα του Τραμπ κατά την προεκλογική περίοδο δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα για τη συνοχή των δημόσιων τοποθετήσεών του.

Επικαλείται μάλιστα ανάλυση των New York Times, σύμφωνα με την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος παρουσίασε υπερδιπλάσιες περιπτώσεις μακροσκελών ή δυσνόητων παρεκκλίσεων στις ομιλίες του σε σύγκριση με πριν από μία δεκαετία.

Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, επαναλάμβανε ορισμένες φορές την ίδια ιστορία περισσότερες από μία φορές στην ίδια ομιλία, ενώ έχουν καταγραφεί δημόσιες παρεμβάσεις στις οποίες σχολίαζε την εμφάνιση ανδρών και γυναικών που βρίσκονταν γύρω του.

Ο Μπρέμερ αναφέρεται επίσης σε δηλώσεις του προέδρου κατά των Σομαλοαμερικανών, τις οποίες χαρακτηρίζει ρατσιστικές.

Ο ίδιος διευκρινίζει ότι δεν μπορεί να αξιολογήσει την πνευματική ή γνωστική κατάσταση του Τραμπ, θεωρεί όμως πολιτικά σημαντική την εντύπωση που διαμορφώνεται σε μέρος της αμερικανικής κοινής γνώμης.

Σύμφωνα με δημοσκοπικά στοιχεία που επικαλείται, σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί είχαν ήδη εκφράσει νωρίτερα μέσα στο έτος την άποψη ότι ο πρόεδρος παρουσίαζε σημάδια γνωστικής επιδείνωσης.

Ο Μπρέμερ παραλληλίζει τις πολιτικές συνέπειες αυτής της συζήτησης με όσα είχαν συμβεί στην περίπτωση του Τζο Μπάιντεν, όταν οι ανησυχίες για την ηλικία και την ικανότητά του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αξιώματος οδήγησαν σε εσωκομματική εξέγερση και τελικά στην εγκατάλειψη της προσπάθειας επανεκλογής του το 2024.

Η περίπτωση Τραμπ, ωστόσο, διαφέρει σε ένα κρίσιμο σημείο.

Ο σημερινός πρόεδρος δεν μπορεί, βάσει του αμερικανικού Συντάγματος, να διεκδικήσει τρίτη θητεία, ανεξάρτητα από τις σχετικές δηλώσεις του Στιβ Μπάνον.

Αυτό σημαίνει ότι οι Ρεπουμπλικανοί που φιλοδοξούν να αναλάβουν την ηγεσία του κόμματος μετά το 2028 έχουν ισχυρό κίνητρο να διαμορφώσουν σταδιακά τη δική τους πολιτική στρατηγική.

Βανς και Ρούμπιο μπροστά στο δίλημμα της επόμενης ημέρας

Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπρέμερ ξεχωρίζει δύο πρόσωπα που ενδέχεται να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στη μάχη για τη διαδοχή του Τραμπ.

Πρόκειται για τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, οι οποίοι θεωρούνται πιθανοί διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος των Ρεπουμπλικανών το 2028.

Κατά την εκτίμησή του, και οι δύο θα βρεθούν αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποδείξουν ότι διαθέτουν ανεξάρτητη πολιτική ταυτότητα και δεν αποτελούν απλώς συνεχιστές των επιλογών του σημερινού προέδρου.

Ο Μπρέμερ δεν αποκλείει ορισμένα μέλη του υπουργικού συμβουλίου να εξακολουθήσουν να παραμένουν στενά συνδεδεμένα με τον Τραμπ, είτε από πραγματική αφοσίωση είτε επειδή θεωρούν ότι η παρουσία τους στην κυβέρνηση εξυπηρετεί προσωπικά ή επαγγελματικά συμφέροντα.

Ωστόσο, τα στελέχη που επιδιώκουν να συνεχίσουν την πολιτική τους σταδιοδρομία μέσω εκλογικών αναμετρήσεων θα αντιμετωπίσουν διαφορετικές πιέσεις.

Για τον Βανς και τον Ρούμπιο, η πρόκληση θα είναι να ισορροπήσουν ανάμεσα στη διατήρηση της υποστήριξης της εκλογικής βάσης του Τραμπ και στη σταδιακή απομάκρυνση από τις πολιτικές που συνέβαλαν στην ήττα των Ρεπουμπλικανών.

Οι πιθανές εσωκομματικές συγκρούσεις θα μπορούσαν, σύμφωνα με τον αναλυτή, να καταστήσουν ακόμη δυσκολότερη τη διακυβέρνηση κατά τα δύο τελευταία χρόνια της δεύτερης προεδρικής θητείας Τραμπ.

Η επόμενη διετία και το μεγάλο ερώτημα για το 2028

Παρότι οι ενδιάμεσες εκλογές ολοκληρώθηκαν, ο Μπρέμερ υπογραμμίζει ότι η εποχή Τραμπ δεν έχει τελειώσει.

Έχει όμως εισέλθει, όπως εκτιμά, σε μια διαφορετική φάση.

Από τη μία πλευρά, οι Ρεπουμπλικανοί καλούνται να ανασυγκροτήσουν τον πολιτικό συνασπισμό που τους οδήγησε στη νίκη των προεδρικών εκλογών του 2024.

Από την άλλη, οι Δημοκρατικοί επιδιώκουν να αξιοποιήσουν τη σαρωτική επιτυχία τους ως αφετηρία για την επιστροφή τους στον Λευκό Οίκο το 2028.

Η νέα ισορροπία δυνάμεων στο Κογκρέσο θα μπορούσε να επηρεάσει καθοριστικά τις νομοθετικές πρωτοβουλίες, τους διορισμούς, την κυβερνητική εποπτεία και τη δυνατότητα χρηματοδότησης σημαντικών πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης Τραμπ.

Παράλληλα, οι διεθνείς εταίροι και αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών θα πρέπει να προσαρμοστούν σε μια πραγματικότητα κατά την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές εκτελεστικές αρμοδιότητες, αλλά με σαφώς περιορισμένη πολιτική στήριξη στο εσωτερικό.

Για πρώτη φορά έπειτα από περισσότερο από μία δεκαετία, κατά την οποία ο Τραμπ κυριάρχησε στην αμερικανική πολιτική ζωή, η συζήτηση μετατοπίζεται ολοένα περισσότερο στο τι θα ακολουθήσει μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

Το πώς θα διαμορφωθεί αυτή η επόμενη ημέρα παραμένει ανοιχτό ερώτημα, τόσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Μπρέμερ καταλήγει με την εκτίμηση ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα αποδοκιμασίας προς έναν πρόεδρο που, όπως υποστηρίζει, έθεσε τον εαυτό του πάνω από τη χώρα.

Το κεντρικό συμπέρασμα της ανάλυσής του είναι ότι η εκλογική ήττα δεν σηματοδοτεί το τέλος του τραμπισμού, αλλά μπορεί να αποτελέσει την αρχή της σταδιακής αποδυνάμωσης του ίδιου του Τραμπ και της αναζήτησης μιας νέας πολιτικής ισορροπίας στις ΗΠΑ.