Το ημερολόγιο δείχνει 15 Ιουνίου του 2026. Η συνάντηση με τον ιδιοκήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ολοκληρώθηκε, οι χειραψίες έγιναν σε κλίμα απόλυτου σεβασμού και η κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας πήρε κι επίσημα σάρκα και οστά. Ο Εργκίν Άταμαν άνοιξε την πόρτα της εξόδου και δεν κοίταξε ξανά πίσω, όμως άφησε τρία χρόνια γεμάτα από τέσσερις τίτλους: μία EuroLeague, ένα Πρωτάθλημα και δύο Κύπελλα Ελλάδας.
Τι μένει, όμως, στο τέλος της ημέρας; Πάντα σε έναν ήρεμο, πολιτισμένο και γεμάτο κατανόηση χωρισμό, η ανθρώπινη φύση τείνει να κρατά τις καλές αναμνήσεις και για τον Τούρκο τεχνικό, η κληρονομιά που αφήνει στο «τριφύλλι» είναι τεράστια. Το όνομά του θα μνημονεύεται αιώνια δίπλα στο έβδομο ευρωπαϊκό αστέρι των «πράσινων» και η φιγούρα του θα κοσμεί νοερά τον ουρανό του Telekom Center για πάντα, δίπλα σε όλες εκείνες τις εμβληματικές μορφές που έγραψαν ιστορία, με τα καλά τους και τα κακά τους.
Ο Εργκίν Άταμαν, ο άνθρωπος που αρνείται να χάσει, ο άνθρωπος των τελικών και ο πιο πολυνίκης προπονητής στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία συνάντησε το εκρηκτικό ταπεραμέντο του ισχυρού άντρα της «πράσινης» ΚΑΕ και δημιουργήθηκε η συνταγή της επιτυχίας. Όμως, όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν...
2023-2024: Το timing και η αναγέννηση από τις στάχτες προς το «έπος» του Βερολίνου
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του κατορθώματος της πρώτης σεζόν, πρέπει να θυμηθεί πού βρισκόταν ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι του 2023. Η επώδυνη τριετία του «εσόδων-εξόδων» είχε τελειώσει. Όταν ο Τούρκος τεχνικός έφτασε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2023, ο Παναθηναϊκός βρισκόταν ίσως στη δυσκολότερη αγωνιστική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας του κι έψαχνε τον τρόπο να κάνει το restart. Η σεζόν είχε ολοκληρωθεί με το «τριφύλλι» στη 17η θέση της EuroLeague, μακριά από κάθε συζήτηση για Final Four, ακόμη πιο μακριά από τη διεκδίκηση τίτλων.
Εκείνη την περίοδο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είχε ήδη αποφασίσει να επαναφέρει τον σύλλογο στον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε χάσει. Τα πρώτα δείγματα γραφής είχαν φανεί από νωρίς με τις μεταγραφικές κινήσεις των Ματίας Λεσόρ και Λούκα Βιλντόζα, όμως χρειαζόταν κάτι περισσότερο, έναν προπονητή που θα μπορούσε να ενσαρκώσει το όραμα της αναγέννησης. Μάλιστα, πριν την επιλογή του Άταμαν, στο τραπέζι είχε πέσει έντονα και η περίπτωση του Πάμπλο Λάσο. Τελικά ο Παναθηναϊκός επέλεξε τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν ίσως ο κορυφαίος προπονητής της EuroLeague, έχοντας ήδη οδηγήσει δύο φορές την Αναντολού Εφές στην ευρωπαϊκή κορυφή και μάλιστα συνεχόμενα.
Η πρώτη σεζόν ήταν ένα πραγματικό roller coaster με ξεκάθαρα σημεία-κλειδιά στον δρόμο προς την επιτυχία. Το ξεκίνημα μόνο εύκολο δεν ήταν, καθώς η βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό στο Super Cup της Ρόδου δημιούργησε ερωτήματα, το νέο ρόστερ χρειαζόταν χρόνο και η άφιξη του Κώστα Σλούκα είχε μετατρέψει το καλοκαίρι σε ένα από τα πιο θορυβώδη στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Μάλιστα, στον ερχομό του πλέον ηγέτη του Παναθηναϊκού που έκανε το άλμα από τον «αιώνιο» αντίπαλο, έπαιξε ρόλο ο κόουτς Άταμαν δίνοντάς του τα διαπιστευτήρια για το πλάνο και τον ρόλο που επιθυμούσε.
Κλείσιμο
Όμως, ο διακόπτης γύρισε. Τα δύο τεράστια διπλά, στο Μονακό με την... τριποντέλα του Γκριγκόνις και στη Μαδρίτη με τον διαστημικό Λεσόρ, άλλαξαν το τσιπάκι του γκρουπ, μαζί και ολόκληρη τη νοοτροπία. Σε όλο αυτό δεν γίνεται να μην αναφερθεί ξεχωριστά και η μεταγραφή του Κέντρικ Ναν, μία μεταγραφή ιστορική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, που όχι μόνο ταίριαξε και ανέδειξε την επόμενη χρονιά τον MVP της EuroLeague, αλλά ήταν από εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο για την άφιξη ΝΒΑers στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση.
Ο Παναθηναϊκός άρχισε να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε και όταν το πίστεψε, άρχισαν να το πιστεύουν και όλοι οι υπόλοιποι. Τα περίφημα mind games του Άταμαν άρχισαν να πιάνουν τόπο. Άλλοτε με ρίσκο, άλλοτε προκλητικά, αλλά πάντα με τις δύο υψωμένες γροθιές του να δίνουν τον τόνο. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την περίφημη δήλωση ήδη από τον Νοέμβριο του 2023, όταν ο Τούρκος τεχνικός προέτρεπε τους φιλάθλους της ομάδας να κλείσουν τα εισιτήριά τους για το Final Four του Βερολίνου. Κάποιοι μπορεί να τον θεώρησαν «τρελό», η ιστορία όμως... έγραψε.
Η επεισοδιακή σειρά με τη Μακάμπι στα playoffs ως outsider αποτέλεσε ίσως το μεγαλύτερο σημείο καμπής. Οι «πράσινοι» βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, όμως επέζησαν παίρνοντας την πρόκριση μετά από πέντε παιχνίδια και όταν έφτασαν στο Βερολίνο, ο Άταμαν έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα σε όλη του την καριέρα, να κερδίζει. Εκεί, ισοπεδώνοντας τη Ρέαλ Μαδρίτης σε έναν συναρπαστικό τελικό, έραψε το 7ο αστέρι στη φανέλα του, επιστρέφοντας στον θρόνο μετά από 13 χρόνια. Η κατάκτηση της EuroLeague απέναντι στη Βασίλισσα δεν ήταν απλώς ένας τίτλος. Ήταν η εκπλήρωση μιας υπόσχεσης. Η πραγματοποίηση του περίφημου «7th Star» που ο ίδιος επαναλάμβανε σχεδόν εμμονικά από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Αθήνα.
Το κερασάκι στην τούρτα; Οι εγχώριοι τελικοί με την απόλυτη ανατροπή, τη δεύτερη μόνο σε ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός προηγούταν με 2-0, με ελάχιστους να πιστεύουν ότι η σειρά μπορούσε να γυρίσει, όμως ο Άταμαν με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο τα έφερε όλα τούμπα. Το 3-2 είναι γεγονός, ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής και ο Τούρκος τεχνικός αναδεικνύεται Προπονητής της Χρονιάς στην Ελλάδα. Η δικαίωση φέρνει, το καλοκαίρι του 2024, την πρόωρη επέκταση του συμβολαίου του μέχρι το 2027. Ουσιαστικά πιστώθηε το ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες είχε πετύχει αυτό που έμοιαζε αδιανόητο δώδεκα μήνες νωρίτερα.
2024-2025: Η δυσκολία διατήρησης των κεκτημένων και οι πρώτες... αρρυθμίες
Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε με τον Εργκίν Άταμαν να αντιμετωπίζεται πλέον ως ο άνθρωπος που είχε πετύχει μία από τις μεγαλύτερες αναγεννήσεις ομάδας στην ιστορία της EuroLeague. Η πραγματικότητα όμως δεν ήταν τόσο απλή, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις το «πρέπει» μεγαλώνει και η διατήρηση της κορυφής μόνο εύκολη δεν είναι, με οτιδήποτε άλλο πέραν αυτής να χαρακτηρίζεται αυτόματα ως αποτυχία.
Σε αυτό το σημείο ξεκινάει και το κομμάτι των μεταγραφών που δεν λειτούργησε για τον Παναθηναϊκό παρά τις προσδοκίες με πρώτη τη μεταγραφή του Λορέντζο Μπράουν. Ο Μπράουν έκλεψε τις εντυπώσεις των ανθρώπων του Παναθηναϊκού όντας αντίπαλος στη σειρά με τη Μακάμπι, όμως παρά τις δοκιμές και τις προσπάθειες δεν ταίριαξε ποτέ στην ομάδα. Βέβεια, το πραγματικό αρνητικό turning point ήταν ο σοβαρός τραυματισμός του Ματίας Λεσόρ στις 19 Δεκεμβρίου 2024 απέναντι στην Μπασκόνια στο ΟΑΚΑ που άλλαξε πλήρως τις ισορροπίες.
Με μειονέκτημα στη θέση «5» και αφίξεις παικτών που δεν κατάφεραν να καλύψουν το κενό, όπως οι Πλάις, Γκέιμπριελ και Γιούρτσεβεν, ο Παναθηναϊκός συνέχισε να παλεύει. Ξεπέρασε ακόμη μία σκληρή και γεμάτη ένταση σειρά playoffs, αυτή τη φορά απέναντι στην Αναντολού Εφές, και επέστρεψε στο Final Four ξανά μετά από σειρά πέντε παιχνιδιών. Εκεί, στο Άμπου Ντάμπι, η ομάδα του Εργκίν Άταμαν αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια, Φενέρμπαχτσε, ενώ ηττήθηκε και στον μικρό τελικό από τον Ολυμπιακό. Αξίζει να αναφερθεί ότι στον ημιτελικό απέναντι στην ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αγωνίστηκε για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του ο Ματίας Λεσόρ με αποτέλεσμα να... υποτροπιάσει και να χρειαστεί ακόμα μεγαλύτερο διάστημα αποκατάστασης. Σε αυτή την περίπτωση τίθεται και το ζήτημα διαχείρισης των τραυματιών ένεκα σημαντικότατων αγώνων, με τις συνέπειες όμως να αποδεικνύονται αρνητικές.
Να τονιστεί ότι το τριφύλλι είχε καταφέρει να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας εκείνη τη σεζόν στον τελικό κόντρα στον αιώνιο αντίπαλο (όπως και φέτος). Στο ελληνικό πρωτάθλημα, ωστόσο, όλα έδειχναν να κυλούν υπέρ του Παναθηναϊκού. Ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα τραυματισμών και ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να έχει το ψυχολογικό πλεονέκτημα, όμως τα γεγονότα στο ΣΕΦ στο Game 2, η ένταση που ακολούθησε την τοξικότητα και η συνεχής ενασχόληση με όσα συνέβαιναν εκτός των τεσσάρων γραμμών έμοιαζαν να επηρεάζουν συνολικά το περιβάλλον της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη σεζόν με τον τρόπο που οραματιζόταν μετά και την αποτυχία του Final Four του Άμπου Ντάμπι. Τα πρώτα σημάδια, οι πρώτες ρωγμές άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους.
2025-2026: Ο χρόνος στην κλεψύδρα ξεκίνησε να... λιγοστεύει κι έδωσε χώρο στην έναρξη της απομυθοποίησης
Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τρίτη χρονιά, την πιο δύσκολη, την πιο αντιφατική και κατά τα λεγόμενα, την αποτυχημένη. Την πρώτη στην οποία ο Άταμαν δεν κατάφερε να παρουσιάσει μία ομάδα αντάξια των προσδοκιών που ο ίδιος είχε δημιουργήσει έχοντας στη διάθεσή του ένα από τα πιο ακριβά μπάτζετ της EuroLeague.
Οι μεταγραφικές επιλογές δεν βγήκαν όπως υπολογιζόταν. Παίκτες που αποκτήθηκαν για να αλλάξουν επίπεδο την ομάδα δεν κατάφεραν να προσφέρουν τα αναμενόμενα. Ο Τι Τζέι Σορτς, μία από τις πιο πολυσυζητημένες αφίξεις, δεν βρήκε ποτέ τον ρόλο που περίμεναν οι άνθρωποι του συλλόγου και θύμισε για δεύτερη συναπτή χρονιά την προαναφερθείσα περίπτωση του Λορέντζο Μπράουν, μόνο που στον Τι Τζέι Σορτς, το τριφύλλι έβλεπε έναν δυνάμει διάδοχο μελλοντικά του Κώστα Σλούκα. Έναν παίκτη με τεράστιο ταλέντο, που ξανά δεν αξιοποιήθηκε όπως αναμενόταν.
Παράλληλα, η διαχείριση του ρόστερ βρέθηκε για πρώτη φορά στο επίκεντρο τόσο έντονης κριτικής. Οι επιλογές στο rotation, η χρήση συγκεκριμένων σχημάτων, οι καθυστερημένες προσαρμογές κατά τη διάρκεια αγώνων και ο τρόπος επανένταξης παικτών μετά από τραυματισμούς αποτέλεσαν ξανά αντικείμενο έντονης συζήτησης. Μάλιστα, παρατηρήθηκε έντονα η έλλειψη ανάληψης ευθυνών που συνοδευόταν ουκ ολίγες φορές με τη δημόσια ονομαστική και σκληρή κριτική προς τους παίκτες που δεν απέδιδαν τα αναμενόμενα.
Η περίπτωση του Λεσόρ, η διαχείριση του Σλούκα σε διάφορες φάσεις της σεζόν, ακόμη και η χρησιμοποίηση παικτών όπως ο Ρογκαβόπουλος ή ο Όσμαν σε κρίσιμα σημεία των τελικών του ελληνικού πρωταθλήματος όσο πάλευαν με τραυματισμούς, άνοιξαν έναν κύκλο αμφισβήτησης που μεγάλωνε όσο προχωρούσε η χρονιά και κορυφώθηκε με την απώλεια του πρωταθλήματος.
Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, αλλά είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός από το Final Four της EuroLeague απέναντι στη Βαλένθια. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 2-0 στη σειρά και έδειχνε να έχει αγκαλιάσει την πρόκριση στο Final Four που θα διεξαγόταν στην Αθήνα, στο σπίτι του και μάλιστα χωρίς τον ενορχηστρωτή των επιθέσεών του, τον Κώστα Σλούκα. Αντί γι' αυτό, γνώρισε τρεις συνεχόμενες ήττες, δύο από αυτές στο κατάμεστο Telekom Center, και έμεινε εκτός από το κορυφαίο μπασκετικό γεγονός που είχε κυκλώσει από την αρχή της σεζόν δεδομένου ότι θα φιλοξενούσε στην έδρα του. Ο αποκλεισμός δεν ήταν απλώς μία αγωνιστική αποτυχία. Ήταν το σημείο στο οποίο συγκεντρώθηκαν όλες οι αμφιβολίες που είχαν εκφραστεί κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με την κατάκτηση της EuroLeague από τον Ολυμπιακό μπροστά σε 18 χιλιάδες ερυθρόλευκους φιλάθλους μέσα στην έδρα του Παναθηναϊκού. Για πρώτη φορά το όνομα του Άταμαν συνοδεύτηκε από τη λέξη «ευθύνη».
Η διαχείριση των αποδυτηρίων, ένα κομμάτι που ο Εργκίν Άταμαν παίζει στα δάχτυλα στην καριέρα του, ξέφυγε από τον έλεγχο του με τις προστριβές και το κλίμα να δείχνει ακόμα πιο βαρύ. Ακόμη και στο πρωτάθλημα, η κατάσταση δεν άλλαξε με τον Σλούκα εκτός (μετά τα παρακινδυνευμένα 30 λεπτά απέναντι στον ΠΑΟΚ), τον Ρογκαβόπουλο νοκ άουτ και τον Όσμαν να παλεύει να αγωνιστεί κρούοντας ξανά τον κώδωνα διαχείρισης των παικτών που ταλαιπωρούνται από τραυματισμούς. Ο ίδιος είχε προειδοποιήσει από τον Ιανουάριο ότι χωρίς την κατάκτηση είτε του πρωταθλήματος, είτε της Ευρωλίγκας, θα αποχωρούσε Τελικά ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάδα έδωσαν τη λύτρωση που αναζητούσε, αν και στη Stoiximan GBL το πρόσωπο του Παναθηναϊκού απέναντι στον Ολυμπιακό ήταν πολύ ανταγωνιστικό.
Και κάπως έτσι, το καλοκαίρι του 2026,ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε οι δύο πλευρές να χωρίσουν τους δρόμους τους και να πραγματοποιήσουν τη δήλωση που είχε κάνει πριν μερικούς μήνες ο Τούρκος προπονητής. Ένας χωρισμό που δεν συνοδεύτηκε από πικρία. Ίσως γιατί η σχέση του με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ξεπέρασε τα στενά όρια μιας επαγγελματικής συνεργασίας. «Ήταν όνειρο να δουλέψω με τον Εργκίν. Ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο αγαπημένος μου άνθρωπος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ», ήταν τα λόγια του ισχυρού άνδρα της ΚΑΕ. Και ίσως γιατί στο τέλος οι περισσότεροι τείνουν να κρατούν τα καλά. Θυμούνται τις δύο χαρακτηριστικά υψωμένες γροθιές μετά από μεγάλες νίκες. Τα ατελείωτα mind games, τις ατάκες που γίνονταν viral και πάνω απ' όλα θυμούνται έναν άνθρωπο που δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητος, έναν άνθρωπο με προσωπικότητα. Η πραγματική κληρονομιά του κόουτς Άταμαν δεν μετριέται σε τρόπαια, αλλά στην επιστροφή της πίστης και στο τεράστιο αποτύπωμα που μένει στο φινάλε.
Η bwin συγχαίρει θερμά τον Ολυμπιακό για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδας, μια επιτυχία που επισφραγίζει μια ονειρική σεζόν και μια άρτια, ουσιαστική συνεργασία, γραμμένη με συνέπεια και κορυφές.
Valor Movies. Πρόκειται για μια ολοκαίνουργια ελληνική streaming πλατφόρμα. Έρχεται να δώσει, όπως λέει και το όνομά της, πραγματική «αξία» στον χρόνο που αφιερώνουμε μπροστά στην οθόνη μας.
