Το μέλλον της μετακίνησης

Sponsored Content

«Το μέλλον είναι ήδη εδώ, απλώς δεν είναι ακόμη ομοιόμορφα κατανεμημένο», έγραφε ο Γουίλιαμ Γκίμπσον πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια. Αν υπάρχει ένας κλάδος όπου αυτή η φράση μοιάζει να γράφτηκε κατά παραγγελία, είναι η αυτοκινητοβιομηχανία. Το αυτοκίνητο του 2050 δεν βρίσκεται σε κάποιο μυστικό εργαστήριο της Καλιφόρνιας ή της Σαγκάης. Ούτε στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το Blade Runner να έχει πέσει τόσο έξω στην πρόβλεψη για ιπτάμενα αυτοκίνητα το 2019. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, το νέο αυτοκίνητο κυκλοφορεί ήδη ανάμεσά μας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι συνεχίζουμε να το κοιτάζουμε από τη λάθος πλευρά.

Οι ψηφιακές τεχνολογίες στο τιμόνι

Για περισσότερο από έναν αιώνα, μάθαμε να διαβάζουμε το αυτοκίνητο σαν μηχανικοί. Ανοίγαμε το καπό, κοιτούσαμε τον κινητήρα, διαβάζαμε τους ίππους, τη ροπή, τα κυβικά και, αν ήμασταν λίγο πιο ψαγμένοι, συζητούσαμε για το πλαίσιο και την ανάρτηση. Σήμερα, όμως, το πιο κρίσιμο εξάρτημα δεν βρίσκεται απαραίτητα κάτω από το καπό. Βρίσκεται λίγα εκατοστά πιο πίσω, εκεί όπου ο επεξεργαστής αρχίζει να καθορίζει όλο και περισσότερο τι μπορεί να κάνει ένα αυτοκίνητο. Το αφήγημα αλλάζει δραματικά, η πιο ενδιαφέρουσα σύγκρουση στην αυτοκινητοβιομηχανία δεν είναι πλέον ανάμεσα στη Ferrari και τη Lamborghini ή στη βενζίνη και την ηλεκτροκίνηση. Είναι ανάμεσα στον Henry Ford και τη Nvidia. Ο πρώτος άλλαξε τον κόσμο επειδή έμαθε στις μηχανές να κατασκευάζουν αυτοκίνητα μαζικά. Η δεύτερη μπορεί να τον αλλάξει επειδή θα μάθει στα αυτοκίνητα να σκέφτονται. Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία όπου μια εταιρεία που δεν έχει κατασκευάσει ούτε ένα αυτοκίνητο μπορεί να επηρεάσει βαθύτερα το μέλλον της αυτοκίνησης από τις εταιρείες που το κάνουν εδώ και έναν αιώνα!

Η ηλεκτροκίνηση είναι ασφαλώς μια ιστορική μετάβαση. Το βαθύτερο σημείο καμπής, όμως, βρίσκεται αλλού. Η πραγματική επανάσταση είναι ότι το αυτοκίνητο μετατρέπεται από μηχανικό προϊόν σε ψηφιακή πλατφόρμα. Αυτό σημαίνει ότι αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο θα μιλάμε για τα αυτοκίνητα. Σήμερα ρωτάμε πόσους ίππους αποδίδει ένας κινητήρας. Σε είκοσι χρόνια θα ρωτάμε ποιον επεξεργαστή χρησιμοποιεί, θα πρέπει να γνωρίζουμε ποιο λειτουργικό σύστημα «τρέχει» και πόσο γρήγορα εκπαιδεύεται η τεχνητή νοημοσύνη του, πόσα updates μπορεί να πάρει. Το αυτοκίνητο του 2050 δεν θα είναι ένα στατικό «βαρύ» βιομηχανικό κατάλοιπο του 20ού αιώνα, αλλά θα παραμένει «ζωντανό» και θα συνεχίζει να εξελίσσεται και αφού βγει από το εργοστάσιο με Over-The-Air ενημερώσεις, όπως κάνουν τα smartphones.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι αυτό που θα αλλάξει καταλυτικά την σχέση μας με το αυτοκίνητο. Η πλήρης αυτόνομη οδήγηση μοιάζει πολύ δυσκολότερη απ' όσο υπολόγιζε η Silicon Valley πριν από μια δεκαετία. Οι δρόμοι αποδείχθηκαν λιγότερο προβλέψιμοι από τον κώδικα και οι άνθρωποι πολύ πιο απείθαρχοι από τα δεδομένα και τις προσδοκίες του Elon Musk. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η πορεία αντιστρέφεται. Από το ABS και το ESP μέχρι τα συστήματα αυτόματου φρεναρίσματος, η ιστορία της αυτοκίνησης δεν είναι τίποτε άλλο από μια διαρκής και επίπονη προσπάθεια να αφαιρέσουμε το ανθρώπινο λάθος από την εξίσωση. Η μηχανή δεν κουράζεται, δεν στέλνει μηνύματα στο κινητό, δεν εκνευρίζεται στην κίνηση και δεν πιστεύει ότι «σε μένα δεν θα συμβεί». Προφανώς και δεν θα γίνει ποτέ αλάνθαστη. Θα γίνει όμως καλύτερη από εμάς σε κάτι που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αποκλειστικά ανθρώπινη δεξιότητα. Και θα μειώσει δραστικά τους θανάτους στους δρόμους.

Η αμφιλεγόμενη δεξιότητα της οδήγησης

Κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα ίσως είναι η τελευταία γενιά που θα μεγαλώσει με τη βεβαιότητα ότι κάποια μέρα θα βγάλει δίπλωμα οδήγησης. Για εμάς ήταν σχεδόν τελετή ενηλικίωσης. Για τα δικά τους παιδιά μπορεί να είναι μια προαιρετική δεξιότητα, όπως η ιστιοπλοΐα ή η ιππασία. Όχι επειδή η οδήγηση θα απαγορευτεί, αλλά επειδή θα πάψει να είναι απαραίτητη.

Η αλλαγή αυτή δεν θα περιοριστεί στο ίδιο το αυτοκίνητο. Θα αλλάξει τις πόλεις, την οικονομία και, πιθανότατα, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ιδιοκτησία. Για περισσότερο από έναν αιώνα, το αυτοκίνητο ήταν κάτι που αποκτούσες. Το αγόραζες, το ασφάλιζες, το φρόντιζες και στη συνέχεια το άφηνες να περιμένει. Είναι ίσως το πιο παράδοξο προϊόν που δημιούργησε ποτέ η βιομηχανική εποχή: επενδύουμε δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε ένα αντικείμενο που περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ακίνητο, σκουριάζοντας και χάνοντας σε αξία.

Οι νεότερες γενιές δείχνουν ήδη προς τα που πάει το πράγμα. Η μουσική έγινε Spotify, οι ταινίες έγιναν Netflix, το λογισμικό έγινε συνδρομή στο cloud. Μέχρι το 2050, η ιδέα ότι αγοράζεις ένα αυτοκίνητο για να περιμένει παρκαρισμένο έξω από το σπίτι σου ίσως μοιάζει τόσο παράξενη όσο μας φαίνεται σήμερα ο μπλε θάλαμος του ΟΤΕ με την τηλεκάρτα. Σε 20 χρόνια ο αγοραστής αυτοκινήτου θα γίνει συνδρομητής μετακίνησης για τις λίγες μέρες τον χρόνο που χρειάζεται ένα ιδιωτικό μέσο μεταφοράς.

Κι εδώ κρύβεται μια αλλαγή που συζητάμε λιγότερο απ' όσο πραγματικά της αξίζει. Για περισσότερο από έναν αιώνα, το αυτοκίνητο μάς πήγαινε πιο γρήγορα και πιο μακριά. Η επόμενη αποστολή του θα είναι να μας επιστρέψει χρόνο. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια του 2050 δεν θα είναι οι 1.000 ίπποι, αλλά τα τριάντα λεπτά που θα κερδίζεις κάθε πρωί, απαλλαγμένος από την υποχρέωση της οδήγησης. Στο αστικό περιβάλλον του 2050, το πιο πολύτιμο φορτίο δεν θα είναι οι επιβάτες, αλλά ο χρόνος που θα έχουν στη διάθεσή τους για να διαβάσουν, να ξεκουραστούν ή απλώς να μην κάνουν τίποτα.

Η ηλεκτροκίνηση, το υδρογόνο, τα συνθετικά καύσιμα και τα εναέρια ταξί θα έχουν τον ρόλο τους, στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Αλλά μάλλον δεν θα είναι αυτά που θα αλλάξουν τον κόσμο. Η μεγάλη ανατροπή θα είναι ότι το αυτοκίνητο θα πάψει να είναι το επίκεντρο της μετακίνησης. Θα μοιάζει περισσότερο με προϊόν αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων παρά με μηχανολογικό αντικείμενο. Ένα κινούμενο πολυτελές lounge με ποικίλες διαμορφώσεις και δυνατότητες κοινωνικών εμπειριών, όπου η στερεότυπη εικόνα να κοιτάζουν όλοι οι επιβάτες εμπρός θα είναι κάτι εντελώς ξεπερασμένο και αχρείαστο.

Ας μην είμαστε όμως πεσιμιστές. Η τεχνολογία δεν θα σκοτώσει εντελώς την οδήγηση, όπως το Spotify δεν εξαφάνισε το βινύλιο. Θα την κάνει πιο πολύτιμη, επειδή δεν θα είναι πια δεδομένη. Θα είναι ίσως ένα ελιτίστικο χόμπι, μία διαδικασία μύησης, μια ιεροτελεστία για μια μικρή κοινότητα φανατικών. Κάπου εκεί, νωρίς το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς του 2050, ένας φανατικός συλλέκτης σπάνιων στιγμών θα πυροδοτεί το βαθύ γουργουρητό ενός V8 κινητήρα, θα βάζει πρώτη στο κιβώτιο και θα χάνεται προς τις στροφές του Σουνίου, κρατώντας ζωντανό τον διονυσιασμό της οδήγησης και το μύθο του αυτοκινήτου.

 

Powered by Papastratos

Εδώ και 95 χρόνια, η πορεία της Παπαστράτος δείχνει πώς μια εταιρεία έχει επιλέξει συνειδητά να διαμορφώνει με συνέπεια το μέλλον. Επενδύει διαχρονικά στην εξέλιξη, στην καινοτομία και στους ανθρώπους της συμβάλλοντας σταθερά στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Γιατί για την Παπαστράτος, το επόμενο προηγείται. Και το μέλλον ανήκει σε όσους προετοιμάζονται γι’ αυτό.