Rock 'n' Roll: Ο μύθος επέστρεψε στο Κολωνάκι

Rock 'n' Roll: Ο μύθος επέστρεψε  στο Κολωνάκι

Συγκίνηση, δάκρυα, πενηντάρηδες και γοητευτικές σαραντάρες γέμισαν το θρυλικό bar restaurant της Λουκιανού το βράδυ του Σαββάτου

Πέρναγες την πόρτα και σχεδόν αμέσως ένιωθες ότι ήσουν στο ίδιο ακριβώς μαγαζί που γνώρισες πριν από είκοσι και βάλε χρόνια, αφού με δυσκολία περπατούσες.

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, σαραντάρηδες, πενηντάρηδες και αρκετοί τριαντάρηδες «στριμώχθηκαν» ξανά από τις εννιά το βράδυ στο opening του Rock 'n' Roll-στην επιστροφή του καλύτερα-εκεί που άρχισαν όλα, τριάντα χρόνια πριν, στην οδό Λουκιανού.

Χαμόγελα, δάκρυα, φίλοι που βρέθηκαν μετά από καιρό λες και ήταν συνεννοημένοι, ωραίες γυναίκες άνω των τριάντα και οι κλασικές ροτόντες γεμάτες από χαρούμενες παρέες, συνέθεσαν το come back του μυθικού bar restaurant της Αθήνας.

Παρόλο που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξει από το μεσημέρι του Σαββάτου, τελικά η πόρτα άνοιξε βράδυ λίγο μετά τις εννιά για να υποδεχθεί κάποιους μόνο από τους πιστούς θαμώνες ενός μαγαζιού που άλλαξε το αθηναϊκό nightlife για πάντα.



Οι αγαπημένες μουσικές -Queen, Rolling Stones, David Bowie, New Order κ.α.- ξεσήκωσαν τον κόσμο, ενώ οι μπάρμεν -ειδικά ο ένας- έδωσαν το δικό τους σόου.

Εντάξει, πυροσβεστήρες δεν βγήκαν από το πρώτο βράδυ, η σκάλα όμως που οδηγούσε στο πατάρι με τα τέσσερα τραπέζια, γέμισε από κόσμο, σε τέτοιο σημείο, ώστε η ανάβαση και η κατάβαση να είναι μια μικρή περιπέτεια.

Στην πόρτα, τρία άτομα έλεγχαν τον χώρο, ενώ πάνω από τριάντα άτομα περίμεναν κάποια στιγμή έξω από το μαγαζί χωρίς να φεύγουν, κουβεντιάζοντας σε παρέες.

Σκηνή που θύμισε άλλες εποχές, τότε που η κρίση ήταν άγνωστη λέξη και οι νύχτες στην Λουκιανού αργούσαν πολύ να ξημερώσουν για τους διάσημους θαμώνες.          

Το μόνο δυσάρεστο για κάποιους εξ αυτών, ήταν ότι κατά την αποχώρησή τους, διαπίστωσαν ότι οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους επί της Πατριάρχου Ιωακείμ είχαν αφαιρεθεί από την Δημοτική Αστυνομία.

Αυτό όμως ήταν το τελευταίο πράγμα που τους ένοιαζε...


Οι εμπνευστές

Ξημερώματα Κυριακής 3 Απριλίου του 2011, έξω από την οδό Λουκιανού, άνθρωποι αγκαλιάζονται και κλαίνε, παρέες λένε ιστορίες από τα παλιά  και νέα παιδιά προσπαθούν να συνέλθουν από το τελευταίο βράδυ που άναψε ο μυθικός πολυέλαιος του «Rock 'n' Roll».

Μέσα, το σκηνικό θυμίζει κατεδάφιση, αφού οι θαμώνες έχουν σπάσει τραπέζια, καρέκλες και ότι τέλος πάντων σπάζεται σε ένα μέρος, όπου επί δύο και πλέον δεκαετίες έδωσαν το παρόν απλά όλοι.

Η είδηση ότι το Rock επέστρεψε στον χώρο από όπου άρχισαν όλα, μόνο χαρά σκόρπισε στους φανατικούς του, πολλοί από τους οποίους είναι πια 60ρηδες, οι οποίοι έζησαν τις μεγάλες του στιγμές.

Αυτές που γράφτηκαν από το βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου του 1987, όταν το εμβληματικό στέκι άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του στο Κολωνάκι, αλλάζοντας δια παντός, το αθηναϊκό nightlife.

Εμπνευστές του τα αδέρφια Ανδρέας και Γιώργος Πιτσιλής μαζί με τον Ισίδωρο Οδυσσέως, λάτρεις του καλού rock και συλλέκτες εμπειριών-επαγγελματικών και μη-στην νύχτα της πρωτεύουσας.

Το Rock ανοίγει λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1987 και σε λίγες ημέρες είναι το μαγαζί στο οποίο θέλει να μπει όλη η Αθήνα, αφού εκεί μαζεύονται από την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Μπονάτσο, μέχρι τον Λαζόπουλο, τους Κανελόπουλους της «ΤΙΤΑΝ», εφοπλιστές, εκδότες και όλοι αυτοί που ήταν η έγιναν σταδιακά «κάποιοι«».




Η πιο σκληρή πόρτα 

Τότε χτίσθηκε και μύθος για την πιο «σκληρή» πόρτα της Αθήνας, με τους πορτιέρηδες αλλά και τον Ανδρέα Πιτσιλή, να «θερίζουν» κόσμο και κοσμάκη που στηνόταν στην ουρά για να μπει στο μαγαζί.

Ο τελευταίος εντόπιζε στα δέκα μέτρα αυτούς που δεν ταίριαζαν με την ατμόσφαιρα του Rock και πολύ ευγενικά τους έκοβε, αρνούμενος να κάνει υποχωρήσεις.

Οι κομμένοι κατέφευγαν στην Αστυνομία, αφού πρώτα έβριζαν φεύγοντας, ενώ η νύχτα που έμεινε αξέχαστη ήταν, όταν ο Πιτσιλής δεν έβαλε μέσα μια παρέα από «αμερικανάκια». Ανάμεσά τους και μια έφηβη η οποία όπως κατάλαβαν όλοι μετά, ήταν «κάποια».

Λίγα λεπτά αργότερα εμφανίζονται αυτοκίνητα με διπλωματικές πινακίδες και περιπολικά της Αστυνομίας.

Από τα πρώτα βγαίνουν θηριώδεις τύποι οι οποίοι ήταν ασφάλεια της κόρης του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Μάικλ Σωτήρχου, η οποία ήταν η έφηβη που «έκοψε» ο Πιτσιλής.

Χρόνια αργότερα ο επιχειρηματίας Γιάννης Μωράκης που μπήκε μέτοχος στο Rock' n' Roll της πλατείας Κολωνακίου έλεγε χαμογελώντας ότι «έγινα συνεταίρος στο μαγαζί που έτρωγα πόρτα».

Όλοι ήθελαν να κάτσουν στα τέσσερα προνομιούχα τραπέζια του ισογείου, ειδικά αυτό με τον καναπέ, το οποίο κατέληγε κάποια στιγμή να έχει πάνω από είκοσι άτομα στριμωγμένα!

Κανείς όμως δεν παραπονιόταν, αφού όλοι πέρναγαν καλά, τόσο που ξέχναγαν στο τέλος αν ήρθαν με παρέα ή μόνοι τους.

Σε αυτό το μαγαζί μίλησε για πρώτη φορά ο Γιάννης Λάτσιος στην Ελένη Μενεγάκη στήνοντας την αρχή του ειδυλλίου τους, εκεί έτρωγαν-τότε που μίλαγαν φυσικά-ο Λάκης Λαζόπουλος και η Μιμή Ντενίση και εκεί δόθηκαν τα απίστευτης έντασης αποκριάτικα πάρτι.




Τζάμπα ποτά για όλους!

Το τελευταίο βράδυ της Αποκριάς, είχε απαραίτητα τζάμπα ποτά για όλους τους πελάτες, οι οποίοι προσέρχονταν αυστηρά με στολές για να πάρουν μέρος σε ένα διονυσιακό πάρτι που τέλειωνε μετά τις εφτά το πρωί!

Ο Μίμης Φούκας-γνωστός από το Sea Satin-που δούλεψε στο Rock είχε πει σε συνέντευξή του: «Τα πάρτι τελείωναν ξημερώματα με φοβερά μπουγέλα και το μαγαζί να έχει μετατραπεί σε γήπεδο. Βγαίναμε στην Λουκιανού με τις στολές ή ότι είχε απομείνει από αυτές, είχε βγει ο ήλιος και ο κόσμος που πήγαινε στις δουλειές του, μας κοίταζε σαν να έβλεπε εξωγήινους.  Κι μιλάμε για τον καλύτερο κόσμο της Αθήνας που στην διάρκεια αυτών των πάρτι γινόταν μια παρέα. Πλούσιοι και διάσημοι, γυναίκες θεές, celebrities και wannabe, ροκάδες και προσωπικό, χορεύαμε σαν σεληνιασμένοι».

Τις συνήθεις καθημερινές δεν άλλαζαν και πολύ τα πράγματα. Πήγαινες ας πούμε γύρω στις εννιά και δεν μπορούσες να σπρώξεις την πόρτα της εισόδου από τον κόσμο.

Κάποια στιγμή, οι μιλημένοι έμπαιναν από την είσοδο της κουζίνας για βρεθούν κατευθείαν μέσα στον χαμό, με τους Guns' n' Roses να βρυχώνται από τα ηχεία.

Τα ελληνικά απαγορεύονταν δια ροπάλου μέχρι την στιγμή που οι ιδιοκτήτες διαπίστωσαν ότι έπρεπε να διαβούν το Ρουβίκωνα, παρά τις προσωπικές τους ενστάσεις.

Οι Κυριακές με τα ελληνικά πάρτι είναι οι πιο κερδοφόρες για το μαγαζί, με τον κόσμο να στριμώχνεται ασφυκτικά και να τραγουδάει τα ρεφρέν του Ρέμου και του Σφακιανάκη, οι οποίες μάλιστα επανήλθαν από χθες.



                                   
Η κάμψη και το αντίο

Έξι χρόνια πριν η χρονιά δεν μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς για το στέκι της Λουκιανού, σε ένα Κολωνάκι όπου υπήρχαν πλέον δεκάδες μαγαζιά.

Πλεόν η πόρτα του άνοιγε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή αφού η κρίση κατήργησε τις καθημερινές.

Ακόμη και τα Σάββατα όμως, δεν θύμιζαν πια εκείνα τα παλιά, όπου οι σακούλες με τα ψώνια των πελατών σχημάτιζαν ένα μικρό βουνό και κάποιοι αναζητούσαν την Καλλιόπη στην γκαρνταρόμπα όταν ήθελαν να φύγουν.

Την έβρισκαν να χορεύει μαζί με φίλους οπότε ακουγόταν η περίφημη φράση: «Καλλιόπη, συγνώμη που σε ενοχλούμε, αλλά μήπως μπορούμε να έχουμε τα παλτά μας;».

Όταν ο ιδιοκτήτης του ακινήτου ζητάει αύξηση της τάξης του 25% οι Πιτσιλήδες όπως τους έλεγαν όλοι, παίρνουν την απόφαση να κλείσουν με ένα τελευταίο πάρτι.

Κόσμος ήρθε από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη για την συγκεκριμένη βραδιά, που τέλειωσε με το σπάσιμο του μαγαζιού, μετά από μια νύχτα που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει.

Λίγο μετά της έξι και μισή το πρωί, ο Πέτρος Πιτσιλής, γιος του Γιώργου ξεκρεμάει τελετουργικά την πινακίδα και οι νύχτες στο Κολωνάκι έγιναν φτωχότερες μέχρι το περασμένο Σάββατο, όταν η πινακίδα πάνω από την είσοδο άναψε ξανά...                               
                        

ΣΧΟΛΙΑ (18)

ΓΙΑΝΝΗΣ Π.

Όταν πρωτοπήγα στο Ροκ εν Ρόλλ ήμουν είκοσι χρονών.Σήμερα είμαι πενήντα.Τότε είχα τον πατέρα μου και δική μου επιχείρηση, σήμερα είμαι χωρίς επιχείρηση απλός ιδιωτικός υπάλληλος και έχω χάσει τον πατέρα μου, έχω όμως την γυναίκα μου.Μας λείπει ο Θανάσης στην πόρτα και η Τζένυ η σερβιτόρα.Και τι δεν ζήσαμε στο θρυλικό μαγαζί της Λουκιάνου.Είδαμε σε γιγαντοοθόνη την πρώτη κατάκτηση κυπέλου Πρωταθλητή Ευρώπης στο μπάσκετ από τον Ολυμπιακό στην Ρώμη κόντρα στην Μπαρτσελώνα το 1997 και το πανηγυρίσαμε ανάλογα με άφθονο αλκοόλ και πούρα.Ζήσαμε την πτώση των δίδυμων Πύργων στην Νέα Υόρκη το 2001, όταν άλλαξε ο κόσμος.Δίπλα στο Ροκ έν Ρόλλ τότε ήταν η Πακιστανική Πρεσβεία και αυτό δημιουργούσε φόβο και ανησυχία.Ζήσαμε την άνοδο και την καταστροφή του Ελληνικού Χρηματιστηρίου από τον Ααρών Αβουρή.Κάποιοι που γνωρίσαμε εκεί πλούσιους σήμερα είναι φτωχοί.Αυτοι που έκλειναν τότε εκεί επιχειρηματικές συμφωνίες σήμερα έχοντας κάνει τον κύκλο τους η έχουν φύγει στο εξωτερικό η είναι στην Ελλάδα φτωχοί και στην φυλακή.Ακόμα και ένας οίκος ανοχής που ήταν λίγο πιό πάνω από το Ροκ έν Ρόλλ σήμερα έχει κλείσει και αυτός.Εκεί που πέρναγαν πόρσε και φεράρι από την Λουκιανού, σήμερα περνάει ο Πακιστανός Λαθρομετανάστης με το κλεμένο καρότσι Σούπερ Μάρκετ.Σημάδια παρακμής και φτώχειας για μιά Ελλάδα που το 1987 πνιγόταν στα λεφτά και σήμερα πνίγεται στα χρέη και τους Ισλαμιστές Λαθρομετανάστες.Μακάρι να κρατήσει το μαγαζί της εφηβείας μας αλλά επειδή είναι επιχείρηση στην Ελλάδα του Τσίπρα δεν θα έχει καμία τύχη.Ή πτώση του Ροκ έν Ρόλλ άρχισε με την κλοπή στο Χρηματιστήριο και αφού είχε προλάβει να γυριστεί εκεί ο Εργένης.Εκιέ είδαμε τελευταία φορά τον Βλάση, την Αλίκη, την Μαλβίνα, τον Ασλάνη, τον Μάριο Τάρτα.Πολύ καλό το σχολιό σας.

ΡΕΥΜΑ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ (ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΟΥ)

ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΔΕΗ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΣΕ????????

John Doe

Τώρα με μείον 135 κιλά και βάλε να δούμε πώς θα περασει η βραδυα

!!!

καλό.

@John

Οι περισσοτεροι απ αυτους που πηγαν ειναι τοσο μπατιρημενοι που δε νομιζω να στενοχωρηθηκαν ιδιαιτερα για τον Ιβαν ........

Old money sui generis

Το πατρικο μου ειναι ακριβως απεναντι και εχω ζησει απιθανες στιγμες με τον Ισιδωρο που σιγουρα δεν θα ξαναρθουν! Δεν υπαρχουν ποια αυτες η παρεες ουτε το κεφι! Κατι 60 αρηδες και μερικες 50αρες φουσκωμενες μιλφαρες που ειναι για γελια!! Ημουν στο opening και μαλλον δεν θα ξαναπαω δεν βλεπω μελλον??? Μακαρι να παει καλα γιατι εχουν βαλει λεφτα αρκετα οι Πιτσιλιδες!!! Τιποτα ομως δεν ειναι οπως παλια!!

Πηγα και γω μια φορα ........

Το Rock n Roll τελειωσε καπου στα τελη της δεκαετιας του 90. Ολα τα υπολοιπα ειναι κολπακια μαρκετινγκ των ιδιοκτητων. Απ το Σαββατο και μετα καποιοι γραφικοι τελειωμενοι, μαζι με τραβηγμενες χωρισμενες 50αρες θα γινουν θαμωνες τις μερες των εορτων και υστερα ολα θα γινουν οπως πριν.....θα κλεισει αφου θα θυμιζει το come back του Σουμαχερ στη Μερσεντες. Το Ροκ ηταν ιδεα και δημιουργια του Ισιδωρου και για πολλα χρονια ακολουθησε μια πορεια απο κεκτημενη ταχυτητα αλλα και απ το ρυθμο και τη ξεφρενη αναπτυξη της εποχης. Οι Πιτσιληδες το εκαναν πιο μαζικο και mainstream αλλαζοντας το αρχικο μενου με υπερτιμημενες σ@χλ@μαρες του Πεσκια. Λογικο βεβαια οταν το κοινο αποτελειτο απο ολη τη νεοπλουτιλα του χρηματιστηριου και των μιντια. Καμια σχεση δηλαδη με το αρχικο κοινο του Ροκ (κυριως ο κυκλος του Οδυσσεως) που ηταν μορφωμενοι, ψαγμενοι Αθηναιοι, μπον βιβερ και μποέμ τυποι που αναζητουσαν και την εβρισκαν με ενα απλο μπεργκερ, ονιον ρινγκς και μια κανατα μπυρα και οχι με φιλετο ταυρου με σως δαμασκηνου και σουβλακια τεριάκι και σαμπανια..... Τα μεγαλα στεκια ειναι διαχρονικη ιδεα και μενουν στο μυαλο για την εποχη που λειτουργησαν και μεγαλουργησαν. Η Αυτοκινηση, η Bora Bora και το Εργοστασιο θ'αποτελουν παντα σημειο αναφορας της πιο χαι διασκεδασης εβερ στην Αθηνα. Ολα τ'αλλα ειναι απλα ιστοριουλες για νεοπλουτους και σταρλετιτσες της τηλεορασης που ζουσαν τ'ονειρο τους αναμεσα σε Κωστοπουλους και λοιπους αστειους της Αθηναικης νομεκλατουρας του πασοκισταν. Το Ροκ γεννηθηκε το 1987 και πεθανε 10 χρονια μετα. Καλο το μαρκετινγκ στα σοσιαλ μιντια των νυν ιδιοκτητων αλλα μη θεοποιουμε τελειωμενες καταστασεις αγαπητοι. Γραφετε "καποιοι εκλαιγαν"...ναι εκλαιγαν με τα χάλια τους. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο . Ακου εκει greek nightς........κακομοιρε Ισιδωρε θα τριζουν τα κοκκαλα σου ακουγοντας Steppenwolf .......

Εγώ είχα πάει δεκατρείς

Αλλα και πάλι σωστά τα λες. Έτσι είναι ακριβώς. Οπότε κάπου σε ζηλεύω που σου πήρε μια φορά για να βγάλεις το συμπέρασμα που έβγαλα εγώ σε δέκα. Όσο για τα γραφικά μηδενικά που έτρεξαν στα εγκαίνια , πρώτη φορά πάνε από Κολωνάκι μεριά; δεν ξέρουν ότι στην Πατριάρχου Ιωακείμ γράφουν;

John Fistikis

Ρε Φίλε "Πηγα και γω μια φορα", κάπου κάποτε τα χουμε πιει παρέα....πόσο σωστά τα είπες (έγραψες)....

Born to be Wild

Απολυτα σωστο το σχολιο σου...

Πηγα και γω μια φορα

Για αρκετα χρονια, περασα μαζι με τις παρεες μου πολυ ομορφες στιγμες σε ενα πολυ ξεχωριστο burger house που λεγοταν Rock n Roll cafe Λεσχη Φιλων Μουσικης. Ο χωρος δεν ειχε καμια σημαντικη διαφορα με το Bonanza ή παλαιοτερα το Stage Coach. Ουσιαστικα το βρηκαν ετοιμο. Το αρχικο concept, really rocked και γι αυτο πηγε σφαιρα σε συνδιασμο με το καλο προσωπικο, καλες τιμες και καθαρα ποτα (απο την καβα της Υψηλαντου) σε μια Αθηνα που βασιλευαν οι μπομπες. Αλλα μεχρι εκει. Οταν η λεσχη φιλων ροκ μουσικης αρχισε να μετατρεπεται σε λεσχη νεοπλουτοσκυλάδων και σημειο συναντησης ολης της σαββουρας της ιδιωτικης τηλεορασης......we called it a day. Καλη τυχη παντως γιατι και οι δυο seniors ειναι αρκετα καλα παιδια.......

Dim

Πολύ καλό το άρθρο σου, συμφωνώ απόλυτα έτσι το έχω βιώσει και εγώ το Rock.. Greek nights ήταν οτι χειρότερο..

Μαρία

τι πρόβλημα έχεις φίλε μου με τις 50άρες? Τι ρατσισμός είναι αυτός? Δεν είμαι ούτε τραβηγμένη, ούτε χωρισμένη (γιατί δεν υπήρξα παντρεμένη βεβαίως βεβαίως) αλλά σε λίγο κλείνω να 50 και αναρωτιέμαι αν πρέπει να αφήσω τα υποτιμητικά σχόλιά σου να με επηρεάσουν και να κλειστώ στο καβούκι μου ή να σε στείλω στο διάολο έτσι για αρχή και βλέπουμε. Και για να το κλείσω εδώ δεν μπορεί να σ' αρέσουν οι μορφωμένοι και ψαγμένοι άνθρωποι και παράλληλα να υποτιμάς κάποιον από την ηλικία του και μόνο... Ψάξου λίγο γιατί μπορεί να μην αρέσεις εσύ στους πραγματικά μορφωμένους με τόση υποκρισία που κουβαλάς.

@Μαρια (πενταγιωτισσα)

Λοιπον Μαρια moy, να ξεκαθαρισουμε καποια πραγματα.......αμφιβαλω αν εχεις ιδεα για τι μιλαμε εδω. Ειμαι σιγουρος πως δεν εχεις περασει ουτε εξω απ το Ροκ και δεν εννοω την εποχη που θα ετρωγες πορτα απ τη γωνια της Καρνεαδου, αλλα ακομα και στα τελευταια του που ηταν γεματο μπουζοκοσκυλα. Πιστευω οτι εισαι καποια απ αυτες τις κακογα........ ή μπορει και τις αγα......ες οι οποιες ψαχουλευουν το ιντερνετ για να τη χωθουν και να σκοτωσουν τη μιζερια τους και τη μοναξια τους. Αυτες στις οποιες αναφερθηκα, ειναι παλιες πελατισσες, παντρεμενες, χωρισμενες, που κανουν τις πιτσιρικες, ενίοτε ανταγωνιζονται και τις κορες τους και ειναι στη γύρα για αναζητηση συντροφιας γενικως και ειδικως. Εσυ απ οτι λες δεν υπηρξες ουτε παντρεμενη αρα ουτε και χωρισμενη. Τραβας ζορι απλα διοτι εφτασες τα 50 και δεν εχεις κανει απολυτως τιποτα στη ζωη σου. Και βγαζεις μια ξυνίλα η οποια δικαιολογει γιατι εισαι μονη σου και περιμενεις το όποιο Ροκ για να βρεις παρεα και ισως και χαρα αναμεσα....... Οποτε ασε τα σαπια Μαρακι, ασε τα "θα σε στειλω στο διαολο"και τα φεμινιστικα και ρατσιστικα κλπ κλπ διοτι κανεις δεν αναφερθηκε σε σενα και το συναφι σου. Προσεχε Μαρακι γιατι κουφαίνει απ οτι λενε ......

Τι τσόκαρο mon dieu!!!

Φούλ υστερία αν είναι αληθινή η Μαρία , κακό τρολαρισμα αλλιώς.

Μαρία

κλασικός ελληνάρας του κερατά από αυτούς σε κάνουν να θες να ξαναφύγεις από την χώρα ο "Πήγε κι αυτός μια φορά". Μαγκιά, κλανιά, ειρωνείες, προσβολές, αυθαίρετες υποθέσεις για το τι και ποια είμαι από ουσία μηδεν. Αφού φαινόσουν από τον σχολιασμό σου! τι ήθελα να πιάσω κουβεντα μαζί σου? Αντε τώρα πήγαινε και μια δευτερη φορά βλάκα να χεις να λες πάλι σε δεκα χρόνια ότι κάτι έκανες στην ζώή σου. Δυστυχώς αυτό το είδος "κουβέντας" σου αξίζει μόνο ή το απόλυτο τίποτα.

@Μαρία

Μαρία -βεβαίως βεβαίως- έκανες μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα που δεν διαιώνισες το "είδος" σου και για αυτό και μόνο σε ευγνωμονούμε βαθύτατα.

***

Mια χαρα τα λες φιλε. Το ΡΟΚ ηταν ροκ για καμμια δεκαετια MAX και μετα εγινε μαγαζι Κωστοπουλαιων και Λατσιων τα Σαββατα μεσημερια για να μοστραρουν τα πουρα και τις πορσε. Ειχε κανονικους barman- ο Τακης κανει παρεα με τον Ισιδωρο πλεον- ο Γιωργος μεγαλωσε και αυτος, και οχι ΒΛΑΧΑΚΙΑ που ανοιγαν πυροσβεστηρες και μπουγελωναν το κοσμο. Οσο ηταν μαγαζι ειχε μεν κοσμο γεματο απο τη μια αλλα δε γινωταν αυτο το χαος να μη μπορεις να μπεις καν. Οσο για τη σκληρη πορτα ηταν οσο σκληρο ηταν το πορτοφολι σου: μεχρι να πιασουν τα καλα ποστα περναγαν τα 'παχια' και μετα οποιος προλαβε το κυριο ειδε. Για τις επιλογες της μουσικης και τα ντιρινταχτα ας μη πουμε καλυτερα. Θα το πω αλλιως: οταν η κονσολα κατεβηκε κατω- απο πανω απο τη πορτα- το παιχνιδι ειχε χαθει πλεον. Η Αυτοκινηση, η Bora , το Εργοστασιο, το 9+9 για πιο κυριλε, ακομη και η Amnesia του Στυλιανοπουλου για τους πιο μικρους τοτε (82-85) δεν εχουν καμμια σχεση με τη νεοπλουτιλα που ο ιδιος ο Μωρακης λεει οτι ετρωγε πορτα αλλα τωρα ειναι αφεντικο.. Ονομα πουλανε και highλικι ταχα μου σε μια εποχη που κανεις ΣΟΒΑΡΟΣ πλεον δε τα υπολογιζει, ειδικα αμα τα εχει ζησει.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης