Δημοσθένης Παπαδόπουλος για την απόφασή του να ζήσει στη Γερμανία: Κάποια στιγμή κουράστηκα και έπεσα σωματικά και ψυχολογικά

Για την απόφασή του να ζήσει κάποια χρόνια στη Γερμανία μίλησε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, εξηγώντας πως κάποια στιγμή κουράστηκε και έπεσε ψυχολογικά αλλά και σωματικά.

Ο ηθοποιός, σε συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή «Buongiorno» την Τρίτη 7 Απριλίου αποκάλυψε πως η επιθυμία του να ζήσει στο εξωτερικό δημιουργήθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά επειδή χρειαζόταν και μία καινούρια πρόκληση παράλληλα. Όμως έξι χρόνια μετά επέστρεψε στην Ελλάδα καθώς δεν άντεξε το σκότος. Όπως περιέγραψε, υπήρξαν δύσκολες στιγμές στο διάστημα που έμεινε στη γειτονική χώρα, παρόλα αυτά μέσα από αυτές αντιλήφθηκε πως το θέατρο τον ακολουθούσε.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ανέφερε αρχικά: «Από το 2011 μέχρι 2016 λόγω κρίσης, μου τη βάρεσε, έφυγα, έμεινα εκεί 5-6 χρόνια και γύρισα γιατί δεν άντεχα άλλο το σκότος και το κρύο. Δούλευα σε θέατρο στο Βερολίνο και στο Αμβούργο. Επειδή δεν ήμουν νέος ηθοποιός είχα μία εμπειρία. Η μόνη δυσκολία ήταν η γλώσσα, που πρέπει να πεθάνεις στο διάβασμα για να ανταπεξέλθεις. Δεν ήξερα καθόλου γερμανικά. Βιοπορίστηκα κανονικά στη Γερμανία, χωρίς να το επιδιώξω. Έγινε από τυχαίες συμπτώσεις και τελικά πήρε μια ροή το πράγμα επαγγελματικά. Ήθελα ένα διάλειμμα γιατί δούλευα ασταμάτητα 25 χρόνια και έρχόταν κι η κρίση κι έβλεπα μια μιζέρια και στις παραγωγές και στη ζωή. Ήθελα κάτι καινούριο, μια καινούρια πρόκληση. Το κέρδισα το στοίχημα. Στο τέλος είπα ότι τα κατάφερα, γιατί ό,τι έγινε δεν το περίμενα ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου να φύγω από το θέατρο κι ήρθε πάλι το θέατρο και με άρπαξε και με έβαλε μέσα».

Ο ηθοποιός τόνισε πως το ότι τα κατάφερε οφείλεται στην προσωπική του δουλειά αλλά και στον παράγοντα της τύχης: «Πάντα παίζει ρόλο και η τύχη, αλλά πρέπει να είσαι και προετοιμασμένος να την πάρεις την τύχη, δηλαδή να έχεια τα εφόδια να την υποδεχτείς. Στις πρώτες μου δουλειές, λοιπόν, εκτιμήθηκε το πόσο γρήγορα είχα προχωρήσει με τη γλώσσα. Εγώ βέβαια δεν το έκανα για το θέατρο, το έκανα γιατί από τη στιγμή που έμενα σε μία ξένη πόλη, σε μία ξένη χώρα, έπρεπε να μάθω τη γλώσσα για να μπορώ να επικοινωνώ. Στόχος μου ήταν να ζήσω σε αυτή τη χώρα. Το θέατρο ήρθε από τύχη που μετά ήμουν έτοιμος να τη δεχτώ λόγω γλώσσας. Έχω δει πολλά ταλέντα και πολύ μεγαλύτερα ταλέντα από ανθρώπους που είναι πρωταγωνιστές τώρα, που έχουν χαθεί. Γιατί δεν αρκεί μόνο το ταλέντο, θέλει πολλή δουλειά και να έχεις γερό στομάχι», είπε.

Δείτε το βίντεο


Η περίοδος που δυσκολεύτηκε περισσότερο ήταν εκείνη κατά την οποία έπρεπε να μάθει τη γλώσσα ώστε να μη νιώθει ξένος: «Λύγισα όταν αυτομαστιγωνόμουν γιατί ήθελα να μιλώ τέλεια τη γλώσσα, να ανταπεξέρχομαι στη δουλειά και να μη λένε “α, αυτός είναι ξένος”. Ήθελα να είμαι πάρα σωστός επαγγελματίας, ενώ κανείς δεν μου το ζητούσε. Ήταν όλοι πολύ ευχαριστημένοι. Κάποια στιγμή κουράστηκα και έπεσα και σωματικά και ψυχολογικά. Ήμουν πάρα πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Τώρα είμαι πιο χαλαρός, με αγαπώ περισσότερο», επισήμανε.

Σε άλλο σημείο, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος μίλησε για την πρώτη του παράσταση στο Βερολίνο που ξέσπασε σε κλάματα: «Το χειροκρότημα που θυμάμαι κι ήταν μεγάλο για να το πετύχω, ήταν αυτό της πρώτης μου παράστασης στο Βερολίνο. Έβαλα τα κλάματα μετά το χειρκρότημα. Ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε», δήλωσε.