Δημήτρης Σαμόλης: Για εμένα ήταν πικρό ότι ο πατέρας μου με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό

Για την αποδοχή από τον πατέρα του μίλησε ο Δημήτρης Σαμόλης, εξηγώντας πως αυτή ήρθε όταν έγινε αποδεκτός και στο ευρύ κοινό, κάτι που του έχει αφήσει πικρία.

Ο ηθοποιός έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινό» τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου και απάντησε για τη σχέση του με τον πατέρα του, ο οποίος όταν έμαθε πως ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική δεν ήταν ιδιαίτερα υποστηρικτικός.

Ο Δημήτρης Σαμόλης δήλωσε για τον πατέρα του και τη σχέση τους: «Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στο Αιγάλεω και η καταγωγή μου είναι από την Κρήτη, από τα Ανώγεια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν... υπάρχει κάτι διττό. Από τη μία είχα τη χαρά γιατί στα 13 μου συνέβη κάτι πολύ συγκεκριμένο. Είδα ξαφνικά σε μία εφημερίδα ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε audition για τα παιδιά στη "Μελωδία της Ευτυχίας" και πείθω τη μητέρα μου κρυφά από τον πατέρα μου να πάμε και μέσα σε μία εβδομάδα βρέθηκα να παίζω με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο θέατρο. Ήμασταν αρκετά γειωμένοι σαν οικογένεια, οπότε δεν ήταν πολύ ουάου για εμένα. Η μαμά μου ήταν πιο υποστηρικτική. Ο μπαμπάς μου έμαθε ότι με ενδιέφερε η υποκριτική όταν με πήραν στη “Μελωδία της Ευτυχίας”. Δεν χάρηκε καθόλου. Μου είπε “αν δεν φέρεις αριστείο στο πρώτο τρίμηνο στο γυμνάσιο, σταματάς από όλα”. Στο δημοτικό ήμουν πραγματικά κακός μαθητής. Ήταν τόση η λαχτάρα μου να μη με κόψει από το θέατρο που έγινα άριστος μαθητής. Ο πατέρας μου άρχισε να το αποδέχεται στις Άγριες Μέλισσες, αλλά για εμένα ήταν πιο πικρό ότι με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό. Η αποδοχή πρέπει να έρθει πριν, όχι εκ των υστέρων. Εμένα με ενδιέφερε η αποδοχή πριν. Μπορεί να χειροκροτεί ολόκληρο το θέατρο κι εσύ να ψάχνεις αυτή τη μία θέση για το "μπράβο" που δεν είχες πάρει τότε. Σε αυτή την παράσταση που παίζω τώρα δεν έχει έρθει παραδόξως να με δει, γενικώς όμως έχει έρθει. Νιώθω αμήχανα όταν παίζω μπροστά σε δικούς μου ανθρώπους».

Δείτε το βίντεο



Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο ηθοποιός αποκάλυψε πως πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, είχε σπουδάσει νομική και όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος, κατάλαβε πως δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε: «Έχω τελειώσει νομική, έχω κάνει και άσκηση. Δούλεψα 4 μήνες στην Ευελπίδων κανονικά κι εκεί έπαθα τις πρώτες κρίσεις πανικού. Θυμάμαι να κρατάω τα δικόγραφα για να καταθέσω και ίδρωναν τα χέρια μου, μούσκευα. Έβλεπα τη ζωή μου σε αυτό και μούσκευα τα δικόγραφα. Μετά από 4 μήνες μου είπαν όλοι “παιδάκι μου πήγαινε εκεί που ανήκεις”. Είναι φοβερό. Το ότι πιέστηκα να γίνω δικηγόρος νομίζω έχει να κάνει και με την οικογένειά μου, αλλά υπήρχε τότε και ένα κοινωνικό στερεότυπο. Νομίζω ακόμα υπάρχει», είπε.