Συγκίνηση έχει προκαλέσει στο πανελήνιο η ιστορία της Καρίνας Ρεκ, της
90χρονης κατάκοιτης Γερμανίδας που μετέφεραν σε ξαπλώστρα σε πανηγύρι στις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο, για να ζήσει την εορταστική ατμόσφαιρα. Σε βίντεο που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου φαίνεται η ηλικιωμένη να χτυπάει παλαμάκια στον ρυθμό της μουσικής, χαμογελώντας με όλη τη δύναμη της ψυχής της.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι η ίδια γυναίκα εμφανίζεται σε βίντεο 45 χρόνια πριν πάλι από τα Ανώγεια να χορεύει σε αντίστοιχο πανηγύρι, γεμάτη κέφι και χαρά. Φορώντας μια καφέ μπλούζα και έχοντας στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη τη χαρά που της προσφέρει η στιγμή εκείνη, η Καρίνα Ρεκ σέρνει τον χορό υπό τις ενθουσιώσεις ιαχές των υπόλοιπων συμμετεχόντων στη μεγάλη γιορτή.
Κατά... μισό αιώνα νεότερη, η Γερμανίδα δείχνει σε όλους τι θα πει κρητικό κέφι, γλέντι και χαρά.
Δείτε το βίντεο με τον χορό της «Καρίνας των Ανωγείων»
Από τον Νταλί και τον Παζολίνι στην Κρήτη
Η ζωή της Καρίνα Ρεκ, που είναι γνωστή κι ως «Η Καρίνα των Ανωγείων», μοιάζει με κινηματογραφικό σενάριο. Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Κατερίνα Μανετάκη για την Γερμανίδα, στα νεανικά της χρόνια υπήρξε μοντέλο του Σαλβαντόρ Νταλί, ενώ συμμετείχε και σε ταινία του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Παράλληλα υπήρξε εξαιρετική χορεύτρια φλαμένγκο, προτού η ζωή της πάρει μια εντελώς διαφορετική τροπή και τη φέρει στην Κρήτη.
Η σχέση της με το νησί ξεκίνησε, σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, από ένα τραγούδι του Ψαραντώνη, το οποίο άκουσε ενώ βρισκόταν στο Βερολίνο. Η μουσική την έκανε να αναζητήσει τον τόπο καταγωγής του Κρητικού καλλιτέχνη και έτσι έφτασε στα Ανώγεια. Εκεί γνώρισε όχι μόνο τον τόπο και τους ανθρώπους του, αλλά και τη βαριά ιστορία του χωριού κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.
Η γνωριμία της με την ιστορία των Ανωγείων την οδήγησε στην απόφαση να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο έργο, ως μνημείο συγγνώμης της Γερμανίας προς τα Ανώγεια. Ως γλύπτρια τοπίου δημιούργησε στο οροπέδιο της Νίδας τον «Αντάρτη της Ειρήνης», ένα τεράστιο έργο για το οποίο συνεργάστηκε επί δύο χρόνια με Ανωγειανούς εργάτες.
Το μνημείο αποτελείται από περίπου 5.000 πέτρες της περιοχής και, λόγω του μεγέθους και της μορφής του, γίνεται αντιληπτό στο σύνολό του μόνο από μεγάλο ύψος, από εναέρια μέσα ή μέσω δορυφορικής εικόνας.