Χρ. Ι. Στεφανάδης

Ο Ηράκλειτος έζησε τον 6ο με 5ο π.Χ. αιώνα στην Έφεσο, στην Ιωνία της Μικράς Ασίας.

Ο Ηράκλειτος είναι γνωστός για την ιδέα της συνεχούς αλλαγής που κυριαρχεί στο σύμπαν. Πίστευε ότι ο κόσμος δημιουργείται από τη φωτιά και την αντίθεση και τον πόλεμο μεταξύ των αντιθέτων και από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία.

Η έννοια του πολέμου κατά τον Ηράκλειτο, ήταν γενικότερη, πέρα από τις πολεμικές συγκρούσεις. Αναφερόταν στις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις, όχι μόνο σε στρατιωτικό, και κοινωνικό επίπεδο, αλλά γενικότερα στον φυσικό κόσμο. Και πίστευε ότι αυτός ο «πόλεμος» γεννάει κάτι καλύτερο και είναι «πατέρας» όλων …

Όσον αφορά την εποχή εκείνη πράγματι, μετά τις πολεμικές συρράξεις, ακολουθούσε εποχή ακμής. Παράδειγμα, ο «Χρυσούς Αιών» του Περικλή (461-429 π.Χ.). Ήταν μια περίοδος μέγιστης ακμής της αρχαίας Αθήνας, μεταξύ των Περσικών και Πελοποννησιακών Πολέμων. Υπό την ηγεσία του Περικλή, η πόλη γνώρισε δημοκρατία, οικονομική ευημερία, και πολιτιστική άνθηση με κορυφαία έργα όπως ο Παρθενώνας, ενώ η τέχνη, η φιλοσοφία και η ρητορική κυριάρχησαν.

Πολύ αργότερα μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών, με σκοπό την παγίωση της ειρήνης και την συνεργασία μεταξύ των κρατών. Αλλά και στον τομέα των επιστημών, όπως της ιατρικής, σχεδιάσθηκαν εφευρέσεις για να σώσουν ζωές αντί να τις αφαιρέσουν. Οι άνθρωποι μπόρεσαν ξαφνικά να επιβιώσουν από τραυματισμούς που θα τους είχαν σκοτώσει δεκαετίες νωρίτερα. Η επιβίωσή τους εισήγαγε επίσης τους γιατρούς σε ένα νέο είδος τραυματισμού, έναν αόρατο και ψυχολογικό τραυματισμό, ο οποίος παρέμεινε στους στρατιώτες που επεβίωναν ,πολύ χρονικό διάστημα, μετά τη λήξη των μαχών.

Αργότερα , μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τα κράτη και οι κοινωνίες βγήκαν ωριμότερες , και άρχισε να αναδύεται το διεθνές δίκαιο, ενώ τα απολυταρχικά πολιτικά συστήματα διακυβέρνησης υποχώρησαν και η Δημοκρατία υπερίσχυσε στις περισσότερες Δυτικές χώρες του πλανήτη.

Αλλά και αργότερα, μετά τον καταστροφικό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στην εποχή της ειρήνης, τα κράτη , εξήλθαν περισσότερο οργανωμένα , δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και άλλοι διεθνείς οργανισμοί( όπως π.χ. ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) και τέθηκαν στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Οι κοινωνίες, μετά την τραυματική εμπειρία του πολέμου, εξήλθαν περισσότερο ώριμες και η Δημοκρατία υπερίσχυσε στις περισσότερες χώρες, ενώ η Δικτατορία και ο φασισμός υποχώρησαν…

Πέρα όμως από το πολίτικό και κοινωνικό επίπεδο, ο πόλεμος αυτός, βοήθησε και τις επιστήμες. Η ταχύτατη εξέλιξη της πυραυλικής τεχνολογίας, οδήγησε αργότερα στην έξοδο του ανθρώπου από το πεδίο βαρύτητάς της γης που τον κρατούσε καθηλωμένο από την εποχή που άρχισε η ιστορία της εξέλιξής του.

Στην Ιατρική από την άλλη πλευρά, εξελίχθηκαν, ειδικότερα στο πεδίο της Ορθοπεδικής, νέες τεχνικές χειρουργικής αποκατάστασης των καταγμάτων και γενικότερα νέες γνώσεις που αφορούσαν την θεραπεία συνήθως θανατηφόρων λοιμωδών νόσων.

… Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται εμπρός από τον φόβο ενός νέου γενικευμένου πολέμου. Η ανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή φλέγονται ..Τα αίτια είναι αμφιλεγόμενα. Ενώ στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το Γερμανικό έρεισμα ήταν η διεκδίκηση «ζωτικού χώρου», στην περίπτωση του Ισραήλ, είναι η διατήρηση του μικρού χώρου του κράτους αυτού, που απειλείται με εξαφάνιση από το Ιράν. Στην περίπτωση του επαπειλούμενου νέου αυτού πολέμου, συγκρούεται το διεθνές δίκαιο, που για την χώρα μας αποτελεί ιερό ευαγγέλιο και ασπίδα προστασίας από τις Τουρκικές παράλογες διεκδικήσεις, με το δικαίωμα αυτοπροστασίας ενός κράτους από απειλές ενός άλλου κράτους, με το οποίο δεν συνορεύει ,και που έχει ενσωματώσει στο Σύνταγμά του ως στόχο την εξαφάνισή του…. Ενός κράτους, που το θεοκρατικό καθεστώς που έχει εδραιωθεί πριν 47 χρόνια, λειτουργεί με όρους μεταφυσικούς, μη συμβατούς με την σημερινή εποχή μας. Ενός κράτους, που προσπαθεί να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα , όχι για άμυνα , αλλά για καταστροφική επίθεση….

Σε αυτό το αμφιθυμικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, η χώρα μας κρατά στάση ψύχραιμη, φιλειρηνική αλλά και αποφασιστική στην προάσπιση του Ελληνισμού, του Κυπριακού και όχι μόνο.

Πιστεύω ότι η διαχρονική αυτή στάση θα δικαιωθεί , παρά τους κινδύνους που συνεπάγεται…

Τελικά στο ερώτημα, εάν ο πόλεμος είναι «πατήρ πάντων», η απάντηση στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι προβλέψιμη.

Το ευνοϊκό σενάριο είναι, η επόμενη ημέρα να βρει μία εδραιωμένη ειρήνη στην περιοχή, με ευδαιμονία και ανάπτυξη για όλους.

Το δυσμενές σενάριο όμως, είναι εφιαλτικό….