Βασίλης Κωνσταντόπουλος

Επτά διαδοχικές πλέον με τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ στον πάγκο, έξι συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ και μία ομάδα που έχει αποκτήσει ξανά την αυτοπεποίθηση που της έλειψε στο προηγούμενο κομμάτι της σεζόν.

Μόνο που οι προηγούμενες νίκες είχαν σχεδόν όλες κάτι να της διδάξουν. Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να κάνει ανατροπή, να βρει γκολ στο 90', να παίξει με δέκα παίκτες, να πάρει διπλό στο εξωτερικό, να περάσει από την επαρχία. Και τις περισσότερες φορές χρειάστηκε να προστατεύσει ένα εύθραυστο 1-0 μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Δεν ήταν εύκολες βραδιές. Ακριβώς γι' αυτό, όμως, απαιτούσαν διαρκή εγρήγορση.

Αυτού του είδους οι νίκες σε κρατούν στην πρίζα. Τελειώνει το παιχνίδι και γνωρίζεις ότι κάπου κινδύνευσες, κάπου χρειάστηκε να υποφέρεις, κάπου θα μπορούσες να είχες πληρώσει ένα λάθος. Το 1-0 δεν σου επιτρέπει να χαλαρώσεις ούτε μέσα στο ματς ούτε στην ανάγνωσή του μετά. Και αυτή η ένταση μεταφέρεται πολλές φορές και στην επόμενη προπόνηση, στο επόμενο παιχνίδι.

Και οι πεντάρες χρειάζονται

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κάθε παιχνίδι του Ολυμπιακού πρέπει να μετατρέπεται σε αγωνιστικό Γολγοθά για να προοδεύσει η ομάδα. Χρειάζονται και βραδιές όπως αυτή με την Καλαμάτα. Ούτως ή άλλως αυτός είναι παραδοσιακά ο Ολυμπιακός και ας το έχουμε... ξεχάσει! Πολλά γκολ, συνεχής επίθεση και θέαμα. Να ανοίγει το παιχνίδι, να μπαίνουν τα γκολ, να παίρνουν χρόνο ποδοσφαιριστές και ο προπονητής να περνά ένα βράδυ χωρίς να κοιτάζει το χρονόμετρο μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Αυτοπεποίθηση δεν χτίζεις μόνο όταν κερδίζεις δύσκολα. Χτίζεις και με τις πεντάρες. Αρκεί την επόμενη ημέρα να διαβάσεις σωστά τι ακριβώς συνέβη και, κυρίως, τι δεν σημαίνει ένα 5-0 απέναντι στην Καλαμάτα.

Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του τη Μαρκό και την Κηφισιά σε Κύπελλο και πρωτάθλημα, ενώ μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές παραμένει ανοιχτή και η υπόθεση της Ρεν. Το πρόγραμμα προσφέρει παιχνίδια στα οποία ο Ολυμπιακός θα είναι το φαβορί. Εδώ ίσως υπάρχει μια παγίδα! Να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι επειδή ήρθε μία πεντάρα, όσα ακολουθούν θα έρθουν από μόνα τους.

Ο Ιμανόλ ξέρει πλέον πολύ περισσότερα για το ρόστερ του

Οι πρώτες εβδομάδες του Ιμανόλ στον Ολυμπιακό έχουν τουλάχιστον ξεκαθαρίσει κάτι. Οι Πειραιώτες έχουν στον πάγκο τους έναν «κανονικό» προπονητή. Έναν άνθρωπο με συγκεκριμένες ιδέες για το ποδόσφαιρο που θέλει να παίξει, αλλά και με την ικανότητα να προσαρμόζεται σε αυτά που του δίνει το ρόστερ του.

Το εντυπωσιακότερο είναι πόσο γρήγορα φαίνεται να το έχει μάθει. Δεν βρίσκεται μήνες στον οργανισμό. Κι όμως, έχει ήδη αρχίσει να καταλαβαίνει ποιους παίκτες μπορεί να χρησιμοποιήσει σε συγκεκριμένες συνθήκες, ποιοι του δίνουν πράγματα από τον πάγκο και πού χρειάζεται να παρέμβει κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Το είδαμε με τη Σπάρτα, όταν το φρεσκάρισμα στα δύο άκρα της άμυνας έφερε λίγα λεπτά αργότερα το γκολ της νίκης. Το επτά στα επτά δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς στη συγκυρία.

Ένας από τους ποδοσφαιριστές που δείχνουν ανεβασμένοι είναι ο Πέντερσεν. Οι ασίστ έχουν αρχίσει να έρχονται, αλλά περισσότερο από τους αριθμούς ενδιαφέρει η άνεση με την οποία υπηρετεί τη θέση. Ξέρει πότε θα δώσει πλάτος, πότε θα ανέβει, πώς θα κινηθεί για να προσφέρει επιλογή και τι πρέπει να κάνει με την μπάλα όταν βρεθεί ψηλά. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον ρόλο του μέσα στο παιχνίδι.

Στην απέναντι πλευρά βρίσκεται αυτή την περίοδο ο Σα. Η ποιότητά του δεν εξαφανίστηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες, αλλά μοιάζει μπλοκαρισμένος πνευματικά και αυτό φαίνεται στις αποφάσεις και στις ενέργειές του. Υπάρχουν περίοδοι μέσα σε μία σεζόν κατά τις οποίες ένας ποδοσφαιριστής χρειάζεται περισσότερο ένα καλό παιχνίδι για να καθαρίσει το μυαλό του παρά οποιαδήποτε τακτική οδηγία. Ο Ιμανόλ θα χρειαστεί να τον ξαναβάλει στην εξίσωση.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν πήρε αυτό που ήθελε από το παιχνίδι με την Καλαμάτα και αυτή τη φορά το πήρε χωρίς να υποφέρει. Έβαλε πέντε, δεν δέχθηκε γκολ και επέκτεινε δύο σερί που πριν από μερικές εβδομάδες δύσκολα θα μπορούσε κανείς να προβλέψει.

Οι προηγούμενες νίκες τον ανάγκασαν να είναι συνεχώς ξύπνιος. Η ανατροπή, το γκολ στο τέλος, το αριθμητικό μειονέκτημα, το 1-0 που έπρεπε να προστατευτεί. Η πεντάρα είναι πιο ευχάριστη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην αποδειχθεί και... υπνωτική.