Κώστας Τσάκωνας, ο άνθρωπος που έκανε την Ελλάδα να γελά: Οι ατάκες που άφησαν εποχή και το προσωπικό δράμα πίσω από τις κάμερες

Έντεκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα (4/11) από τον θάνατο του Κώστα Τσάκωνα, ενός από τους πιο χαρακτηριστικούς και αγαπημένους κωμικούς ηθοποιούς της Ελλάδας. Με τη μοναδική φωνή του, τις απίθανες γκριμάτσες και τις ατάκες που έγιναν μέρος της καθημερινής γλώσσας, κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κοινού, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο.

Δεν υπήρξε ποτέ ο συμβατικός πρωταγωνιστής. Η επιτυχία του βασίστηκε στην αυθεντικότητα, στον αυτοσαρκασμό και στην ικανότητά του να μετατρέπει ακόμη και την πιο συνηθισμένη κατάσταση σε κωμωδία.

Πίσω, ωστόσο, από τον άνθρωπο που έκανε πολλούς Έλληνες να γελούν, υπήρχε μια ζωή γεμάτη δυσκολίες, οικονομικά προβλήματα και σοβαρές περιπέτειες υγείας.

«Έχω κάνει τα πάντα»

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στα Πετράλωνα και γνώρισε από μικρός τη φτώχεια και τη βιοπάλη.

«Δουλεύω από 11 χρονών. Από Αργυρούπολη μέχρι Ασπρόπυργο, πήγαινα με το ποδήλατο για το μεροκάματο. Το βράδυ πήγαινα σχολείο. Νυχτερινή σχολή. Αφού έβγαλα τη σχολή. Δούλεψα σε ένα σωρό εργοστάσια. Έχω δουλέψει τόσο πολύ στη ζωή μου. Έχω κάνει ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, μπογιατζής, πλακάς, τεντάς, μαραγκός. Ό,τι επάγγελμα θες. Και ηθοποιός. Είμαι 100% αυτοδημιούργητος!», είχε εξομολογηθεί ο ίδιος.

Η είσοδός του στον κινηματογράφο έγινε σχεδόν τυχαία, όταν ένας φίλος του τον έπεισε να συμμετάσχει σε μια ταινία μικρού μήκους. Η χαρακτηριστική παρουσία του τράβηξε την προσοχή του σκηνοθέτη Θόδωρου Μαραγκού, με τον οποίο συνδέθηκε καλλιτεχνικά για πολλά χρόνια.

«Ο Κώστας ο Ζυρίνης, ήταν συμμαθητής μου και με έκανε ηθοποιό. Με το ζόρι , χωρίς να το καταλάβω. Έκανε μία ταινία -μικρού μήκους γιατί ήθελε να δώσει εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού. Του έκανε φωτογραφία, ο Γιώργος Αρβανίτης. Το δεξί χέρι του Γαβρά. Λοιπόν και κάναμε την πρώτη ταινία μικρού μήκους. Την έδωσα στο μοντάζ και με είδε ο Θόδωρος Μαραγκός», είχε πει για την πρώτη του ταινία.

«Τα άλλα έξι πού πήγανε;» 

Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε το 1981 με την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού. Ο Τσάκωνας υποδύθηκε έναν μορφωμένο νέο που, παρά τις σπουδές του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία και την αβεβαιότητα.

Η σκηνή στην οποία αρχίζει να υπολογίζει τα χρόνια που πέρασε στα θρανία και στο πανεπιστήμιο, αναρωτώμενος τελικά «Τα άλλα έξι πού πήγανε;», έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

H ερμηνεία του Τσάκωνα κατάφερε να συνδυάσει την κωμωδία με την κοινωνική σάτιρα, δημιουργώντας μια σκηνή που παραμένει επίκαιρη ακόμη και σήμερα.

Οι βιντεοκασέτες, οι «βλάβες» και οι αξέχαστες ατάκες

Τη δεκαετία του 1980 ο Κώστας Τσάκωνας εξελίχθηκε σε έναν από τους δημοφιλέστερους πρωταγωνιστές της ελληνικής βιντεοκασέτας.

Ταινίες όπως η «Κλασική περίπτωση βλάβης» και η «Μεγάλη απόφραξη» απέκτησαν φανατικό κοινό, ενώ η συνεργασία του με τον Τάσο Κωστή δημιούργησε ένα από τα χαρακτηριστικότερα κωμικά δίδυμα της εποχής.



Ο Τσάκωνας ενσάρκωνε συχνά τον μάστορα που αναλάμβανε να διορθώσει ένα πρόβλημα, προκαλώντας τελικά ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή.

Οι παρεξηγήσεις, οι αυτοσχεδιασμοί και οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του αποτελούσαν βασικά στοιχεία της κωμωδίας του.

Η φράση «Κλασική περίπτωση βλάβης» ξεπέρασε τα όρια της ομώνυμης ταινίας και πέρασε στην καθημερινή γλώσσα, χρησιμοποιούμενη μέχρι σήμερα για κάθε κατάσταση που μοιάζει να έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Ο ίδιος, άλλωστε, δεν δίσταζε να αυτοσαρκάζεται για την εμφάνισή του.

«Εγώ έχω το χάρισμα ότι γεννήθηκα με τη φάτσα και τη φωνή του Καραγκιόζη», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας με τον δικό του τρόπο το ιδιαίτερο κωμικό ταλέντο του.

Παράλληλα με τις κινηματογραφικές του επιτυχίες, εμφανίστηκε σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, όπως τα «Εγκλήματα», «Οι μεν και οι δεν», «Της Ελλάδος τα παιδιά» και «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη».

Ξεχωριστή υπήρξε και η συμμετοχή του στην ταινία «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη.

Το σοβαρό ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή

Πίσω από τη δημόσια εικόνα του χαμογελαστού ηθοποιού, η προσωπική ζωή του Κώστα Τσάκωνα ήταν γεμάτη δοκιμασίες.

Το 2004 τραυματίστηκε σοβαρά όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του, με το ατύχημα να επηρεάζει σημαντικά την υγεία και την καθημερινότητά του. Τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, για τα οποία μιλούσε δημόσια, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ένας άνθρωπος που είχε προσφέρει τόσα χρόνια γέλιο στο κοινό.

Σε παλαιότερες συνεντεύξεις του είχε παραδεχτεί ότι, αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, ίσως να μην επέλεγε ξανά το επάγγελμα του ηθοποιού. Παρά την αγάπη του για την υποκριτική, οι απογοητεύσεις και οι οικονομικές ανασφάλειες είχαν αφήσει έντονα τα σημάδια τους.

Στην τελευταία περίοδο της ζωής του έδωσε μάχη με τον καρκίνο, χωρίς να εγκαταλείψει το χαρακτηριστικό χιούμορ του. Είχε μάλιστα αποκαλύψει ότι επιθυμούσε να ακουστεί στην κηδεία του το τραγούδι «Πέτρινα Χρόνια», επειδή, όπως εξηγούσε, είχε ζήσει και ο ίδιος δύσκολα χρόνια.

Πέρα από τις προσωπικές του δυσκολίες, ο Κώστας Τσάκωνας είχε αναλάβει και τη φροντίδα των δύο αδελφών του, ενός αδελφού με νοητική αναπηρία και μιας αδελφής που αντιμετώπιζε επιληψία.

Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, το 2004, η ευθύνη για την προστασία και την οικονομική τους στήριξη πέρασε στον ίδιο.

«Έχω έναν αδελφό με νοητική στέρηση και μία αδελφή με επιληψία. Εγώ τους προστατεύω. Όταν πέθανε ο πατέρας μου το 2004, μου άφησε δύο παιδιά να τα προστατεύω εγώ», είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή του το 2012, αποκαλύπτοντας μια λιγότερο γνωστή πλευρά της ζωής του, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τους κωμικούς ρόλους που τον καθιέρωσαν.

Tελικά, ο  Κώστας Τσάκωνας έφυγε από τη ζωή μια ημέρα σαν τη σημερινή, το 2015, σε ηλικία 72 ετών.

Το 2018, ο σκηνοθέτης και στενός συνεργάτης του Θόδωρος Μαραγκός ολοκλήρωσε το ντοκιμαντέρ «Όλο γελούσε», αφιερωμένο στη ζωή και την καλλιτεχνική πορεία του Κώστα Τσάκωνα.

Ένας τίτλος που έμοιαζε να συνοψίζει ολόκληρη τη διαδρομή του.