Γιώργος Μιχαηλίδης

Υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο στη σχέση μας με έναν γιατρό. Μπαίνουμε στο ιατρείο του και εμπιστευόμαστε. Δεν ζητάμε να δούμε την άδεια λειτουργίας, δεν γνωρίζουμε αν το μηχάνημα που βρίσκεται δίπλα μας επιτρέπεται να χρησιμοποιείται εκεί, ούτε αν η πράξη που μας προτείνεται απαιτεί νοσοκομειακό περιβάλλον. Βλέπουμε την πινακίδα, ακούμε τον τίτλο και παραδίδουμε το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε: την υγεία μας. Ακόμη κι όταν ο άλλος έχει «πτυχίο» από τη... Χονολουλού.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη ήρθε να φωτίσει με τον πιο βίαιο τρόπο μια γκρίζα περιοχή που εδώ και χρόνια απλώνεται γύρω από την υγεία, την «ευεξία», τη μακροζωία και κάθε λογής θεραπεία που υπόσχεται να μας κάνει νεότερους, δυνατότερους, καθαρότερους, καλύτερους.

Η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για όσα ακριβώς συνέβησαν στο ιατρείο του Κολωνακίου. Οι δύο γιατροί έχουν προφυλακιστεί και αντιμετωπίζουν πλέον την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο διά παραλείψεως, την οποία αρνούνται. Το κατηγορητήριο αναβαθμίστηκε σε σχέση με την πρώτη κατηγορία, μετά τα νεότερα ψηφιακά ευρήματα και φυσικά τις αντιφάσεις των εμπλεκομένων.

Άρα η ενοχή ή η αθώωση εναπόκειται πλέον στους δικαστές.

Η κοινωνία, όμως, έχει ήδη ένα άλλο ερώτημα να απαντήσει: πόσοι άλλοι πριν από τον Μαζωνάκη;

Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει την πόρτα ενός ιατρείου, ενός «κέντρου ευεξίας», ενός θεραπευτή ή κάποιου άλλου αυτοανακηρυγμένου ειδήμονα, θεωρώντας αυτονόητο ότι κάποιος πριν από εκείνους έχει ελέγξει τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από αυτή την πόρτα;

Η εποχή μας λατρεύει τις εύκολες υποσχέσεις. Detox, longevity, βιολογική ανανέωση, εναλλακτικές θεραπείες, υπνοθεραπείες. Δίπλα σε σοβαρούς επιστήμονες και νόμιμες δομές μπορεί εύκολα να φυτρώσει ο σύγχρονος κομπογιαννίτης, αυτή τη φορά με ωραίο site, social media, αγγλικές λέξεις και ακριβό καναπέ αναμονής.

Ο πολίτης, όμως, δεν μπορεί να μετατρέπεται κάθε φορά σε επιθεωρητή Υγείας.

Η Πολιτεία οφείλει να του προσφέρει έναν απλό και απολύτως ασφαλή τρόπο να γνωρίζει τρία πράγματα: ποιος είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί του, τι δικαιούται επιστημονικά να κάνει και τι επιτρέπεται να πραγματοποιείται μέσα στον συγκεκριμένο χώρο.

Η αντίδραση του υπουργείου Υγείας μετά την υπόθεση Μαζωνάκη κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανακοίνωσε τη δημιουργία ενιαίου πλαισίου για ένα πεδίο που ο ίδιος παραδέχθηκε ότι σήμερα έχει «γκρίζες ζώνες», αλλά και εφαρμογή με QR code, ώστε ο πολίτης να μπορεί από το κινητό του να ελέγχει την άδεια ενός ιατρείου και τις πράξεις που επιτρέπεται να πραγματοποιούνται σε αυτό.

Μακάρι να λειτουργήσει. Και μακάρι η υπόθεση να οδηγήσει σε ένα πραγματικό ξεκαθάρισμα της αγοράς. Γιατί ο έλεγχος μετά την τραγωδία είναι χρήσιμος. Ο έλεγχος πριν από αυτήν είναι εκείνος που σώζει ζωές.

Υπάρχει όμως και ο Γιώργος.

Ο «Μαζώ» δεν ήταν απλώς ένας ακόμη επιτυχημένος λαϊκός τραγουδιστής. Για 33 χρόνια κατάφερε κάτι πολύ δυσκολότερο: να περνά από κόσμο σε κόσμο χωρίς να χάνει ποτέ τη δική του ταυτότητα. Από το λαϊκό μαγαζί στο mainstream, από το «Παιδί της νύχτας» και το «Σάββατο» στις νεότερες γενιές και τις «Ώρες Μικρές» από το καθαρό λαϊκό κοινό, σε ανθρώπους που κανονικά θα ορκίζονταν ότι «δεν τον ακούνε».

Ήταν αρκετά λαϊκός για να τραγουδηθεί στις πίστες και αρκετά ιδιόρρυθμος για να ενδιαφέρει τους πιο «κουλτουριάρηδες» ή τους λεγόμενους «έντεχνους». Εκκεντρικός χωρίς να γίνεται ξένος, σταρ χωρίς να χάνει εκείνη την παράξενη οικειότητα που έκανε μια ολόκληρη χώρα να τον αποκαλεί με ένα παρατσούκλι.

Είχε, όπως είπε και ένας καλός συνάδελφος, όλα τα στοιχεία του αρχαίου Έλληνα θεού, δηλαδή την λάμψη που ελκύει αλλά και όλες τις προσωπικές αδυναμίες που τον καθιστούσαν προσιτό, το παιδί της γειτονιάς, που... αν θέλει είναι και ο άνδρας της χρονιάς (όπως ο ίδιος έλεγε).

Ίσως γι’ αυτό ο θάνατός του μας συγκλόνισε τόσο πολύ. Και ίσως γι’ αυτό κινητοποίησε τόσο γρήγορα και τους θεσμούς.

Θα ήταν όμως μια πολύ άδικο, αν αύριο μπορούμε να σκανάρουμε ένα QR επειδή πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης και ξεχάσουμε να αναρωτηθούμε, ή και να ψάξουνε, πόσοι ανώνυμοι άνθρωποι είχαν περάσει προηγουμένως από αντίστοιχες γκρίζες ζώνες χωρίς ποτέ να γίνουν πρωτοσέλιδο.