Γιάννης Σερέτης

Στα δύο προηγούμενα εφετινά ματς στην Τούμπα, ήταν ο Παναθηναϊκός «υπό ανακατασκευή». Με πολλές απουσίες, με πολλές αλλαγές. Και στη regular season και στη ρεβάνς του ημιτελικού Κυπέλλου. Το βράδυ της Κυριακής ήταν ο ΠΑΟΚ που είχε τις απώλειες. Κυρίως του αρχηγού Ζίφκοβιτς. Δευτερευόντως του Γιώργου Γιακουμάκη που είχε «καθαρίσει» τους Πράσινους στο Κύπελλο και χθες μπήκε ως αλλαγή. Σε τρίτο επίπεδο, του πολύτιμου Μεϊτέ.

Ο Παναθηναϊκός ήταν συμπαγής όπως και στο «Γ. Καραϊσκάκης». Εμεινε πίσω από την μπάλα και δεν πίεσε σε μεγάλα διαστήματα τους στόπερ του ΠΑΟΚ, όπως είχε κάνει και στο Φάληρο. Το μόνο που του έλειψε για να φύγει με 1-0 όπως είχε κάνει επί του Ολυμπιακού, ήταν ένα γκολ. Δεν το έψαξε όσο μπορούσε, είναι η αλήθεια…

Οι Πράσινοι είναι πια μια ομάδα που έχουν καλή φυσική κατάσταση. Είναι μια ομάδα, επίσης, που ξέρει «τι» παίζει και πώς το παίζει. Είναι κι ένα σύνολο το οποίο βολεύεται στα μεγάλα ματς να περιμένει. Διότι στη μεσοαμυντική γραμμή του έχει έμπειρα, μεγάλα παιδιά, με παραστάσεις: Iνγκασον, Καλάμπρια, Κυριακόπουλος, Γεντβάι, Ερνάντεθ, Τσιριβέγια. Παίκτες έξυπνοι, που τους είναι σχετικά εύκολο να παίζουν στο μισό γήπεδο, δυσκολεύοντας τον εκάστοτε αντίπαλο.

Ο ΠΑΟΚ το προσπάθησε ελάχιστα από δεξιά: Κυριακόπουλος και Ερνάντεθ έκαναν τον Χατσίδη απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Το προσπάθησε λίγο περισσότερο από τον κεντρικό άξονα: ο Γερεμέγεφ δεν τον βοήθησε καθόλου, διότι όσο φιλότιμο κι αν έχει, η ποιότητά του είναι…πεπερασμένη. Το προσπάθησε περισσότερο από την αριστερή πτέρυγα: ο Μπάμπα ήταν καλός χθες επιθετικά, αλλά η τετράδα Γεντβάι, Καλάμπρια, Πελίστρι, Τσιριβέγια, έδωσαν ελάχιστους χώρους σε Ντέλια και Τάισον. Ο Κωνσταντέλιας έπρεπε να κάνει τον Μαραντόνα μέσα από πολλά σώματα, βρήκε μόνο μία φορά τον Παναθηναϊκό ανοργάνωτο σε κόντρα επίθεση, από στατικές φάσεις ο ΠΑΟΚ βρήκε μόνο μία φάση νωρίς με τον Μπάμπα, ο αγώνας «έσβησε» στο 0-0.

Το πλάνο του Μπενίτεθ ήταν απόλυτα σωστό αμυντικά. Δημιουργικά, όμως, ο Παναθηναϊκός είχε απογοητευτική εικόνα. Ο Τετέι πήρε δυο φορές την μπάλα μπροστά του και όχι με πλάτη για να κάνει τον… Μιχάλη Κωνσταντίνου προ 20ετίας, ο Πελίστρι έπρεπε να υποδυθεί τον Γκαλέτι και να περνάει δυο – τρεις παίκτες, ο Ταμπόρδα και ο Μπακασέτας έπαιζαν… χιλιόμετρα μακριά από τη μεγάλη περιοχή του γηπεδούχου. Επιθετικά ο Παναθηναϊκός έπαιξε σαν «μικρομεσαία» ομάδα στην Τούμπα. Ολοι πίσω και αντεπιθέσεις. Ασφαλώς και έχει ρόστερ για να παίξει καλύτερα, αλλά ο Μπενίτεθ δεν πήρε το παραμικρό ρίσκο.

Ούτε καν μετά το 70’, όταν μετά τις σωστές αλλαγές του ο Παναθηναϊκός ισορρόπησε απόλυτα και χάρη στο καθαρό μυαλό του φρέσκου Ρενάτο Σάντσες, έφτανε πιο συχνά κοντά και γύρω από την αντίπαλη περιοχή, μειώνοντας τις «τυφλές» απομακρύνσεις από την πρώτη ζώνη άμυνάς του. Στο τελευταίο 20λεπτο και αφού ο ΠΑΟΚ δεν έδειχνε απειλητικός με τις δικές του αλλαγές ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να τολμήσει για το «ριφιφί» που θα τον έφερνε στο -5 από τον Δικέφαλο. Δεν το έκανε.

Εχει, πλέον μια δεύτερη ευκαιρία τη μεθεπόμενη Κυριακή. Να νικήσει τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, να φέρει εκείνον στο -5, αν επενδύσει στην απογοήτευση και τη γκρίνια που θα επιφέρει στους Ερυθρόλευκους δεύτερη σερί αποτυχία στην εκκίνηση των play offs και να τον κυνηγήσει μέχρι τέλους για την Τρίτη θέση και το ωραίο εισιτήριο στα play offs του Europa League, το οποίο εξασφαλίζει ταυτόχρονα και σίγουρη συμμετοχή στη League Phase του Conference League. Ασφαλώς δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά αν κάποιος αναλογιστεί ότι ο Ολυμπιακός είναι η μοναδική ομάδα του Big-4 που δεν έχει νικήσει εφέτος τους Πράσινους, δεν είναι και κάτι απίθανο. Ειδικά μετά από την ισοπαλία στην Τούμπα και τη νίκη της ΑΕΚ στο Φάληρο, με τα οποία το ηθικό του Τριφυλλιού διατηρήθηκε ακμαίο και η εσωστρέφεια «πνίγει» τους νταμπλούχους…