Βασίλης Στεφανακίδης

Καθημερινές αψιμαχίες για σοβαρά και λιγότερο σοβαρό ζητήματα διαμορφώνουν την ατζέντα την οποία οι πολίτες παρακολουθούν με αδιαφορία ακόμα κι αν πρόκειται για σοβαρά θέματα είτε αυτά είναι θεσμικά, είτε οικονομικά ή γεωπολιτικά.
Κι αυτό έχει σημασία γιατί στην πράξη δημιουργείται μια εικονική πραγματικότητα που απέχει πολύ από την πραγματική ζωή και τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στη σκληρή καθημερινότητα του. Ασχολούμαστε με την πολιτική κλειδαρότρυπα, τους αυτόκλητους επίδοξους σωτήρες μας, ακούμε για τους στόχους τους και τον οραματικό τους λόγο και πως θα φτιάξουν μια σύγχρονη χώρα, με ευτυχισμένους πολίτες, με κάποιο μαγικό τρόπο που μόνο αυτοί γνωρίζουν, αλλά ποτέ δεν ακούμε συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις τι ακριβώς εννοούν και κυρίως πως θα θεραπεύσουν τα προβλήματα που είναι παγκοίνως διαπιστωμένα.

Για παράδειγμα όλοι αναγνωρίζουν πως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα στη χώρα και σε μεγάλη απόκλιση από τις άλλες χώρες της ΕΕ είναι η ακρίβεια και η διαρκώς μειούμενη αγοραστική μας δύναμη. Ακούσατε ποτέ μια ιδέα, είτε από την κυβέρνηση είτε από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, πως μπορεί να ανακοπούν τα διαδοχικά κύματα αυξήσεων; Όχι. Μόνο, κάτι για ένταση ελέγχων για αισχροκέρδεια που ποτέ δεν αποδίδουν αποτέλεσμα στην πράξη.

Τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών στηλιτεύουν τις τιμές των πρώιμων κερασιών που πωλούνται 16 και 18 ευρώ στα οπωροπωλεία και στα Σούπερ Μάρκετ. Την ίδια ώρα όμως ,στις λαϊκές αγορές αυτά τα ίδια κεράσια ξεκίνησαν με τιμή 6-7 ευρώ. Σκέφτηκε άραγε κανείς να ελέγξει γιατί υπάρχει αυτή η χαώδης διαφορά και να εξετάσει το ενδεχόμενο της αισχροκέρδειας και να επιβάλλει όπου διαπιστώνεται πρόστιμα; Όμοια και σε μια σειρά από άλλα προϊόντα καθημερινής ανάγκης είτε αυτά είναι μεμονωμένων παραγωγών είτε πολυεθνικών με μονοπωλιακά χαρακτηριστικά.

Ακούμε καθημερινά για το βάρος που δίνεται στην παιδεία και την ενίσχυση του ανταγωνισμού μεταξύ Δημόσιας και Ιδιωτικής εκπαίδευσης. Τα επιχειρήματα ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός πλείστα όσα αλλά γενικό συμπέρασμα δεν βγαίνει.

Το γεγονός όμως, πως χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να πληρώνουν δασκάλους για ιδιαίτερα από την Δευτέρα και Τρίτη Δημοτικού για τα παιδιά τους γιατί στο σχολείο προφανώς δεν γίνεται σωστή δουλειά, προβληματίζει κανένα ώστε να ασχοληθεί με το πρόβλημα; Κι αν χρειάζεται παραπαιδεία από το Δημοτικό φανταζόμαστε τη συνέχεια και την οικονομική αιμορραγία των οικογενειών με παιδιά που απομειώνει έτι περαιτέρω την αγοραστική τους δύναμη και το βιοτικό τους επίπεδο.

Και φυσικά δεν μπορεί να είναι άσχετο το γεγονός πως στις Ανώτατες σχολές που βγάζουν δασκάλους και καθηγητές οι βάσεις εισαγωγής είναι από τις χαμηλότερες της κλίμακας . Ούτε φυσικά μπορεί να είναι άσχετο το μισθολογικό των εκπαιδευτικών καθώς ένας νέος δάσκαλος -καθηγητής πρέπει να είναι σε μεγάλη απελπισία για να δεχθεί να ενταχθεί σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα.

Ψηλά στους δείκτες απογοήτευσης βρίσκεται και το Δημόσιο σύστημα υγείας. Μπορεί όντως ο υπερκινητικός και υπερδραστήριος αρμόδιος υπουργός να επαίρεται για την αλλαγή της εξωτερικής εικόνας των νοσοκομείων και το γενικό λίφτινγκ που έγινε με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης αλλά και τις προσλήψεις ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Στην πραγματική ζωή όμως , αυτό που αντιμετωπίζει στα φρεσκοβαμμένα νοσοκομεία ο πολίτης, νομίζετε πως βλέπει μεγάλες διαφορές από το παρελθόν; Όποιος πάει μια βόλτα για παράδειγμά στο μεγάλο Αττικό νοσοκομείο και δει τα… στα λόγια καταργημένα ράντζα, θα γκρεμιστεί πάραυτα η φιλοτεχνηθείσα εικόνα. Το ίδιο και στα περιφερειακά νοσοκομεία που παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες, πολλά παραμένουν υποστελεχωμένα και απουσιάζουν σημαντικές ειδικότητες ιατρικού προσωπικού και μηχανημάτων με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία και τις διακομιδές σε άλλα νοσοκομεία.

Αυτά τα παραδείγματα προέχονται από την πραγματική ζωή και όχι από κάποια εικονική πραγματικότητα και θολώνουν τη συνολική εικόνα αλλά και αδικούν τα όσα θετικά έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια.

Πέρα λοιπόν από μεγάλους στόχους, οραματικά σχέδια και γενικόλογες αόριστες υποσχέσεις, από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, καλό είναι να ασχοληθούν σοβαρά με την πραγματική ζωή όλων ημών και όχι μόνο με τη δική τους προσπάθεια επιβίωσης και επιβεβαίωσης των απωθημένων τους.

Και δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Αυτές μπορούν να τις κάνουν τόσο τα ρεπορτάζ όσο και οι ίδιοι οι πολίτες.

Λύσεις είναι το μέγα ζητούμενο και όχι πλειοδοσία υποσχέσεων για άλλη μια φορά.