Παντελής Διαμαντόπουλος

Πέρυσι, αυτή η ίδια ομάδα είχε ακούσει τόσα, μετά την τρίτη θέση στο Αμπου Ντάμπι. Ο καιρός πέρασε, οι Πειραιώτες στάθηκαν γερά στα πόδια τους και κατέκτησαν την κορυφή. Μετά την Φενέρ, ήταν η σειρά της Ρεάλ να υποκλιθεί στον Μπαρτζώκα και τους παίκτες του. Όλοι είδαν τον τελικό, όλοι απόλαυσαν στο φινάλε και το τι ακολούθησε. Όμως ο Ολυμπιακός, όλο αυτό το ετοίμαζε μήνες πριν…

Ναι, η πιο σταθερή ομάδα. Ένας προπονητής τρομερός, που όσα και να ακούει, κρατάει πάντα σταθερή την δική του άποψη. Χαρακτηρίστηκε «ξεροκέφαλος», «εμμονικός», δέχθηκε πυρά ουκ ολίγες φορές, μόνο και μόνο γιατί δεν έκρυψε ποτέ τα συναισθήματά του. Πρωταγωνίστησε σε άφθονα βιντεάκια με τις αντιδράσεις του. Αυτός λοιπόν, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έγινε ο κορυφαίος στην ιστορία της ομάδας μπάσκετ. Με δυο κούπες Ευρωλίγκας, όσες και ο Ντούντα, αλλά με περισσότερα χρόνια από τον Σέρβο κόουτς και από τον Γιάννη Ιωαννίδη, και σε εποχές πολύ πιο σκληρές, αφού τότε τόσο ο «ξανθός» όσο και ο Ντούντα δεν είχαν καθημερινά τα social media και το youtube να τους «λούζουν» με αισχρότητα.

Οι Αγγελόπουλοι στήριξαν όλο το πρότζεκτ, από την αρχή και όταν έπρεπε να κάνουν το κάτι παραπάνω, το έπραξαν με Τζόουνς, Μόρις και Τζόζεφ στην αρχή του 2026. Τα πάντα από ‘κει και πέρα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Όλα ήταν έτοιμα για να υπάρξει με μεγαλειώδη πορεία των Πειραιωτών προς την κατάκτηση του τίτλου. Και αυτό συνέβη. Σε ένα κατακόκκινο περιβάλλον οι «ερυθρόλευκοι» πρώτα κέρδισαν την Φενέρ και μετά την Ρεάλ. Όμως επαναλαμβάνω, η ομάδα αυτή «έπαιζε τα φώτα» σε όλους τους αντιπάλους της, με τον τρόπο που αγωνιζόταν. Κι έτσι έφτασε σε έναν μεγάλο τελικό, απέναντι σε μια άλλη πολύ μεγάλη ομάδα για να κατακτήσει το τέταρτο τρόπαιο στην ιστορία της!

Ο Ολυμπιακός, ο οργανισμός ολόκληρος έκανε επίδειξη ανθεκτικότητας. Πείσμα. Τεράστιο πείσμα. Έχασαν στο Βελιγράδι με τρίποντο- μαχαιριά στον ημιτελικό. Επέστρεψαν την επόμενη σεζόν. Νέα μαχαιριά αυτή την φορά στο Κάουνας στον τελικό. Επέστρεψαν ξανά. Βερολίνο και είδαν τον «αιώνιο» αντίπαλό τους να κατακτά το τρόπαιο. Δεν πτοήθηκαν. Ξανά επιστροφή στο Αμπου Ντάμπι όπου η Μονακό του Σπανούλη τους ξεχαρβάλωσε. Ξεπέρασαν μίρλες, γκρίνιες, καταστροφολογίες. Επέστρεψαν. ΟΑΚΑ. Τέλος. Κούπα. Ανεξαρτήτως αν σας αρέσει το άθλημα ή όχι. Ανεξαρτήτως αν είστε Ολυμπιακοί ή δεν γουστάρετε αυτή την ομάδα. Οφείλετε όλοι να παραδεχτείτε ότι είναι μοναδικό φαινόμενο, να έρχονται κατά σειρά τόσες στιγμές πίκρας και ο οργανισμός να μένει ενωμένος, συσπειρωμένος, να αντέχει στην πίκρα των φίλων και στον φθόνο των εχθρών. Και στο τέλος να κατακτά ένα τρόπαιο που για πολλούς λόγους είναι ξεχωριστό και δεν θα ξεχαστεί ποτέ…