Δημήτρης Δανίκας

Μα φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό λένε οι αριθμοί. Και είναι ρεκόρ όλων των εποχών. Το εξηγώ.

Αν από τη μια πλευρά βάλει κάποιος τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασικών περιοχών που έγιναν στάχτες καθώς και τις βιβλικές πλημμύρες στον Θεσσαλικό κάμπο. Μαζί με όλες τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις, τις ελλείψεις και τις παλινωδίες των κρατικών, κυβερνητικών μηχανισμών. Και από την άλλη βάλεις τις οκτώ «γαλάζιες» περιφέρειες και τους δεκάδες επίσης «γαλάζιους» δήμους, ε τότε το αποτέλεσμα είναι συντριπτικό. Το χαστούκι βελούδινο. Οι απώλειες «μηδαμινές».

Και η Αθήνα; Η Θεσσαλονίκη; Ολα εξηγούνται. Με τα έργα και όχι με τις προθέσεις και τις κομματικές σημαίες. Η Πανεπιστημίου «δολοφόνησε» τον Κώστα Μπακογιάννη. Ο Μεγάλος Περίπατος κατέληξε η «λαιμητόμος» του. Δεν υπήρχε καταστηματάρχης, πεζός και εποχούμενος, που όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια να μη στόλιζε τον δήμαρχο με ό,τι βάλει ο νους σας. Στην πραγματικότητα ο Μπακογιάννης «αυτοκτόνησε». Και βάζω στοίχημα πως οι περισσότεροι που τον ψήφισαν, με μισή καρδιά το έκαναν.

Οσο για τη Θεσσαλονίκη, το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Ακόμα και τα μωρά βρεφονηπιακών σταθμών γνώριζαν την κατάληξη του Κωνσταντίνου Ζέρβα. Η διαδρομή του άρχισε μετά βαΐων και κλάδων και ολοκληρώθηκε με τις λέξεις «ανύπαρκτος», «άφαντος», «ακούνητος», το «τίποτα». Ασε που ενίοτε χάιδευε το ακροδεξιό του ακροατήριο. Το τίμημα του καιροσκοπισμού είναι βαρύ και ασήκωτο.

Και οι αντισυσπειρώσεις; Συνηθισμένα πράγματα. Πάντα συμβαίνει αυτό. Πάντα όλοι συσπειρώνονται εναντίον του πρώτου. Για παράδειγμα, η περίπτωση του Κωνσταντίνου Πελετίδη της Πάτρας και ευνοούμενου του ΚΚΕ. Απαντες συσπειρώθηκαν να τον αποσυνδέσουν από το ενδεχόμενο μιας τρίτης θητείας. Τίποτα αυτός. Ασε που τα ποσοστά του αυξήθηκαν. Με απλά λόγια, το κριτήριο που μέτρησε σε πολλές περιπτώσεις είναι των έργων, του ήθους και της αποτελεσματικότητας. Οι ικανοί συνήθως κερδίζουν. Τα κομματικά παιχνίδια παραμερίζονται και από τους δημότες περιφρονούνται. Ευτυχώς.

Και τι έγινε με την κυρία Κράτσα της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων και τον περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστα Αγοραστό; Μα είναι τόσο αυτονόητο και τόσο αναμενόμενο. Ακόμα και το Μαξίμου είχε συμβιβαστεί με μια ενδεχόμενη πανωλεθρία της κυρίας Κράτσα. Εντελώς «άφαντη» κι αυτή. Οσο για τον Αγοραστό, ε όχι κι αυτός! Μετά από τέτοια καταστροφή. Τόσες ποσότητες λάσπης. Μετά από τέτοιο επίγειο «Τιτανικό», όπου όλοι σχεδόν οι κάτοικοι βρέθηκαν ανοχύρωτοι, απροστάτευτοι, να κολυμπάνε, να πνίγονται και να βλέπουν τις περιουσίες τους να εκμηδενίζονται, τι θα έπρεπε να γίνει; Να επιβραβεύσουν έναν περιφερειάρχη που από κανάλι σε κανάλι έλεγε πως όλα τα αντιπλημμυρικά έργα είναι καλώς καμωμένα; Ούτε ο ίδιος έπρεπε να ψηφίσει τον εαυτό του. Ελεος!

Και κάτι σχετικά με τον πέτσινο θρίαμβο του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ. Εκτός κι αν κάποιος μπορέσει να αποδείξει την ύπαρξη μιας μαγικής εικόνας. Οπου στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, το κόμμα του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, στην Α’ Αθηνών, από το 6,86%, δηλαδή δύο μονάδες κάτω από το ΚΚΕ, κατάφερε μέσα σε διάστημα τριών μηνών να εκτοξευτεί στο 56% του Χάρη Δούκα. Θα τρελαθούμε τώρα. Αν ήμουν στη θέση του, θα έβλεπα στον ύπνο μου τον Χάρη Δούκα ως διάδοχό μου!

Προσπερνάω τους ταχαριστερούς της Κουμουνδούρου με εξαιρετικές επιδόσεις πρωταθλητών στο σπορ των συντροφικών μαχαιρωμάτων και τελειώνω με τον μεγαλύτερο και αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή των πρόσφατων εκλογών. Φυσικά τη μαζική, την ασυγκράτητη και τόσο εκτεταμένη αποχή. Τι σημαίνει αυτό; Το αυτονόητο. Οτι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι άντρο διαπλοκών, διαφθοράς, εργολαβικών εξυπηρετήσεων και άλλων «κακουργημάτων» του κοινού ποινικού δικαίου.

Είσαι δήμαρχος; Ε, τότε είσαι απατεώνας. Εκ προοιμίου. Αυτή η μεγάλη αλήθεια. Επομένως, για να ολοκληρώνω: όσοι εκλεγμένοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, ανεξαρτήτως παρατάξεων, καταφέρουν να πείσουν, με τα έργα τους, για το αντίθετο, αυτή η νίκη της αποκέντρωσης και της Δημοκρατίας!