Δημήτρης Δανίκας

Τα φτυάρια και οι λάσπες παραπέμπουν στα μυστριά του Παττακού. Στα φτυάρια και τα χιόνια του Παπανδρέου και του Καραμανλή. Στις υποσχέσεις του Μαυρογιαλούρου του αλησμόνητου Λαμπρούκου Κωνσταντάρα. Με φτυάρια, γκασμάδες και αξίνες θα αλλάξουμε την Ελλάδα.

Οι περιοδείες, οι εναγκαλισμοί και οι ασπασμοί προέρχονται από ήθη της αμερικανικής παράδοσης, όπου έκαστος υποψήφιος περιφέρεται από σπίτι σε σπίτι σαν δικός τους άνθρωπος εξοικειωμένος με τα προβλήματα όλων των ψηφοφόρων του με εργαλείο τον ενικό και με την άνεση πολιτικού που τους ξέρει έναν προς έναν και μάλιστα με το μικρό τους όνομα.

Οι παραλλαγές της αμφίεσής του κι αυτή Made in USA, ανάλογα με την περίσταση. Με κοστούμι όταν επισκέπτεται την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με φανελάκι χρώματος (κυρίως) χακί για να παραπέμπει στον Ζελένσκι. Συμβολισμός που πλαγίως υπενθυμίζει το δίπολο: ο Κυριάκος επιτιθέμενος ιμπεριαλιστής. Ο Stefano-Zelenskyy αμυνόμενος πατριώτης.

Ο ναρκισσισμός του, σύμπτωμα βαθιάς ψυχωτικής παθογένειας, εδράζεται σε μια βαθιά βεβαιότητα: εγώ όλους αυτούς τους έχω για breakfast. Ποιους όλους; Από τον Φίλη μέχρι τον Σκουρλέτη. Από τον Νίκο Παππά μέχρι τον Παύλο Πολάκη. Από τον Νίκο Ανδρουλάκη μέχρι τον Κυριάκο. Και φυσικά, μια χαψιά όλοι οι πολίτες της Σωρρακώσταινας. Με απλά λόγια, ο Stef, η άλλη όψη κάθε Αμερικανού επικυρίαρχου τόσο στη διάρκεια του Εμφυλίου όσο και στη συνέχεια, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι το ’80.

Αυτή η πεποίθησή του εκτοξεύτηκε στο υπερπέραν, όταν κατάφερε το αδιανόητο, να αρπάξει το μαγαζί της Κουμουνδούρου από τα χέρια των ιδιοκτητών μέσα σε κάτι λιγότερο από έναν μήνα. Ρεκόρ Γκίνες! Αυτή η ευκολία ενθαρρύνει τον ναρκισσισμό του. Αυτή η σύντομη νικηφόρα κούρσα επιβεβαιώνει την πεποίθησή του ότι εν Ελλάδι αγοράζεις φθηνά και πουλάς ακριβά. Αυτός ο εκλογικός θρίαμβός του είναι που τεκμηριώνει μέσα του τη βεβαιότητα ότι είναι «σωτήρας». Τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Ελλάδας.

Οι διάφορες απρέπειές του, λόγου χάριν το μονόζυγο που έκανε σε μια δομή ΑμεΑ και η επιθετική περιφρόνησή του προς την παλιά συμμαθήτρια του Δόμνα Μιχαηλίδου, μέρος κι αυτό της ακλόνητης αυτοπεποίθησής του «εγώ είμαι και όλοι οι άλλοι κατώτεροι από εμένα».

Το σύνθημά του «πατριωτική Αριστερά» προέρχεται από την παμπόνηρη και δόλια σκέψη του ότι αυτός είναι ο πατριώτης και επομένως τα άλλα κόμματα και όλες οι άλλες παρατάξεις δεν είναι τόσο πατριωτικές όπως η δική του. Από κοντά και η δεύτερη σκέψη, επίσης πονηρή, ότι δηλαδή κάθε αριστερός που ψηφίζει το κόμμα μου είναι και πατριώτης εξαιρετικός. Αλλά και μια τρίτη σκέψη, εντελώς ιδιοτελής, που θέλει να μας πει ότι ναι μεν είμαι αριστερός, αλλά η πατρίδα πάνω απ’ όλα, πριν απ’ όλα.

Η αμερικανική του προέλευση, το πλεονέκτημά του. Το οποίο παραπέμπει σε δύο μοτίβα. Το success story και το american dream. Αφού επιβίωσε και πρόκοψε στην Αμερική ανάμεσα σε καρχαρίες, γιατί να μην προκόψει εν Ελλάδι ανάμεσα σε μαριδάκια;

Και τέλος, η γενικόλογη πολιτική ρητορική του. Διαφωνώ με όλους που επιχειρούν να τον αποδομήσουν με το επιχείρημα ότι «δεν μας λέει τις απόψεις του για όλα τα κρίσιμα ζητήματα αλλά και για την καθημερινότητα των ανώνυμων πολιτών». Λάθος μεγάλο. Επίτηδες η γενικολογία. Επίτηδες το νέφος των δηλώσεών του. Επειδή έτσι νομίζει ότι με αυτή τη γενικολογία θα διευρύνει το ακροατήριό του. Ετσι θα γίνει πολυσυλλεκτικός. Υποσχόμενος, πλαγίως, τα πάντα στους πάντες.

Οσο ανεξάρτητος, αυτόνομος, άνετος και ωραίος εμφανίζεται τόσο κατά βάθος πορεύεται με παλιά σκουριασμένα υλικά. Η τερατική συνύπαρξη του νέου Stef Kasselakis με τον παλιό Παύλο Πολάκη, η αχίλλειος πτέρνα της αυτανάφλεξής του. Εξω κούκλα, μέσα πανούκλα. Αλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Απέξω προβιά μεταμοντερνισμού, μέσα λύκος του τοξικού οχετού.