Μάριος Καλέας

Πλήθη απλού κόσμου συνωστίζονταν διαμαρτυρόμενα σε πλατείες και δημόσιους χώρους καθημερινά, πανεπιστημιακά ιδρύματα καταλήφθηκαν από φοιτητικές οργανώσεις και συλλόγους που διέκοψαν τη λειτουργία των μαθημάτων ως ένδειξη διαμαρτυρίας στις επικαλούμενες ωμότητες των Ισραηλινών στρατευμάτων, τα κοινωνικά δίκτυα κατακλείστηκαν από την πλημμυρίδα αντισημιτικών αναρτήσεων, ενώ ακόμα και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις όπως θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες μετατράπηκαν σε πεδίο αντιπαράθεσης με θεατές και παρευρισκόμενους να σηκώνουν την παλαιστινιακή σημαία επικρίνοντας την επεκτατική πολιτική του κράτους του Ισραήλ!

Αναμφισβήτητα σε όλη τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, υπήρξαν περιπτώσεις που η ένταση και η αγριότητα των συγκρούσεων υπήρξαν τέτοιες σε σημείο που να διακυβεύεται το ηθικό πλεονέκτημα της αυτοάμυνας ενός λαού για τον οποίο αίφνης ξύπνησαν σκοτεινές αναμνήσεις ανάλογες με εκείνες του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Όχι σε επίπεδο μεγέθους ανθρωπίνων απωλειών αλλά της θύμησης του πως είναι να στοχοποιείσαι εξαιτίας και μόνο της εβραϊκής καταγωγής σου.

Οι εικόνες που κατέφθαναν από τη Γάζα, άλλες πραγματικές και άλλες προϊόν μονταζιέρας με εξαϋλωμένα οικοδομικά τετράγωνα και κατεστραμμένα σχολεία ήταν αρκετές για να συγκλονίσουν την παγκόσμια κοινότητα αφού κάθε χαμένη ζωή αμάχου συνιστά ανεπανόρθωτο χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο του αξιακού κώδικα του δυτικού πολιτισμού. Η δύναμη της εικόνας εξάλλου είναι τέτοια που απευθύνεται στο θυμικό του κοινού προκειμένου να ενεργοποιήσει αυθόρμητες αντιδράσεις και να πετύχει την αγελοποίηση σε βάρος οποιασδήποτε λογικής σκέψης και κριτικής επεξεργασίας. Τι και αν οι πληροφορίες ότι το τρομοκρατικό δίκτυο της Χαμάς χρησιμοποιούσε τον ίδιο τον παλαιστινιακό λαό ως ασπίδα για το καλά κρυμμένο οπλοστάσιο του εντός των νοσοκομείων, τι και αν τα στελέχη της τρομοκρατικής οργάνωσης που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες τη Γάζα φαίνεται ότι διάγουν πολυτελή βίο με παχυλές καταθέσεις σε βάρος του λαού που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν...η εικόνα ενός και μόνο παιδιού με ασιτία αρκεί για να καταδικάσει η παγκόσμια κοινότητα αυτοστιγμεί έναν ολόκληρο λαό τοποθετώντας και πάλι πάνω του σε περίοπτη θέση το άστρο του Δαυίδ, αυτή τη φορά όχι σε περιβραχιόνια και περίκλειστες πόρτες αλλά στον δημόσιο λόγο, αναβιώνοντας μηχανισμούς δαιμονοποίησης και στιγματισμού που ο σύγχρονος πολιτισμός έπρεπε να έχει καταδικάσει οριστικά και αμετάκλητα. Και φυσικά μέσα σε όλη αυτήν την ακόρεστη ανθρωποφαγία, οι γνωστοί "επαγγελματίες ανθρωπιστές" αυτοπαρουσιάστηκαν για ακόμη μια φορά ως η γνήσια, αμόλυντη και αυθεντική (όχι φυλή αλλά) φωνή των κατατρεγμένων, και των θυμάτων της Γάζας.

Είναι οι ίδιοι που το τελευταίο διάστημα σιωπούν εκκωφαντικά απέναντι στην αιματηρή καταστολή που υφίστανται οι απλοί Ιρανοί πολίτες από το θεοκρατικό καθεστώς. Ένα καθεστώς-δικτατορία, το οποίο από το 1979 και μετέπειτα καταπατά συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα φυλακίζοντας, βασανίζοντας και εκτελώντας αντιφρονούντες, καταπιέζοντας τη γυναικεία φύση και γενικά καταστέλλοντας κάθε μορφή ελεύθερης και αυτόβουλης επιλογής. Είναι το ίδιο καθεστώς που εδώ και δεκαετίες απομυζώντας τις άφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας έχει μετατραπεί σε βασικό χρηματοδότη και υποστηρικτή της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, οργανώσεων με σαφώς τρομοκρατική δράση, τις οποίες οι Φρουροί της Επανάστασης θεωρούν βασικό "πληρεξούσιο" (proxy) στον "Άξονα της Αντίστασης" κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Τη στιγμή λοιπόν που οι Ιρανοί πολίτες για ακόμη μία φορά, ίσως πιο αποφασιστικά από ποτέ, ξεσηκώνονται και ρισκάρουν τη ζωή τους βγαίνοντας στους δρόμους για να κερδίσουν τη χαμένη ελευθερία και αξιοπρέπειά τους, ο δυτικός ακτιβισμός και οι "επαγγελματίες ανθρωπιστές" βυθίζονται στην αμηχανία και τη συνειδητή αδράνεια. Ούτε μαζικές διαδηλώσεις, ούτε προβεβλημένες νηοπομπές ούτε συνθήματα «Free Iran». Που όμως οφείλεται αυτή η έλλειψη ηθικής οργής μολονότι το διακύβευμα είναι παρόμοιο; Για ποιο λόγο ο Ιρανός που εδώ και μισό αιώνα εξαιτίας της θρησκευτικής και της εν γένει αυταρχικής καταπίεσης έχει απωλέσει βασικές ελευθερίες θα πρέπει να θεωρείται υποδεέστερος και λιγότερο άξιος συμπαράστασης από τον Παλαιστίνιο ή κατά το παρελθόν τον Σύρο και τον Ιρακινό; Για ποιο λόγο οι Ιρανές γυναίκες που διώκονται επειδή δεν φορούν "σωστά" τη μαντίλα, θεωρούνται λιγότερο γυναίκες και δεν αξίζουν ανάλογης αλληλεγγύης με τις υπόλοιπες αυτού του πλανήτη;

Η απάντηση βρίσκεται στην επιλεκτική ενσυναίσθηση, την υποκριτική ευαισθησία, το δογματισμό και τις ιδεολογικές παρωπίδες. Για ένα μεγάλο κομμάτι του συγκεκριμένου χώρου, η υφήλιος διακρίνεται απλουστευτικά, αλλά και τόσο βαθιά τοξικά, σε "κακούς" και "καλούς": η Δύση και οι σύμμαχοί της είναι αυτοί που πάντα φέρουν και θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τη μολυσματική ταμπέλα του ιμπεριαλιστή, καταπιεστή, του ρατσιστή και του ξενοφοβικού ενώ όποιος τους αντιτίθεται, ανεξάρτητα από τα μέσα που χρησιμοποιεί και τις ιδέες που πρεσβεύει, αυτομάτως αντιπροσωπεύει τη γενναία "αντίσταση". Έτσι, ένα θεοκρατικό καθεστώς που έχει γεμίσει τις φυλακές του με πολιτικούς αντιφρονούντες, έχει εκτοπίσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και σκοτώσει δημόσια 600 άτομα μόλις σε 72 ώρες απολαμβάνει το βάπτισμα στην "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" αντιμετωπιζόμενο με ανοχή, επειδή και μόνο φέρεται να σηκώνει ανάστημα απέναντι στο Ισραήλ. Αυτή, όμως, η στάση δεν είναι απλώς υποκριτική· είναι βαθιά μειωτική για τα ίδια τα θύματα των Φρουρών της επανάστασης που μένουν στην ανωνυμία και τη λήθη, μία ευθεία προσβολή στην ανθρώπινη υπόσταση τους επειδή ο θύτης τους δεν είναι "δυτικός". Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια να φιλτράρεται μέσα από γεωπολιτικές σκοπιμότητες, γεγονός που υπονομεύει την ίδια την επίκλησή της όταν και όποτε αυτή γίνεται από τα συγκεκριμένα κέντρα.

Αν, πράγματι, κάποιοι επιθυμούν ειλικρινά να σταθούν στο πλευρό των απανταχού αδυνάτων, οφείλουν να το πράξουν οριζόντια, με συνέπεια, αμεροληψία και δονκιχωτισμό, διαφορετικά το μήνυμα χάνει τη δυναμική και τον συμβολισμό του. Ναι στην καταγγελία των όποιων παραβιάσεων του Ισραήλ αλλά και παράλληλη κατακραυγή των ειδεχθών εγκλημάτων της Χαμάς. Στήριξη στους Παλαιστίνιους, χωρίς όμως ταυτόχρονα "κλείσιμο" του ματιού στις τρομοκρατικές οργανώσεις που τους «εκπροσωπούν» και τους εκμεταλλεύονται. Και, κυρίως, θα πρέπει να υψώνουν τη φωνή τους συμπαραστεκόμενοι στους Ιρανούς και όλους τους λαούς που διώκονται από σκοταδιστικά καθεστώτα είτε πρόκειται για αυτό του Ιράν, είτε για τις στρατοκρατορίες της Ερυθραίας ή της Βόρειας Κορέας κτλ.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η σιωπή σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές δεν αποτελεί ουδετερότητα αλλά σαφή θέση που δηλώνει ενεργητική συγκατάθεση ή παθητική αποδοχή. Και στην περίπτωση του Ιράν, η σιωπή των "επαγγελματιών ακτιβιστών" αναδεικνύει μία δομική αμετροέπεια και μία διακριτική αντίφαση ανάμεσα στα λόγια τα μεγάλα, τα όμορφα και τις πράξεις. Όπως είθισται να συμβαίνει, δηλαδή, κάθε φορά που η τιμητική πλακέτα του "ανθρωπιστή" και του "δικαιωματιστή", την οποία έφτιαξαν και παρέλαβαν μόνοι τους, υπαναχωρεί στον υφέρποντα δογματισμό των φασιστικών καταβολών τους.

Αποποίηση ευθύνης:
Το παρόν άρθρο εκφράζει αποκλειστικά τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και σε καμία περίπτωση δεν αποτυπώνει ή εκφράζει την επίσημη πολιτική και τις διοικητικές πρακτικές του Ελληνικού Κράτους, των Ελληνικών Αρχών ή της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για το Άσυλο (EUAA).

Μάριος Καλέας, Διοικητής της Ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου και Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για το Άσυλο (EUAA).