Κώστας Ρηγόπουλος: Η πορεία στο θέατρο, ο μεγάλος έρωτας με την Κάκια Αναλυτή και οι δεκάδες κασέτες που άφησε πίσω του με αφηγήσεις από τη ζωή του

Κώστας Ρηγόπουλος: Η πορεία στο θέατρο, ο μεγάλος έρωτας με την Κάκια Αναλυτή και οι δεκάδες κασέτες που άφησε πίσω του με αφηγήσεις από τη ζωή του

Γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 22 Νοεμβρίου 1930, και συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα της ελληνικής σκηνής, ενώ γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το «Αγάπη μου Ουάουα», που έφτασε τις 2.500 παραστάσεις

Κώστας Ρηγόπουλος: Η πορεία στο θέατρο, ο μεγάλος έρωτας με την Κάκια Αναλυτή και οι δεκάδες κασέτες που άφησε πίσω του με αφηγήσεις από τη ζωή του
Σχεδόν μισό αιώνα αφιέρωσε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ο Κώστας Ρηγόπουλος, ένας ηθοποιός που συνδέθηκε με σημαντικές θεατρικές επιτυχίες και συνεργασίες με κορυφαίους πρωταγωνιστές της εποχής του.

Η καλλιτεχνική του διαδρομή είχε έναν σταθερό συνοδοιπόρο. Την Κάκια Αναλυτή, με την οποία μοιράστηκε όχι μόνο τη ζωή του, αλλά και τη σκηνή, δημιουργώντας έναν κοινό θεατρικό κόσμο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Από τις 2.500 παραστάσεις του «Αγάπη μου Ουάουα» μέχρι την κινηματογραφική του διάκριση για το «Προξενιό της Άννας», η πορεία του περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές στιγμές.

Γεννημένος στην Αθήνα μια ημέρα σαν τη σημερινή το  1930, ο ηθοποιός έζησε μια ζωή γεμάτη θέατρο, ενώ φρόντισε να καταγράψει ο ίδιος τις αναμνήσεις του, αφήνοντας πίσω του δεκάδες ηχογραφημένες κασέτες που αποτέλεσαν τη βάση της αυτοβιογραφίας του.

Η αγάπη για το θέατρο και η πρώτη εμφάνιση στη σκηνή

Η απόφαση του Κώστα Ρηγόπουλου να ασχοληθεί με την υποκριτική δεν ήταν εξαρχής αποδεκτή από την οικογένειά του.

Όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος, η πρώτη του επαφή με τη θεατρική δημιουργία ήρθε μέσα από μια σχολική παράσταση. Εκείνη την περίοδο άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, παρά τις επιφυλάξεις του πατέρα του, ο οποίος θεωρούσε ότι το επάγγελμα δεν μπορούσε να του εξασφαλίσει οικονομική σταθερότητα.

«Δεν θα έχεις να φας. Οι θεατρίνοι είναι μπατίρηδες», ήταν η χαρακτηριστική προειδοποίησή του.



Κλείσιμο
Ο Ρηγόπουλος, ωστόσο, επέμεινε στην επιλογή του και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1953. Η πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση πραγματοποιήθηκε τη θεατρική περίοδο 1953-1954, στο έργο «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Συμμετείχε στον θίασο των Γιώργου Παππά, Δημήτρη Χορν και Έλλης Λαμπέτη, με τη σύμπραξη της Κυβέλης και σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Ο ρόλος του ήταν μικρός, καθώς υποδυόταν έναν σχεδόν βουβό υπηρέτη, που εμφανιζόταν σε λίγες σκηνές.

Στα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με σημαντικούς ηθοποιούς και θιάσους, μεταξύ των οποίων εκείνοι της Κατερίνας, του Μάνου Κατράκη, της Βάσως Μανωλίδου, του Μίμη Φωτόπουλου, του Βασίλη Λογοθετίδη και του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Οι συνεργασίες αυτές αποτέλεσαν τα πρώτα σημαντικά βήματα μιας πορείας που θα τον οδηγούσε αργότερα στη δημιουργία δικού του θιάσου.



Η γνωριμία με την Κάκια Αναλυτή και ο γάμος

Η πρώτη θεατρική περίοδος του Ρηγόπουλου συνδέθηκε και με τη γνωριμία του με την Κάκια Αναλυτή, η οποία έμελλε να γίνει η σύντροφος της ζωής του. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο θέατρο Κυβέλη, κατά τη διάρκεια της παράστασης «Φιόρο του Λεβάντε». Εκείνος ήταν περίπου 25 ετών και εκείνη 18.

Η Αναλυτή είχε αρχικά ακολουθήσει διαφορετική εκπαιδευτική κατεύθυνση, καθώς είχε σπουδάσει λογιστικά. Μια σχολική θεατρική παράσταση, όμως, την οδήγησε στην απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική και να φοιτήσει στη δραματική σχολή του Δημήτρη Ροντήρη.

Ο ίδιος ο Ρηγόπουλος είχε περιγράψει την αρχή της σχέσης τους στην αυτοβιογραφία του, αναφέροντας ότι ερωτεύτηκαν κατά τη διάρκεια των προβών και μέσα στην εβδομάδα που διήρκεσε η παράσταση. «Έτσι αστραπιαία δεν μπορούσε να κάνει ο ένας χωρίς τον άλλον», είχε γράψει χαρακτηριστικά. Τρεις μήνες μετά τη γνωριμία τους αποφάσισαν να παντρευτούν.



Απέκτησαν μία κόρη, τη Ζωή Ρηγοπούλου, η οποία ακολούθησε επίσης τον δρόμο της υποκριτικής.

Η οικογένεια και η κοινή επαγγελματική δραστηριότητα αποτέλεσαν δύο βασικούς άξονες της ζωής του ζευγαριού, που παρέμεινε μαζί για 46 χρόνια.


Ο δικός τους θίασος και οι 2.500 παραστάσεις του «Αγάπη μου Ουάουα»

Το 1962 ο Κώστας Ρηγόπουλος ανέλαβε τον δικό του θίασο στο θέατρο Διάνα, έχοντας στο πλευρό του την Κάκια Αναλυτή. Έναν χρόνο αργότερα δημιούργησαν το δικό τους θεατρικό σχήμα και το Θέατρο Αναλυτή, όπου παρουσίασαν έργα του ελληνικού και του ευρωπαϊκού ρεπερτορίου.

Στο πρόγραμμα των παραστάσεών τους περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, τα «Η βίλα των οργίων», «Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί», «Ένα κρεβάτι για τρεις», «Έρωτας και πολιτική», «Γυάλινος κόσμος», «Παραμύθι χωρίς όνομα» και «Βασιλικός».

Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία τους ήρθε το 1967 με το έργο «Αγάπη μου Ουάουα» του Γάλλου συγγραφέα Φρανσουά Καμπώ. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου 1967 και εξελίχθηκε σε μία από τις μακροβιότερες επιτυχίες του ελληνικού θεάτρου. Παίχτηκε για έξι συνεχόμενα χρόνια, από το 1967 έως το 1972, φτάνοντας συνολικά τις 2.500 παραστάσεις.

Ο Ρηγόπουλος είχε αποκαλύψει ότι αρχικά δεν είχε ενθουσιαστεί με τον τίτλο του έργου, αλλά τελικά συμφώνησε να το ανεβάσουν, καθώς δεν είχαν βρει κάποια καλύτερη εναλλακτική. Μάλιστα, είχε θυμηθεί ότι η Τζένη Καρέζη, την οποία συνάντησε λίγο πριν από την πρεμιέρα, τον είχε προειδοποιήσει ότι το έργο δεν θα είχε επιτυχία, καθώς η ίδια το είχε παρουσιάσει παλαιότερα χωρίς ιδιαίτερη ανταπόκριση.

Η εξέλιξη διέψευσε τις προβλέψεις. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη απήχηση και το 1974 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, με πρωταγωνιστές και πάλι τον Ρηγόπουλο και την Αναλυτή.

Αγάπη μου Ουά-Ουά (1974) hd tv trailer

Η κοινή θεατρική τους πορεία συνεχίστηκε για δεκαετίες.

Η τελευταία εμφάνιση του ζευγαριού στη σκηνή πραγματοποιήθηκε το 1997, στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Σε φιλώ στη μούρη».

Η κινηματογραφική διαδρομή

Παράλληλα με το θέατρο, ο Κώστας Ρηγόπουλος είχε σημαντική παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 20 ταινίες. Η συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε το 1963, με την ταινία «Χωρίς Ταυτότητα».

Ακολούθησαν οι συμμετοχές του στις ταινίες «Ο εχθρός του λαού», «Ο μάγκας με το τρίκυκλο» και «Ο φαντασμένος», ενώ το 1974 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του «Αγάπη μου Ουάουα».

Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής του καριέρας ήταν η συμμετοχή του στο «Προξενιό της Άννας» του Παντελή Βούλγαρη, για την οποία τιμήθηκε με βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, ο ίδιος δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη διάκριση. Σε τηλεοπτική συνέντευξή του το 1987 αποκάλυψε ότι δεν είχε πάει ποτέ να παραλάβει το βραβείο, εξηγώντας τη στάση του απέναντι στις βραβεύσεις και στην κριτική που ασκούνταν στους ηθοποιούς.

Η τηλεόραση, το τραγούδι και η σχέση του με την κωμωδία

Από τη δεκαετία του 1970 ο Ρηγόπουλος απέκτησε σταθερή παρουσία και στην ελληνική τηλεόραση.



Συμμετείχε σε σειρές όπως «Βίβα Κατερίνα», «Ο κόσμος και ο Κοσμάς», «Χαμογελάστε, παρακαλώ» και «Οικογένεια Βλαμμένου», ενώ εμφανίστηκε και σε αρκετά επεισόδια της σειράς «Το Θέατρο της Δευτέρας».



Το 1984 ανέλαβε την επιμέλεια και παρουσίαση της εκπομπής «Βραδυά επιθεώρησης» στην ΕΡΤ-1, ενώ το 1988 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι «Εσείς τι λέτε;».

Στην τηλεοπτική του συνέντευξη στην εκπομπή «Το Καλλιτεχνικό Καφενείο», στις 10 Ιουνίου 1987, μαζί με την Κάκια Αναλυτή, είχε μιλήσει για την καλλιτεχνική του πορεία και τις επιλογές του. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο είδος της κωμωδίας και του μπουλβάρ, το οποίο υπηρετούσε, εκφράζοντας τη διαφωνία του με την κριτική που συχνά αντιμετώπιζε το συγκεκριμένο θεατρικό είδος.

Μίλησε επίσης για το τραγούδι, μία από τις μεγάλες προσωπικές του αγάπες, αλλά και για την οικογένεια που είχε δημιουργήσει με την Αναλυτή και την κόρη τους. Η συγκεκριμένη τηλεοπτική εμφάνιση αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό αρχειακό ντοκουμέντο, καθώς οι δύο ηθοποιοί θυμούνται μαζί στιγμές από τη ζωή και την επαγγελματική τους διαδρομή.

Το 1999 ο Ρηγόπουλος επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, συμμετέχοντας στην παράσταση «Βασιλικός» του Ανδρέα Μάτεση, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στη Νέα Σκηνή.

Οι κασέτες που έγιναν η αυτοβιογραφία του

Μία ιδιαίτερη πλευρά της προσωπικότητας του Κώστα Ρηγόπουλου αποκαλύφθηκε μετά τον θάνατό του. Από το 1985 μέχρι το 2001, ο ηθοποιός συνήθιζε να ηχογραφεί τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του σε μαγνητοφωνημένες κασέτες.

Για 15 χρόνια κατέγραφε όσα συνέβαιναν στην καθημερινότητά του, μιλούσε για τις παραστάσεις, τους συναδέλφους, τους φίλους, τις αντιπαραθέσεις του και, φυσικά, για την Κάκια Αναλυτή. Δεν επρόκειτο για ένα τυπικό ημερολόγιο, αλλά για μια προσωπική αφήγηση της ζωής του, όπως την αντιλαμβανόταν και την ανακαλούσε ο ίδιος.

Η κόρη του, Ζωή Ρηγοπούλου, είχε περιγράψει πώς έβλεπε καθημερινά τον πατέρα της να κάθεται μπροστά στο κασετόφωνο με ένα μικρόφωνο στο χέρι. Όταν τον ρώτησε κάποια στιγμή τι έκανε, εκείνος της απάντησε: «Όχι, αφηγούμαι τη ζωή μου».

Μετά τον θάνατό του, η σύζυγός του και η κόρη τους βρήκαν τις κασέτες. Μετά τον θάνατο και της Κάκιας Αναλυτή, τον Ιούνιο του 2002, η Ζωή ανέθεσε στην Καίτη Βλαντή την απομαγνητοφώνηση του υλικού. Από αυτές τις ηχογραφήσεις προέκυψε η αυτοβιογραφία του Κώστα Ρηγόπουλου με τίτλο «Το παραμύθι της ζωής μου», η οποία κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Γκοβόστη.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα
δειτε ολες τις ειδησεις

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Best of Network

Δείτε Επίσης