Σεράνο: Η αγαπημένη των ναζί που κατέκτησε την Αθήνα και έγινε θρύλος και... γλυκό

Τι θα μπορούσε άραγε να συνδέει μια Χιλιανή διεθνή σταρ, κορυφαία ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού με τη γερμανική σβάστικα, ένα ιστορικό στέκι της Κυψέλης, από το 1945 μέχρι και σήμερα, την τραγουδίστρια της νίκης του 1940, έναν Ελληνα εξέχοντα πολιτικό και ακόμα με ένα από τα πιο δημοφιλή γλυκά στη χώρα μας που βρέθηκε σε κάθε σπίτι και ζαχαροπλαστείο για πολλές δεκαετίες;

Το όνομα Σεράνο, της αγαπημένης πάστας, τούρτας, ακόμα και ξεχωριστής σοκολάτας στα περίπτερα, στο ιδιαίτερο καφέ περιτύλιγμα και που σε όλες τις μορφές της την αγάπησαν δύο τουλάχιστον γενιές Ελλήνων και που ακόμα και σήμερα συχνά αναζητούν.

Η πιο ανάλαφρη εκδοχή της σοκολατίνας, με περισσότερο γάλα στη σοκολάτα και πιο κρεμώδη υφή, συχνά κυματιστή. Ενα εκλεκτό γλυκό από τη δεκαετία του 1950 έως το τέλος του αιώνα, που πρωταγωνιστούσε στις παραγγελίες των θαμώνων των ζαχαροπλαστείων σε όλη τη χώρα, αλλά και των δώρων σε γιορτές, γενέθλια και άλλες χαρούμενες επισκέψεις. Και που γρήγορα έγινε τόσο οικείο στους Ελληνες και τις Ελληνίδες όλων των ηλικιών ώστε να μπει και στους οδηγούς μαγειρικής για να μαθαίνουν οι νοικοκυρές πώς να το παρασκευάζουν στο σπίτι.

Αντικείμενο πόθου

Η Σεράνο, λοιπόν, έχει διαδρομή οκτώ δεκαετιών και μέσα από μια αξιοπερίεργη αλυσίδα γεγονότων, σαν παραμύθι που φτιάχτηκε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, οφείλει το όνομά της στη σπουδαία Χιλιανή τραγουδίστρια Ροζίτα Σεράνο. Μια δημοφιλή, εκθαμβωτικής ομορφιάς ερμηνεύτρια με σαγηνευτική φωνή, τέτοια ώστε να μείνει στην ιστορία ως «το Αηδόνι της Χιλής», που μεσουράνησε στην Ευρώπη μεταξύ 1938-1976. Ξεκίνησε από τη Γερμανία, όπου με φροντίδα του Γιόζεφ Γκέμπελς έγινε η αγαπημένη των ναζί μέχρι να κατηγορηθεί ως κατάσκοπος το 1943 και να εξαφανιστεί πριν της συμβούν τα χειρότερα στη Σουηδία. Στην Ελλάδα πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά πριν ακριβώς 80 χρόνια, στις 4 Νοεμβρίου 1946. Ξεκίνησε αμέσως τις εμφανίσεις σε θέατρα, κέντρα διασκέδασης, ακόμα και καμπαρέ της εποχής, με αποθεωτικές εκδηλώσεις του κοινού.

Ηταν στα 34 της χρόνια τότε, μια αναγνωρισμένη σταρ, στο απόγειο της ερμηνευτικής της δεινότητας, αλλά και της ομορφιάς της. Εντυπωσίαζε, ακτινοβολούσε, καθήλωνε, συνάρπαζε, στην κυριολεξία, τους θεατές που κατέκλυζαν τους χώρους όπου εμφανιζόταν. Γεμάτη πάθος στις ερμηνείες της, έγινε και στην Ελλάδα αντικείμενο πόθου για τους άντρες και ζήλιας για τις γυναίκες. Συνωστισμός, ουρές για εισιτήρια. Συνδέθηκε λόγω δουλειάς με τη Σοφία Βέμπο, καθώς τραγούδησαν πολλές φορές μαζί.

Απέκτησε αναρίθμητους πιστούς θαυμαστές. Κάποια στιγμή πολλοί μιλούσαν για ειδύλλιο με τον επιρρεπή -ήταν αλήθεια- σε τέτοιες καταστάσεις, Γεώργιο Παπανδρέου, επίσης θερμό οπαδό της. Ενας άλλος όμως, τουλάχιστον εξίσου φανατικός, της πρόσφερε το πιο... γλυκό δώρο. Εδωσε το όνομά της σε μια νέα πάστα που φτιάχτηκε στα εργαστήρια του ζαχαροπλαστείου του για να την τιμήσει. Μια πάστα τόσο θελκτική που «μάγεψε» κι αυτή τους Ελληνες, όπως η Χιλιανή τραγουδίστρια τους θαμώνες της. Ηταν ο Τρύφωνας Πανταζόπουλος, ιδιοκτήτης από το 1945 του περίφημου ζαχαροπλαστείου «Select», στην πλέον εμβληματική οδό της Κυψέλης, τη Φωκίωνος Νέγρη. Ο Πανταζόπουλος «δονήθηκε» όταν είδε τη Σεράνο μαζί με τη Βέμπο, που σύχναζε στο «Select», να μπαίνουν και να κάθονται σε ένα τραπέζι.

Σε αυτό το ζαχαροπλαστείο σύχναζε όλη η καλλιτεχνική Αθήνα. Αστέρες, πέραν της Βέμπο, όπως οι Βασίλης Αυλωνίτης (στενός φίλος του Πανταζόπουλου), Λάμπρος Κωνσταντάρας, Νίκος Σταυρίδης, Μάρθα Καραγιάννη, Αλέκος Σακελλάριος, Γιάννης Δαλιανίδης, ο συγγραφέας του «αστυνόμου Μπέκα» Γιάννης Μαρής και πολλοί ακόμα απολάμβαναν τον καφέ τους και φυσικά την τρομερή πάστα Σεράνο -με ένα «ρ», αν και το όνομα της διάσημης καλλιτέχνιδας στα χιλιανά γράφεται Rosita Serrano- που σερβιρίστηκε για πρώτη φορά στο «Select» και έκτοτε έγινε συνώνυμη της πιο εκλεκτικής γλυκιάς απόλαυσης στα ζαχαροπλαστεία όλης της χώρας.

Ενα στέκι που ακόμα και σήμερα λειτουργεί στη γωνία Φωκίωνος και Επτανήσου, καθώς από τον Τρύφωνα Πανταζόπουλο πέρασε στα χέρια του γιου του, Νίκου.

Λειτουργεί ως all day καφέ, μπαρ, εστιατόριο, σερβίροντας πάντα και τη θρυλική Σεράνο.

Το ξεκίνημα

Η Maria Esther Aldunate del Campo, που έμεινε γνωστή διεθνώς ως Rosita Serrano, γεννήθηκε για να κατακτήσει τον κόσμο μαγεύοντας το κοινό με τη φωνή και την ομορφιά της, ενθουσιάζοντας με τις εμφανίσεις της, αποκτώντας ορκισμένους θαυμαστές όσο λίγες ντίβες της σκηνής και της πίστας κατάφεραν. Η διαδρομή της όμως -μοίρα και άλλων αστέρων- μοιάζει με το γνωστό τρενάκι του λούνα παρκ.

Από την κορυφή στο ναδίρ. Η Χιλιανή ντίβα απέκτησε τα πάντα: αγάπη, θαυμασμό μέχρι λατρείας, επιτυχία, χρήμα, αλλά προς το τέλος της ζωής της, όταν επέστρεψε στην πατρίδα της, δεν της είχε μείνει σχεδόν τίποτα. Γεννήθηκε στο Κιλπουέ της Χιλής στις 10 Ιουνίου 1912.

Ο πατέρας της, Εκτορ Αλντουνάτε, ήταν διπλωμάτης, ενώ η μητέρα της, Σοφία ντελ Κάμπο, δημοφιλής σοπράνο. Οι γονείς της χώρισαν νωρίς.

Η Σοφία μετακόμισε στην Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1930 και η κόρη της την ακολούθησε, καθώς άπαντες καταλάβαιναν ότι είχε κληρονομήσει το φωνητικό-ερμηνευτικό ταλέντο της, με το οποίο εκείνη είχε κάνει αξιόλογη καριέρα στις ΗΠΑ και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες.



Εγκαταστάθηκαν αρχικά στην Πορτογαλία και τη Γαλλία και τελικά το 1935, στο Βερολίνο, καθώς η Σοφία ξαναπαντρεύτηκε έναν πολυεκατομμυριούχο επιχειρηματία, ονόματι Σαλβάι, ο οποίος ζούσε στη γερμανική πρωτεύουσα, έχοντας συγχρόνως ισχυρές διασυνδέσεις με το ναζιστικό καθεστώς.

Κάτω από τη σβάστικα

Στη Γερμανία η Σεράνο έκανε μια μυθική καριέρα. Πρώτος την ανακάλυψε ο συνθέτης Πέτερ Κρόιντερ, την πέρασε από οντισιόν για τη δισκογραφική εταιρεία Telefunken μόνο με τη φωνή και την κιθάρα της. Το συμβόλαιο ετοιμάστηκε πριν καν βγει από το στούντιο. Γρήγορα η Telefunken την ανέδειξε σε ένα από τα πολύτιμα πετράδια της, ηχογραφώντας 81 τραγούδια, ενώ γύρισε και 4 κινηματογραφικές ταινίες. Μία από τις πιο γνωστές επιτυχίες της είναι το κλασικό «La Paloma», ηχογραφημένο το 1940, που ακούγεται και στην κατοπινή ταινία του 1981 «Das Boot - Υποβρύχιο U-96: Επιστροφή στην Κόλαση».

Πέραν της εμφάνισής της, ακαταμάχητο όπλο της Σεράνο ήταν η υψωμένη, βελούδινη φωνή της, με ένα ιδιαίτερο σφύριγμα, με ένα τραχύ τζαζ στυλ, που θύμιζε την Αφροαμερικανίδα τραγουδίστρια της μπλουζ Εθελ Γουότερς. Ο σπουδαίος Μπινγκ Κρόσμπι αποκαλούσε τη Σεράνο «μια τέλεια σφυρίχτρα». Τραγούδησε από φολκ έως ποπ, συμπεριλαμβανομένων φλαμένκο, ρούμπα, τάνγκο και μάμπο.

Ολα αυτά ξετρέλαναν εκατομμύρια Ευρωπαίους, ιδιαίτερα όμως τους Γερμανούς και ακόμα περισσότερο τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ναζί. Ο μετρ του είδους, Γιόζεφ Γκέμπελς, έσπευσε να επενδύσει στο ταλέντο της Σεράνο. Ο υπουργός προπαγάνδας των ναζί τη συμπεριέλαβε αμέσως στο πρόγραμμα «Kraft durch Freude» - KdF (Δύναμη μέσω της χαράς). Ενα σύστημα οργάνωσης όλου του ελεύθερου χρόνου των Γερμανών πολιτών (βράδια, Σαββατοκύριακα, γιορτές, διακοπές) έτσι ώστε να τον ελέγχει, καλλιεργώντας την αίσθηση και νοοτροπία της «Λαϊκής Κοινότητας» (Volksgemeinschaft) και ενισχύοντας την αφοσίωση στο καθεστώς. Πολλές συναυλίες και τραγούδια της παρουσιάζονταν τακτικά στη ραδιοφωνική εκπομπή Wunschkonzert für die Wehrmacht (Πρόγραμμα Μουσικών Αιτημάτων για τη Βέρμαχτ).




Η Σεράνο γνώρισε τον συνεχή και απροκάλυπτο θαυμασμό και δημόσιο έπαινο για το ταλέντο της του ίδιου του Χίτλερ, του Γκέρινγκ και άλλων πρωτοκλασάτων της ναζιστικής ιεραρχίας. Το «Αηδόνι της Χιλής», «Der Chilenische Nachtigall» όπως την αποκαλούσαν οι Γερμανοί λόγω των ιδιαίτερων σφυριγμάτων της φωνής της όταν τραγουδούσε, έγινε τόσο διάσημο όσο οι κορυφαίες Γερμανίδες καλλιτέχνιδες εκείνης της εποχής Μάρλεν Ντίτριχ και Ζάρα Λέαντερ. Το κορυφαίο θέατρο Wintergarten στο Βερολίνο συνδέθηκε με το αποκορύφωμα της καριέρας της, «στενάζοντας» από τους θεατές στις εμφανίσεις της, μεταξύ 1937-1942 δηλαδή και εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ολοι μιλούσαν παντού για τη γυναίκα-θεά με τα μεγάλα πράσινα μάτια και πολύ περιποιημένα καστανά μαλλιά, που έθελγε με τη φωνή και το παρουσιαστικό της. «Είχε ένα υπερφυσικό φωνητικό χάρισμα, αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν η δημιουργικότητά της... Ηταν σαν κάποια που αρχίζει να χορεύει, αλλά το έκανε με τη φωνή της!», περιέγραψε πολλά χρόνια αργότερα στο BBC τη συνολική σκηνική παρουσία της Σεράνο η ανιψιά της Ιζαμπέλ Αλντουνάτε, κι αυτή διάσημη τραγουδίστρια.

Μπορεί ο Τρ. Πανταζόπουλος να βάφτισε αργότερα μια νέα πάστα για χάρη της, αλλά «πρώτοι διδάξαντες» ήταν οι Γερμανοί θαυμαστές της, σχεδιαστές της Mercedes Benz, που έφτιαξαν ένα αυτοκίνητο σύμφωνα με τις «προδιαγραφές» της Σεράνο. Με πράσινη ταπετσαρία, σαν το χρώμα των ματιών της.

Από είδωλο, κατάσκοπος

Αν και η ίδια δήλωνε συχνά ότι «η τέχνη δεν μπορεί ποτέ να αναμειχθεί με την πολιτική», οι ναζί, αφού τη δόξασαν, την κατηγόρησαν ως κατάσκοπο των Συμμάχων.

Σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε στο BBC η οικογένεια Αλντουνάτε, όσο η τραγουδίστρια ζούσε στη Γερμανία πραγματοποιούσε κρυφές νυχτερινές πτήσεις για να τραγουδήσει σε Εβραίους που προστατεύονταν στη Σουηδία. Κατ’ άλλη πηγή, έδωσε ένα ρεσιτάλ στη Δανία, τα έσοδα του οποίου προορίζονταν για την υποστήριξη Εβραίων φυγάδων.


Η ουσία είναι ότι αμέσως οι ναζί έψαξαν το σπίτι της στο Βερολίνο, απαγόρευσαν τις παραστάσεις και την κυκλοφορία των δίσκων της και τελικά, στις 5 Νοεμβρίου 1943, εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής της. Αλλά το «Χιλιανό Αηδόνι» είχε ήδη «πετάξει» μακριά. Βρισκόταν ήδη ασφαλής στη Σουηδία, στο παλάτι του βασιλιά Γουσταύου, επίσης μεγάλου θαυμαστή της -και ποιος δεν ήταν-, με την υπογραφή του στην κιθάρα της. Από τη Σουηδία έκανε ένα νέο ξεκίνημα στην καριέρα της, έχοντας το πλεονέκτημα του τεράστιου αριθμού θαυμαστών που είχε ήδη αποκτήσει στη Δυτική Ευρώπη, αλλά και με δύο σοβαρά μειονεκτήματα: ότι είχε ήδη στιγματιστεί ως συνεργάτης του ναζιστικού καθεστώτος, κάτι που έκτοτε πάντα τη βάραινε, παρότι είχε στοιχεία για να αποδείξει το αντίθετο, ενώ ολόκληρη η περιουσία της είχε κατασχεθεί στη Γερμανία.

Στην Ελλάδα

Η Σεράνο πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα τη νύχτα της 4ης Νοεμβρίου 1946 στο πολυτελές καμπαρέ «Αρζεντίνα», στην οδό Φιλελλήνων, δίπλα στην πλατεία Συντάγματος. Είκοσι ημέρες αργότερα έδωσε συναυλία στο θέατρο «Παλλάς» και στα μέσα Ιανουαρίου 1947, άλλη μία, μαζί με τη Βέμπο, στο «Ρεξ» επί της Πανεπιστημίου, για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η φωνή της ήταν ήδη γνωστή στους Αθηναίους, καθώς το κατοχικό ραδιόφωνο μετέδιδε καθημερινά τις δημοφιλείς επιτυχίες της, φυσικά μετά τις 5 Νοεμβρίου 1943 ουδέποτε αυτές ξανακούστηκαν.

Δεν έμενε σταθερά στην Ελλάδα. Ηταν αεικίνητη. Πηγαινοερχόταν συνεχώς σε διάφορες χώρες του εξωτερικού, αγωνίστηκε με περιοδείες και νέες εμφανίσεις, ακόμα και με ηχογραφήσεις νέων τραγουδιών, να αναστήσει την καριέρα της.

Το προσπάθησε ακόμα και στη Γερμανία το 1952, στις ΗΠΑ, στην Ισπανία και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.


Συνεργάστηκε σε αυτό και με τον πασίγνωστο συνθέτη και πιανίστα Γιάννη Σπάρτακο. Αλλά η υποδοχή της ήταν χλιαρή. Οι εμφανίσεις της δεν έτυχαν των αποθεώσεων των παλαιότερων παραστάσεων που έδινε, τις ημέρες και κυρίως τις νύχτες της δόξας. Ηχογράφησε στα ελληνικά δύο τραγούδια, όχι δικά της, αλλά παλαιότερα της Βέμπο και της Δανάης, με πολύ θετικές κριτικές για την προφορά της.

Στην Ελλάδα, σταθερά θριάμβευε. Το καλοκαίρι του 1951 βρισκόταν πάλι στην Αθήνα, εμφανιζόμενη στη «Φαντασία» και την «Αρζεντίνα». Τότε συνέβη και ένα μνημειώδες περιστατικό με τον Γεώργιο Παπανδρέου, πρώην και μετέπειτα πρωθυπουργό, εκείνη την περίοδο αντιπρόεδρο και υπουργό Παιδείας στην κυβέρνηση Σοφούλη. Αν ο γιος του, Ανδρέας, ως πρωθυπουργός είχε αδυναμία στη Ρίτα Σακελαρίου και τον Βασίλη Τσιτσάνη και τους προσκαλούσε σπίτι του στις γιορτές του, ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν θερμότατος θαυμαστής της Σεράνο. Την κάλεσε σε μια δεξίωση-πάρτυ που έκανε στο Καστρί στις 14 Ιουλίου 1951, δέκα ημέρες αφότου είχε παραιτηθεί από την αντιπροεδρία. Η Σεράνο πήγε με τη Σοφία Βέμπο, την αδελφή της Αλίκη, τον σύζυγο της Σοφίας, Μίμη Τραϊφόρο και τον ενδυματολόγο της Γιώργο Σκαλιντώ, μετά το τέλος της παράστασής της, γύρω στη 1 μετά τα μεσάνυχτα.

Το πάρτυ

Για το τι ακριβώς συνέβη στο πάρτυ, ο συγγραφέας Ανδρέας Μαμάης στο βιβλίο του «Σοφία Βέμπο, η φωνή της Ελλάδας» περιγράφει: «Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, που ως γνωστόν ήταν λάτρης του ωραίου φύλου, είχε καταφέρει τη Σοφία να του πάει στο σπίτι του στο Καστρί την πανέμορφη Σεράνο, κάποια βραδιά που έδινε πάρτυ...

...Στο πάρτυ διασκέδασαν, τα ήπιαν, κι όταν κάποια στιγμή ο ασυγκράτητος Παπανδρέου χούφτιασε τη Σεράνο, έγινε το σώσε. Εξαλλη η τραγουδίστρια το ’βαλε στα πόδια, κι από πίσω η Βέμπο με την ακολουθία της. Κατά την επιστροφή στην Αθήνα, μεθυσμένη καθώς ήταν η Σεράνο και εκνευρισμένη από το συμβάν, πέταξε την αμαξάρα της πάνω σ’ ένα διερχόμενο λεωφορείο και την έκανε φυσαρμόνικα, χωρίς, ευτυχώς, να πάθει κανείς τους τίποτα, γεγονός που κατά τη Σοφία οφειλόταν σε θαύμα».

Το ατύχημα συνέβη γύρω στις 6 το πρωί της 15ης Ιουλίου. Κατά την εφημερίδα «Ελευθερία», οι επιβαίνοντες πήγαν πρώτα στην Εκάλη ζητώντας δωμάτια στο ξενοδοχείο «Ντιάνα», αλλά ατύχησαν, δεν υπήρχαν. Ετσι, αναχώρησαν προς Μελίσσια, αλλά στο Μαρούσι, η οδηγός Σεράνο έκανε λάθος και βρέθηκαν σε... αγρούς. Οταν επανήλθαν, επιχειρώντας να διασχίσει την Κηφισίας, στο ύψος του Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος συγκρούστηκε με λεωφορείο τη γραμμής Μπογιατίου με οδηγό τον Δημ. Κίχλη. Ολοι οι επιβάτες τραυματίστηκαν ευτυχώς ελαφρά, παρότι το αυτοκίνητο, μάρκας Σεβρολέτ, ήταν ανοιχτό. Ο οδηγός και ένας άλλος μάρτυρας ισχυρίστηκαν ότι η Σεράνο και η Αλίκη Βέμπο φορούσαν μόνο τα μαγιό τους. Αλλά ο αστυνόμος Λαμπράκης, που έφτασε πρώτος στο σημείο του ατυχήματος, τους διέψευσε κατηγορηματικά. Το αν όντως ο «ζωηρός» Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να θωπεύσει τη Σεράνο και αυτό της προκάλεσε αναστάτωση ή η μέθη όλων έχει βάλει το δικό της «χεράκι» στις μαρτυρίες τους για το περιστατικό, η αλήθεια είναι ότι στον σάλο που προκλήθηκε πρωταγωνιστική θέση είχαν οι αναφορές σε ειδύλλιο μεταξύ του κορυφαίου πολιτικού και της Χιλιανής, γεγονός που εξόργισε τη σύζυγο του Γ. Παπανδρέου, διάσημη ηθοποιό, Κυβέλη, κλονίζοντας τον γάμο τους.

Κάποια δημοσιεύματα έκαναν λόγο για «κραιπάλη», με αποκορύφωμα ένα σατιρικό ποίημα της εφημερίδα «Εμπρός», στο φύλλο της 17ης Ιουλίου 1951, με υπογραφή «Αριστοφάνη» και τίτλο «Παθήματα», που κατέληγε με το εξής τετράστιχο:

«...Κι έτσι από τας επαύλεις του αρχηγού τας θρυλικάς,
μεταφέρθησαν οι δόλιες σε παντοίας κλινικάς!...
Και συμπέρασμα: Της μοίρας τέτοια είναι τα γραμμένα:
Πήγες με τον Παπανδρέου;... Θα πληρώσεις τα σπασμένα!...».

Την επομένη, ο Γ. Παπανδρέου με επιστολή του αναφέρθηκε σε «μυθιστόρημα», διαψεύδοντας κατηγορηματικά τα περί «κραιπάλης».

Ο γάμος και η παρακμή

Σε μια περιοδεία της, το 1947, η Σεράνο ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον Γαλλοαιγύπτιο μεγιστάνα Ζαν Αγιόν, από εβραϊκή οικογένεια, εργοστασιάρχη γυαλιού και γιο του «Βασιλιά του Βαμβακιού». Εγκαταστάθηκε για κάποια χρόνια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και την είχε, μαζί με την Αθήνα, ορμητήριο για τα επόμενα σχέδιά της. Αλλά πάλι στάθηκε άτυχη.

Οταν ο βασιλιάς Φαρούκ Α' της Αιγύπτου ανετράπη από το στρατιωτικό πραξικόπημα του συνταγματάρχη -και νέου ηγέτη της χώρας- Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ τον Ιούλιο του 1952, η (τεράστια) περιουσία του συζύγου της, όπως και πολλών άλλων οπαδών του απελθόντος καθεστώτος, κατασχέθηκε. Ο Αγιόν πέθανε στο Παρίσι το 1963.



Ωστόσο, ένας ακόμα, ο τελευταίος, έρωτας ήρθε στη ζωή της στο πρόσωπο του Γερμανού σκηνοθέτη, σκιτσογράφου και ζωγράφου Γουίλ Γουίλιαμς. Η καλλιτεχνική καριέρα της Σεράνο, που διήρκεσε από το 1938 μέχρι το 1976, φαινόταν να πλησιάζει στο τέλος της. Υστερα από σχεδόν 160 ηχογραφήσεις τραγουδιών, πολλές ταινίες και αμέτρητες εμφανίσεις σε κέντρα και περιοδείες, τα φώτα είχαν χαμηλώσει για τη θελκτική Χιλιανή καλλιτέχνιδα. Το τελευταίο της στοίχημα αφορούσε την είσοδο στο Χόλιγουντ.

Ο Γουίλιαμς είχε πολλές επαφές, καθώς είχε δημιουργήσει πολλές αφίσες για γνωστές και πετυχημένες ταινίες της εποχής. Αλλά τα σχέδια δεν ευοδώθηκαν. Τα φώτα έσβησαν οριστικά και η Σεράνο επέστρεψε στην πατρίδα της το 1991, χωρίς λεφτά και με την παλιά της φήμη κάπου «αραχνιασμένη».

Η αναγνώριση ειδικά στη χώρα της δεν ήρθε ποτέ, η δε ειδική σύνταξη που ζήτησε για λογαριασμό της η ανιψιά της εγκρίθηκε τρεις μήνες μετά τον θάνατό της, την Κυριακή 6 Απριλίου του 1997, λόγω επιδείνωσης της χρόνιας βρογχίτιδας που την είχε κρατήσει νοσηλευόμενη για αρκετούς μήνες στο Πνευμονολογικό Νοσοκομείο του Σαντιάγο.

Το ντοκιμαντέρ

Ο ανιψιός της, Πάμπλο, γύρισε ένα ντοκιμαντέρ το 2012, το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Το «Ροζίτα, η αγαπημένη του Τρίτου Ράιχ» αφηγείται λεπτομερώς τη ζωή της τραγουδίστριας μέσα από πολλούς που τη γνώρισαν. Πάντως, στη Γερμανία σήμερα είναι πανεύκολο να ανακαλύψει κάποιος τα ερμηνευτικά «ίχνη» της Ροζίτας Σεράνο. Σε οποιοδήποτε μουσικό κατάστημα υπάρχουν, σε περίοπτη θέση μάλιστα, ψηφιοποιημένες εκδόσεις των επιτυχιών της από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, οι οποίες εξακολουθούν να αποτελούν κλασικά κομμάτια της γερμανικής ελαφράς μουσικής.

Φωτογραφiες: Getty images / Ideal image, ΑΡΧΕΙΟ