Αλφόνσο Φορντ: Γεννημένος σκόρερ και μαχητής της ζωής - Έβαζε με κάθε τρόπο την μπάλα στο καλάθι δεν πίστευε ότι θα τον νικήσει η ασθένεια, θυμάται ο Λιμνιάτης

Ο Αλφόνσο Φορντ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ που πατήσε στα ευρωπαϊκά παρκέ, ένας μπασκετμπολίστας που έκανε την Ελλάδα «δεύτερο σπίτι» του και ένας άνθρωπος που συνέχισε να αγωνίζεται, παρά τη σκληρή μάχη που έδινε με τη λευχαιμία. 

Το φαινόμενο του NCAA και το όνειρο του NBA

Γεννήθηκε σαν σήμερα (31/10) του  1971 στο Γκρίνγουντ του Μισισιπή των Ηνωμένων Πολιτειών. Από νεαρή ηλικία έδειξε ότι διέθετε ένα σπάνιο επιθετικό ταλέντο, το οποίο τον οδήγησε στο κολεγιακό πρωτάθλημα με το Mississippi Valley State, όπου αγωνίστηκε από το 1989 έως το 1993.

Εκεί άρχισε να γράφει τις πρώτες σελίδες μιας ξεχωριστής καριέρας. Ο Φορντ έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του NCAA που ολοκλήρωσε και τις τέσσερις κολεγιακές σεζόν του με μέσο όρο μεγαλύτερο των 25 πόντων ανά αγώνα. Συγκέντρωσε συνολικά 3.165 πόντους, επίδοση που τον έφερε στην τέταρτη θέση των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος, πίσω από τον θρυλικό Πιτ Μάραβιτς, τον Φρίμαν Ουίλιαμς και τον Λάιονελ Σίμονς.

Οι επιδόσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες. Στο ντραφτ του NBA το 1993 επιλέχθηκε στο νούμερο 32 από τους Σίξερς. Αγωνίστηκε επίσης στους Σούπερσονικς, όμως η παρουσία του στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου περιορίστηκε συνολικά σε 11 παιχνίδια.

Η άφιξη στην Ευρώπη και η πρώτη γνωριμία με την Ελλάδα

Πριν από την Ελλάδα, ο Φορντ αγωνίστηκε στην Ισπανία, φορώντας τη φανέλα της Ουέσκα τη σεζόν 1995-96. Το επόμενο καλοκαίρι ήρθε στη χώρα μας για λογαριασμό του Παπάγου και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να αποδείξει ότι είχε έρθει ένας ξεχωριστός παίκτης.

Στην πρώτη του χρονιά στην Α1, τη σεζόν 1996-97, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 23,9 πόντους κατά μέσο όρο. Η ικανότητά του να σκοράρει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, η εκρηκτικότητά του και η αυτοπεποίθησή του τον έκαναν να ξεχωρίζει. Η ομάδα θα βγει Ευρώπη και ο Φορντ θα γίνει ο ήρωάς της. 

Η διάγνωση που άλλαξε τα πάντα

Τον Αύγουστο του 1997, σε ηλικία μόλις 25 ετών, ο Αλφόνσο Φορντ διαγνώστηκε με λευχαιμία. Για έναν αθλητή που βρισκόταν σε ανοδική πορεία, η είδηση αυτή αποτελούσε ένα τεράστιο πλήγμα. Η ασθένεια απειλούσε όχι μόνο την καριέρα του, αλλά και την ίδια του τη ζωή.

Εκείνος, όμως, δεν επέλεξε να εγκαταλείψει το μπάσκετ. Το 1998 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε να αγωνίζεται, παλεύοντας παράλληλα με την ασθένειά του. Ελάχιστοι άνθρωποι από το στενό περιβάλλον του γνώριζαν την πραγματική σοβαρότητα της κατάστασής του. Ο ίδιος δεν ήθελε να βρίσκεται στο επίκεντρο για την προσωπική του περιπέτεια. Προτιμούσε να αφήνει το παιχνίδι του να μιλάει για εκείνον.

Ο Σπόρτιγκ και η επιστροφή στην κορυφή

Μετά την επιστροφή του, ο Φορντ φόρεσε τη φανέλα του Σπόρτιγκ τη σεζόν 1998-99 και απέδειξε ότι είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. 

Ολοκλήρωσε τη χρονιά ως πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος, με 22,7 πόντους ανά αγώνα. 

Το καλοκαίρι του 1999 πήρε μεταγραφή στο Περιστέρι. Εκεί θα ζούσε τα πιο λαμπρά χρόνια της ευρωπαϊκής του καριέρας.

Το Περιστέρι και η χρονιά της απόλυτης καταξίωσης

Στο Περιστέρι, ο Φορντ έγινε κάτι περισσότερο από ένας εξαιρετικός σκόρερ. Με την ηγετική παρουσία και τη σταθερότητά του, εξελίχθηκε στον παίκτη γύρω από τον οποίο χτιζόταν η επιθετική λειτουργία της ομάδας.

Τη σεζόν 1999-2000 αναδείχθηκε ξανά πρώτος σκόρερ της Α1, με 22,7 πόντους κατά μέσο όρο. Την επόμενη χρονιά ανέβασε ακόμη περισσότερο την απόδοσή του, φτάνοντας τους 24,1 πόντους ανά παιχνίδι και κατακτώντας για τέταρτη φορά τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος.

Η περίοδος 2000-01 αποτέλεσε το αποκορύφωμα της παρουσίας του στο Περιστέρι. Η ομάδα τερμάτισε στην κορυφή της κανονικής περιόδου, ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό, και ολοκλήρωσε τη σεζόν στην τρίτη θέση της τελικής κατάταξης. Ο Φορντ αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία του.

Παράλληλα, το Περιστέρι πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην Ευρωλίγκα και έφτασε μέχρι το τοπ 16. Ο Αμερικανός εντυπωσίασε από την πρώτη του παρουσία στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο, σημειώνοντας περισσότερους από 26 πόντους κατά μέσο όρο.

Στο τέλος της χρονιάς συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της Ευρωλίγκας. Το όνομά του είχε πλέον καθιερωθεί ανάμεσα στους κορυφαίους παίκτες της Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός και το Κύπελλο Ελλάδας

Το καλοκαίρι του 2001 ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Φορντ, προσθέτοντας στο δυναμικό του έναν από τους πιο παραγωγικούς παίκτες του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Η θητεία του στους «ερυθρόλευκους» συνδέθηκε με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 2002, στο φάιναλ φορ που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Η Ιταλία και τα τελευταία κεφάλαια

Οι δύο τελευταίες σεζόν της καριέρας του τον βρήκαν στην Ιταλία. Τη χρονιά 2002-03 αγωνίστηκε στη Σιένα και τη σεζόν 2003-04 μετακινήθηκε στη Σκαβολίνι Πέζαρο. Με τη νέα του ομάδα κατέλαβε την τέταρτη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, αποτέλεσμα που της εξασφάλισε συμμετοχή στην επόμενη Ευρωλίγκα.

Η Σκαβολίνι έμελλε να είναι ο τελευταίος σταθμός της καριέρας του. Τον Αύγουστο του 2004, σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Φορντ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Το βραβείο Φορντ 

Η κληρονομιά του Αλφόνσο Φορντ δεν έσβησε με τον θάνατό του. Η Ευρωλίγκα τίμησε τη μνήμη του δίνοντας το όνομά του στο βραβείο του κορυφαίου σκόρερ της διοργάνωσης.

Το «Alphonso Ford Top Scorer Trophy» αποτελεί μέχρι σήμερα έναν διαρκή φόρο τιμής σε έναν παίκτη που έκανε το σκοράρισμα τέχνη και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Λιμνιάτης: «Δεν μπορούσες να τον αντιμετωπίσεις, δεν πίστευε ότι θα τον νικήσει η ασθένειά του»

Ο συμπαίκτης του την πρώτη σεζόν του στην Ελλάδα, Γιώργος Λιμνιάτης μίλησε στο protothema.gr για τον άνθρωπο Άλφονσο και τις πρώτες εντυπώσεις όταν ήρθε στον Παπάγο. 

«Πριν έρθει δεν τον ξέραμε, γνωρίζαμε απλά ότι πήραμε έναν περιφερειακό από την Αμερική, μας έλεγε ο coach Μίσσας ότι είναι πολύ καλός. Στις πρώτες προπονήσεις μιλούσαμε μεταξύ μας και είχαμε αμφιβολίες για εκείνον, δεν είχε προσαρμοστεί. 

Το πρώτο σοκ το πάθαμε όταν μπήκαμε στο γυμναστήριο για πρώτη φορά. Μας έβλεπε να κάνουμε βάρη και γελούσε, σήκωνε τα διπλάσια από εμάς». 

Για τον τρόπο παιχνιδιού του Φορντ ο Λιμνιάτης ανέφερε: «Στον πρώτο γύρο τη σεζόν 1996-97 ο Αλ δεν δοκίμαζε τρίποντα, πήγαινε συνέχεια προς τα μέσα και τελείωνε με lay up ή σουτ από μέση απόσταση. Σε κάποια προπόνηση κοντά στα Χριστούγεννα μου είπε ''Τζορτζ τώρα θα ξεκινήσω να σουτάρω'' και από τότε είδαμε τη μεγάλη του έφεση στο σκοράρισμα. 

Δεν μπορούσε να τον μαρκάρει κανένας, έβαζε την μπάλα στο καλάθι με όλους τους τρόπους, σε σημερινά δεδομένα θα μπορούσες να τον συγκρίνεις με τον Ναν ή τον Μοντέρο». 

Για τον Φορντ εκτός παρκέ: «Ήταν έξω καρδιά άνθρωπος, είχαμε φτιάξει πολύ καλή παρέα εκείνη την σεζόν στον Παπάγο, βγαίναμε όλοι μαζί έξω, δεν ήταν καθόλου απόμακρος ούτε το έπαιζε σταρ, ήταν ένα με την υπόλοιπη ομάδα» 

Για το συμβόλαιό του στον Παπάγο και τη διάγνωσή του με λευχαιμία: «Είχε ανανεώσει το συμβόλαιό του πριν ξεκινήσουν τα playoffs της Α1, ήθελε να μείνει, πηγαίναμε φανταστικά ως ομάδα. 

Στα playoffs ένιωθε πολύ κουρασμένος, δεν έπαιζε καλά δεν μπορούσε να το εξηγήσει, ήταν ένας από τους λόγους που αποκλειστήκαμε τότε από τον Σπόρτινγκ, είμασταν για πιο ψηλά. 

Για την ασθένειά του το έμαθε τυχαία, όταν πήγε στον οδοντίατρο για μια απλή εξαγωγή και δεν σταματούσε να αιμορραγεί, έτσι το έψαξε παραπάνω ταξίδεψε στην Αμερική και όταν επέστρεψε για να παίξει πλέον στο Σπόρτινγκ, μάθαμε για το πρόβλημα υγείας του.  Ούτε ο ίδιος ούτε κανένας δεν πίστευε ότι θα του κοστίσει τη ζωή του».