Για τον θάνατο και τον φόβο που αισθάνεται απέναντί του μίλησε η Θέμις Μπαζάκα, αποκαλύπτοντας πως ο φόβος για την ανημπόρια υπερισχύει.
Η ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ και αναφέρθηκε στις απώλειες που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, από τον πατέρα της, μέχρι τον πρόσφατο χαμό ενός αγαπημένου της φίλου.
Η Θέμις Μπαζάκα δήλωσε: «Δεν ξέρω αν με φοβίζει ο θάνατος. Με φοβίζει η ανημπόρια. Πριν από τρία χρόνια έχασα την αγαπημένη μου φίλη και "αδερφή", την Αννέζα Παπαδοπούλου, και πρόσφατα έχασα και τον πιο αγαπημένο μου φίλο, τον Κοσμά Φουντούκη. Όλοι στην ίδια ηλικία με μένα. Ήμασταν μαζί από 16 χρόνων, Θεσσαλονικείς. Τους είδα να τους διαλύει αυτή η φρικτή ασθένεια, να σου λένε "πονάω" και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Η Αννέζα μου έλεγε πάντα πόσο με θαύμαζε που προσπερνούσα γρήγορα το δυσάρεστο γεγονός και πήγαινα παρακάτω και δεν μπορώ με τίποτα να ξεπεράσω τον θάνατό της».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης μίλησε για τον πατέρα της, ο οποίος είχε άνοια και εκείνη ήταν που είχε μείνει δίπλα του να τον φροντίζει: «Ο πατέρας μου είχε άνοια και δεν ήθελε κανέναν άλλο δίπλα του στο σπίτι. Τους έδιωχνε όλους, ήθελε μόνο εμένα. Ζούσα δίπλα του και πηγαινοερχόμουν τα τελευταία επτά χρόνια. Δεν μπορούσα να λείψω. Έφευγα διακοπές πέντε μέρες και ήμουν με την αγωνία. Πήγαινα στο Βερολίνο, ας πούμε, να δω την κόρη μου και αν δεν απαντούσε στο κινητό του, πώς να το πω, άσπριζαν τα μαλλιά μου. Για ένα πολύ μεγάλο διάστημα στερήθηκα τα ταξίδια. Οπότε εδώ και κάποια χρόνια δεν ξέρω πού να πρωτοπάω. Ο νους μου είναι να φύγω ταξίδια. Θέλω να γνωρίσω μακρινές χώρες. Είναι τόσο πολύ μεγάλος ο κόσμος και θέλω τόσο πολύ να τον δω όλον».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.