Το μέλλον της ψυχαγωγίας

Sponsored Content

Τώρα όμως, η τεχνολογία τρέχει. Κάθε μέρα βγαίνει κάτι καινούργιο: τεχνητή νοημοσύνη, γυαλιά που δείχνουν ό,τι θες, εφαρμογές που ξέρουν τι σου αρέσει. Δεν μας φέρνουν μόνο πιο εντυπωσιακά «πράγματα», αλλά «εισχωρούν» πιο βαθιά, στην ίδια μας τη ζωή. Σε λίγα χρόνια θα μας γνωρίζουν προσωπικά, θα μας καταλαβαίνουν, θα προσπαθούν να μας εκπλήξουν, να ζήσουν μαζί μας. Σήμερα δεν ρωτάμε αν το μέλλον θα είναι πιο γεμάτο οθόνες. Ρωτάμε, «θα είναι πιο δικό μας;». Θα έχουμε την επιλογή να είναι αυθεντικό ή θα μείνουμε «κλεισμένοι» σε αυτό που μας αρέσει πιο πολύ, χωρίς να αλλάζουμε; Μήπως έτσι χάσουμε το τυχαίο, το απροσδόκητο, εκείνο που ανοίγει τα μάτια και το νου;

Οι προκλήσεις της εξατομίκευσης

Η πορεία αυτή έχει γυρίσματα, μπορεί να αλλάξει δρόμο. Ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε πως θα είναι. Τι γίνεται αν η μηχανή σε ξέρει καλύτερα από σένα τον ίδιο, αν μπορεί να μαντέψει τι θέλεις, αν φτιάχνει ιστορίες που σε αγγίζουν και παιχνίδια που σε καθηλώνουν; Τότε, σίγουρα θα σταματήσουμε να ψάχνουμε, θα αρχίσουμε να βλέπουμε πάντα τον δικό μας καθρέφτη. Δεν θα αλλάζουμε πια, θα παραμένουμε ίδιοι και ξέρουμε όλοι τι σημαίνει αυτό. Εδώ είναι το δύσκολο σημείο: μήπως τελικά λέγοντας συνέχεια «εγώ», ψάχνουμε συνέχεια πως να ακούμε τον εαυτό μας, και χάνουμε την έκπληξη, τη χαρά του καινούργιου, τη δύναμη του αναπάντεχου;
Ίσως η τέλεια, προσωπική ψυχαγωγία, μας βάλει σε φίλτρα, σε μικρά στρογγυλά δωμάτια, όπου δεν ακούμε τις ιδέες των άλλων, και δεν βλέπουμε τι μπορούν να μας πουν ή να μας δείξουν. Είναι επικίνδυνο να κάνουμε την ψυχαγωγία από μέσο απόδρασης σε μέσο να μένεις ίδιος, να φτιάχνεις συνέχεια τον «ήχο» του εαυτού σου.
Η αλλαγή τις περισσότερες φορές έρχεται αθόρυβα. Δεν κάνει φασαρία, απλώς γίνεται συνήθεια. Αυτό που βλέπουμε τώρα δεν είναι κάτι βέβαιο, αλλά ίσως να προειδοποιεί για το τι θα ζήσουμε τα χρόνια που έρχονται. Οι δυσκολίες και οι ευκαιρίες για τη ψυχή μας είναι πραγματικά πολλές:

Το σαλόνι σαν θέατρο και το «έξω» που χάνεται: Πλέον, το πάρκο, οι συναυλίες, το ποδόσφαιρο και το θέατρο, όλα έρχονται σπίτι μας. Ένας τοίχος αλλάζει, μια νέα οθόνη γεμίζει το σπίτι και με ένα πάτημα ένα παιδί βλέπει δίπλα του έναν δεινόσαυρο. Μπορούμε να αγγίξουμε τον άλλο κόσμο, μα ίσως ξεχνάμε πώς είναι να βγαίνουμε έξω, να ζούμε με τους άλλους, να βλέπουμε το άγνωστο και να μοιραζόμαστε εμπειρίες. Θα ζούμε μόνο μαζί με αλγορίθμους που διαλέγουν για μας; Ιδού η απορία.

Θεματικά πάρκα και ιστορίες που αλλάζουν: Τα πάρκα του αύριο δεν θα έχουν μία ιστορία για όλους. Με ειδικά γυαλιά, με μηχανές που σε παρατηρούν, κάθε άνθρωπος θα βλέπει άλλο σκηνικό, άλλη περιπέτεια, άλλο όνειρο. Η οικογένεια δεν θα πηγαίνει απλώς σινεμά. Θα ζει μέσα σε μια ιστορία, κάτι που θα αλλάζει μπροστά στα μάτια της.

Η μηχανή-σκηνοθέτης και το τυχαίο που φεύγει: Δεν θα βλέπουμε όλοι την ίδια ταινία, δεν θα παίζουμε το ίδιο παιχνίδι. Η ιστορία θα αλλάζει για να ταιριάξει σε αυτόν που παρακολουθεί. Οι ήρωες θα σε θυμούνται, πώς μίλησες, πού χαμογέλασες. Στο τέλος όμως τι χάνεις, όταν δεν μπαίνεις ποτέ σε μια ιστορία που δεν διάλεξες; Όταν δεν συναντάς ήρωες που σε ξενίζουν; Ίσως, χωρίς το ξένο, το ανοίκειο, να μένουμε στάσιμοι και το πνεύμα να μην πηγαίνει πιο πέρα. 

Παιχνίδι στον αληθινό κόσμο και η μοναξιά που μεγαλώνει: Παιδιά θα παίζουν στο δωμάτιο, ή στο πάρκο, αλλά γύρω τους θα είναι και ήρωες που δεν ξέρεις αν είναι αληθινοί ή φτιαγμένοι. Έτσι, το παίζω και μαθαίνω γίνεται ο κανόνας για όλους. Το κρίσιμο είναι αν με αυτό τον τρόπο θα κινούμαστε, θα μιλάμε με κόσμο, ή αν θα κλειστούμε σε μια μοναξιά όπου ό,τι βλέπουμε στο δωμάτιο θα είναι «ο δικός μας αλγόριθμος» και όχι η προσωπική μας φαντασία.

Οι κόσμοι των παιχνιδιών που ζουν και η αμφισβήτηση της πραγματικότητας: Οι χαρακτήρες θα αποκτούν «μνήμη» και η ιστορία θα συνεχίζεται ακόμη κι όταν ο παίκτης απουσιάζει. Το παιδί σας θα ξυπνά κάθε πρωί και θα ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που άφησε χθες δεν είναι ίδιος. Και αυτό θα είναι το κανονικό. Η γραμμή ανάμεσα σε αυτό που θα ζούμε και σε αυτό που φανταζόμαστε γίνεται αόρατη. Πώς θα ζούμε με συνεχείς αλλαγές, με κόσμους που δεν σταθεροποιούνται ποτέ;

Πληρώνουμε για εμπειρίες και η αυθεντικότητα είναι ο στόχος: το να δεις κάτι δεν θα είναι αρκετό, όλοι θα θέλουν να το «ζουν». Τα θέατρα, τα νέα escape rooms, τα μουσεία αλλάζουν. Θα προτιμάμε να νιώθουμε, να μπαίνουμε σε ιστορίες που δεν είναι ίδιες για όλους, να γίνουμε κομμάτι τους. Κάτι που δεν γίνεται οθόνη, κάτι μόνο για σένα και κάτι άλλο για μένα. Εκεί θα παλεύουμε για αυτό που δεν αντιγράφεται, για το αληθινό που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να δώσει.

Το μέλλον της ψυχαγωγίας δεν θα κρίνει μόνο η τεχνολογία. Θα το κρίνει το πώς θα αισθανόμαστε οι ίδιοι. Θέλουμε να νιώθουμε ζωντανοί, κοντά στους άλλους, να γίνουμε αληθινοί, όχι απλά ευχαριστημένοι μπροστά σε μια οθόνη. Οι μηχανές εξελίσσονται, αλλά πάντα θα θέλουμε μια ιστορία που να μας ταξιδεύει, ένα παιχνίδι που να μας αλλάζει, μια εμπειρία να θυμόμαστε μετά.

Ίσως η πιο τολμηρή απάντηση για το αύριο είναι να μην αφήνουμε μόνο την μηχανή να διαλέγει για μας. Να προσθέτουμε τη φαντασία, το μυαλό και τα συναισθήματά μας. Να μη φοβόμαστε να κρίνουμε κάθε βήμα. Η αξία του ανθρώπου και της αληθινής εμπειρίας θα είναι πάντα πιο μεγάλη σε έναν κόσμο που είναι γεμάτος ψεύτικα πράγματα και απλές εικόνες. Εκεί, το μέλλον της ψυχαγωγίας είναι, ασφαλώς, και το να μένουμε άνθρωποι, στο πείσμα κάθε μηχανής που μας γνωρίζει καλύτερα από εμάς.

Powered by Papastratos

Εδώ και περίπου έναν αιώνα, η πορεία της Παπαστράτος δείχνει πώς το σήμερα και το αύριο μπορούν να συνδέονται με οργανικό και ουσιαστικό τρόπο. Μιας εταιρείας που επιλέγει συνειδητά να διαμορφώνει με συνέπεια το μέλλον, επενδύοντας στη στρατηγική εξέλιξη, στην καινοτομία και στους ανθρώπους της.