Ο φωτογράφος του αργυροπελεκάνου της λίμνης Κερκίνης: «Είμαι χαρούμενος που πρωτίστως διαφημίζεται η Ελλάδα»

Μια φωτογραφία ενός αργυροπελεκάνου από τη λίμνη Κερκίνη κατάφερε να ταξιδέψει πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας και να κερδίσει τον θαυμασμό του παγκοσμίως φημισμένου National Geographic.

Η φωτογραφία του Τόνυ Κωνσταντινίδη, ξεχώρισε ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετοχές και δημοσιεύτηκε σε έναν από τους επίσημους λογαριασμούς του National Geographic, «National Geographic Animals», που μετρά 15 εκατ. ακόλουθους.

Ο ίδιος ο φωτογράφος μιλά στο protothema.gr για τα συναισθήματα που ένιωσε όταν είδε τη φωτογραφία του να δημοσιεύεται από έναν τόσο μεγάλο οργανισμό, όπως το National Geographic, γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί με την επαγγελματική φωτογράφιση στα 39 του, τη σχέση του με την Ελλάδα και τα μελλοντικά του σχέδια και πρότζεκτ.

Πώς ξεκίνησε να ασχολείται με την επαγγελματική φωτογράφιση

Ο Τόνυ ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία μόλις πέρυσι τον Απρίλιο (2025). Ασχολείται με τη ναυτιλία και ταυτόχρονα έχει ένα τεράστιο πάθος για τη φωτογραφία της άγριας ζωής. Προς το παρόν πρόκειται μονάχα για  ένα χόμπι, που ο ίδιος ελπίζει να εξελιχθεί κάποια στιγμή σε καριέρα παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην ηλικία των 40 ετών.

Η φωτογράφιση και ειδικά η επαγγελματική είναι ένα ακριβό «σπορ». Το κόστος μίας φωτογραφικής κάμερα ανέρχεται περίπου στα 4.000 ευρώ, ενώ η αξία ενός πραγματικά καλού επαγγελματικού φακού μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 14.000 ευρώ.

Από μικρό παιδί ονειρευόταν να γίνει φωτογράφος και να ασχοληθεί με την άγρια φύση και τα ζώα. Από την αρχή είχε τη στήριξη της συζύγου του και των φίλων του, οι οποίοι τον ώθησαν να ακολουθήσει τα όνειρά του.

«Ήμουν 39 ετών όταν τελικά παραδέχτηκα κάτι στον εαυτό μου. Ποτέ δεν σταμάτησα να το θέλω. Όταν ήμουν παιδί, ονειρευόμουν να γίνω φωτογράφος άγριας φύσης.

Κοιτούσα τις εικόνες στα περιοδικά και ένιωθα κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω — σαν ο κόσμος να ήταν μεγαλύτερος, πιο άγριος, και ήθελα να είμαι μέρος του.

Αλλά η ζωή προχωράει. Οι ευθύνες αυξάνονται. Τα όνειρα μπαίνουν στο συρτάρι με την ένδειξη "ίσως κάποια μέρα".

Για χρόνια, έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ήταν ρεαλιστικό. Ότι ήταν πολύ αργά. Ότι οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν ξεκινούν από νεαρή ηλικία, έχουν διασυνδέσεις, έχουν περισσότερο χρόνο.

Ωστόσο... η έλξη δεν έφυγε ποτέ. Στα 39, αποφάσισα να σταματήσω να διαπραγματεύομαι με αυτή τη φωνή.

Το να ξεκινάς από το μηδέν σε αυτή την ηλικία είναι ταπεινωτικό. Νιώθεις ότι έχεις μείνει πίσω. Αμφιβάλλεις συνεχώς για τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι αν κυνηγάς κάτι σημαντικό ή αν είσαι απλά αφελής. Υπήρχαν κρύα πρωινά, μακρινά ταξίδια, άδειες κάρτες μνήμης και ο σιωπηλός φόβος ότι ίσως είχα περιμένει πάρα πολύ.

Και τότε, μια μέρα, μια εικόνα, στην οποία είχα αφιερωθεί μοιράστηκε το National Geographic».

Η ιστορία της φωτογραφίας του αργυροπελεκάνου

Ο Τόνυ είχε ταξιδέψει για τέσσερις ημέρες στη λίμνη Κερκίνη γι' αυτό ακριβώς τον λόγο, να αποθανατίσει τον σπάνιο αργυροπελεκάνο σε ένα μαγευτικό τοπίο.

Τις πρώτες δύο ημέρες δεν στάθηκε ιδιαίτερα τυχερός, καθώς ο καιρός του χάλασε τα σχέδια. Στην περιοχή επικρατούσε έντονη κακοκαιρία και οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν τη φωτογράφιση ενός ζώου στο φυσικό του περιβάλλον.

Έτσι, άρχισε να απογοητεύεται, γιατί νόμιζε πως το ιδανικό σκηνικό που είχε στο μυαλό του θα παρέμενε μονάχα στη φαντασία του. Ωστόσο, την τρίτη μέρα, μετά την καταιγίδα, έγινε κάτι το απίστευτο. Άνοιξε ένα «παραθυράκι», μια μοναδική ευκαιρία που λες τώρα η ποτέ.

Και ο Τόνυ την αξιοποίησε και με το παραπάνω. Ο ουρανός είχε βαφτεί μοβ και ροζ και σε συνδυασμό με το νερό της λίμνης δημιουργήθηκε το απόλυτο σκηνικό για την τέλεια λήψη. Το μόνο που έλειπε τώρα ήταν να εντοπίσει έναν ξεχωριστό αργυροπελεκάνο.

Από την αρχή του είχε κάνει εντύπωση ένας πελεκάνος με το πιο περίεργο και ταυτόχρονα ξεχωριστό «μαλλί» από όλους. Με το που τον είδε πρώτη φορά, αποφάσισε κατευθείαν ότι αυτός ήταν ο εκλεκτός.

Βρισκόταν μέσα σε μια βάρκα στη λίμνη και αναζητούσε την τέλεια στιγμή για να τον φωτογραφίσει. Την ώρα που πάταγε το κλικ ήταν τόσο αφοσιωμένος που παραλίγο να πέσει ολόκληρος μέσα στη λίμνη. Μάλιστα, ο φακός του βράχηκε χωρίς εκείνος καν να το αντιληφθεί.

Γενικά του αρέσει να βγάζει φωτογραφίες από κάτω, όσο χαμηλά γίνεται, χωρίς να τον ενδιαφέρει το αντίκτυπο, άμα λερωθεί ο ίδιος η μηχανή του.

«Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, μόνο ένστικτο και ένα κλικ. Μια στιγμή που η αμφιβολία μετατράπηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου καρέ που έχω τραβήξει ποτέ».

Πώς έμαθε την τέχνη της φωτογραφίας

O ίδιος δηλώνει αυτοδίδακτος. Δεν σπούδασε σε κάποια σχολή ή δεν παρακολούθησε κάποιο σεμινάριο πάνω στη φωτογραφία. Αντιθέτως, δούλεψε μόνος του.

Έψαξε, έμαθε και κατάλαβε την τέχνη της φωτογραφίας μέσα από βίντεο διάσημων επαγγελματικών φωτογράφων στο Youtube (Tutorial).

Βέβαια, επισημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο να μαθαίνει κάποιος μόνο από επαγγελματίες και διάσημους. Ο κάθε φωτογράφος έχει κάτι να προσφέρει, είτε πρόκειται για ερασιτέχνη είτε για επαγγελματία.

Συνεχίζει να μαθαίνει και να βελτιώνεται με την κάθε ευκαιρία.

Ποιος είναι ο σκοπός του

Σκοπός του δεν είναι να βγάλει πολλά χρήματα μέσα από τη φωτογραφία. Για τον Τόνι η φωτογραφία αποτελεί ένα είδος αναγνώρισης, έναν τρόπο εκτίμησης της δουλειάς του, των αμέτρητων ωρών που ξοδεύει για ένα και μόνο κλικ φωτογραφίας.

Ο ίδιος μέσα από τη δουλειά του θέλει να αφηγηθεί μια ιστορία και όχι απλά να δείξει μια εικόνα.

Να δείξει στον άλλον τι υπάρχει πίσω από μια εικόνα. Θέλει να κάνει αυτό που τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο.

Τι κέρδισε από την αναγνώριση του National Geographic

Από τη δημοσίευση του National Geographic δεν έλαβε κάποια χρηματική αμοιβή. Αυτό που έλαβε, όμως, ήταν ένα μήνυμα στον λογαριασμό του στο Instagram (tony_wanders_photo), με το οποίο ουσιαστικά το National Geographic επικοινώνησε μαζί του και του ζήτησε άδεια για να χρησιμοποιήσει τη φωτογραφία του.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη National Geographic Your Shot (@natgeoyourshot)

Η διαδικασία έχει ως εξής: πρώτα έπρεπε ο ίδιος να στείλει το αρχείο της φωτογραφίας, ώστε να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για αυθεντικό και όχι προϊόν επεξεργασίας (π.χ. AI, edits). Στη συνέχεια, υπογράφεται ένα συμφωνητικό και από τις δύο πλευρές μέσω του «docusign» προκειμένου να υπάρχει γραπτή δήλωση (στοιχεία και υπογραφές) για τα δικαιώματα (credits) της φωτογραφίας. Μετά όλα ήταν έτοιμα για δημοσίευση.

Τόνισε πως είναι ιδιαίτερα χαρούμενος που πρωτίστως διαφημίζεται η Ελλάδα και τα πανέμορφα τοπία της. Χάρηκε που αναγνωρίστηκε η προσπάθεια του.

«Όταν είδα τη φωτογραφία μου στο National Geographic, δεν ένιωσα ότι "τα κατάφερα". Ένιωσα ανακούφιση.

Ανακούφιση που ο νεαρός που κουβαλούσε αυτό το όνειρο για δεκαετίες δεν ήταν ανόητος. Ανακούφιση που το να ξεκινάς αργά δεν σημαίνει ότι ξεκινάς λάθος. Ανακούφιση που μερικές φορές το θάρρος είναι απλά να αποφασίζεις να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.

Είμαι ακόμα στην αρχή. Ακόμα μαθαίνω. Ακόμα αμφιβάλλω. Αλλά δεν αγνοώ πια αυτό που πάντα ήξερα».

Σε ερώτηση αν είχε κάποια πρόταση μετά από αυτή τη φωτογραφία να εργαστεί στο National Geographic, ο ίδιος δήλωσε πως παρόλο που θα το ήθελε πολύ κάτι τέτοιο δεν έγινε. Ωστόσο, μέσα από όλο αυτό άνοιξαν πολλές πόρτες για το μέλλον.

Του έχουν γίνει κάποιες προτάσεις να φωτογραφίσει άγρια ζώα στις κρυψώνες τους, ακόμα και να τυπώσει τη φωτογραφία του αργυροπελεκάνου σε καμβά και έπειτα να το πουλήσει. Εκείνος, όμως, είναι πλήρως αφοσιωμένος στο όνειρο του, να αποθανατίζει στιγμές της άγριας φύσης.

Μελλοντικά πλάνα και πρότζεκτ

Ο Τόνυ Κωνσταντινίδης (40 ετών) κατάγεται από τη Λεμεσό της Κύπρου. Τρέφει, όμως, μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα. Έχει επισκεφτεί τη χώρα μας πολλές φορές και υπογράμμισε το πόσο όμορφα τοπία και μέρη έχει.

Θέλει να έρθει στην Πάρνηθα να φωτογραφίσει τους λύκους, καθώς ενημερώνεται από φίλους και ειδήσεις ότι αυτά τα άγρια ζώα εμφανίζονται όλο και πιο συχνά.

Ο επόμενος προορισμός του για φωτογράφιση βρίσκεται στη Νορβηγία και συγκεκριμένα στην πόλη Ντοβρεφιέλ, όπου στεγάζεται το εθνικό πάρκο και ζει το musk oxen.

Τον Ιούνιο έχει προγραμματίσει να ταξιδέψει στην Κένυα για να αποθανατίσει τη φημισμένη «μαύρη λεοπάρδαλη με βούλες». Τον ενδιαφέρουν, επίσης, και εθελοντικά πρότζεκτ στη Λατινική Αμερική (Κόστα Ρίκα).