Η αιώνια λιακάδα του Jordi Machì

Οταν το 2016 δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την ομάδα του Κάνιε Γουέστ, ένιωσε τόσο αμήχανα, ώστε τους ζήτησε να ξανακαλέσουν την επόμενη μέρα. Ο ράπερ παρήγγειλε στον Τζόρντι Ματσί έναν πίνακα για το δωμάτιο του μικρού του γιου Σεντ, με έμπνευση από τον «Μικρό Πρίγκιπα». Στη συνέχεια ήρθαν κι άλλοι διάσημοι πελάτες, όπως Ράιαν Γκόσλινγκ, Ντέιβιντ Γκέτα, Μιγκέλ Μποσέ. Ο 43χρονος Ισπανός εικαστικός είναι όμως πολύ περισσότερο από «ζωγράφος των σταρ».



Με 40 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, έχει διαμορφώσει τη δική του εικαστική γλώσσα: ακρυλικό και κολάζ, σώματα που διασπώνται σε αλλεπάλληλες στρώσεις, εκρηκτικό χρώμα. Οι διαδρομές του τώρα τον φέρνουν στην Αθήνα με την έκθεση «Villa Esperanza», που παρουσιάζεται στον χώρο «Good Chemistry» του «Ace Hotel & Swim Club Athens» στη Γλυφάδα έως τις 30 Σεπτεμβρίου.

Gala: Γιατί ζωγραφίζετε;

ΤΖΟΡΝΤΙ ΜΑΤΣΙ: Με παρακινεί η ανάγκη να ξεφεύγω από μια πραγματικότητα που πολλές φορές με ανησυχεί ή και με τρομάζει. Η ζωγραφική μού επιτρέπει να δραπετεύω σε άλλους κόσμους, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, όπου μπορώ να αλλάζω τους κανόνες και να δημιουργώ τόπους πιο ελεύθερους, παράξενους ή θαυμαστούς. Δεν πρόκειται για άρνηση της πραγματικότητας, αλλά για τη μεταμόρφωσή της. Η ζωγραφική είναι το καταφύγιό μου.



G.: Πόσο έχει επηρεάσει η Μεσόγειος τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε το φως και το χρώμα;

ΤΖ.Μ.: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μεσόγειο, επομένως το φως και τα χρώματά της αποτελούν μέρος της ζωής μου και του τρόπου με τον οποίο βλέπω. Η Μεσόγειος με δίδαξε ότι ο ήλιος μπορεί να ομορφύνει τα πάντα και, ταυτόχρονα, να κάνει τις σκιές πιο ύποπτες. Αυτό το μείγμα χρώματος, υπερβολής, ζέστης και μιας κάποιας μελαγχολίας εμφανίζεται διαρκώς στο έργο μου. Ακόμη και όταν ζωγραφίζω εσωτερικούς χώρους, έχω την αίσθηση ότι έξω είναι πάντα καλοκαίρι.

G.: Η Βαλένθια όπου γεννηθήκατε, η Μαδρίτη όπου εργάζεστε ή τα ταξίδια; Τι σας εμπνέει περισσότερο;

ΤΖ.Μ.: Η Βαλένθια μού δίνει το φως και την καθημερινότητα, η Μαδρίτη την κίνηση και την ενέργεια, αλλά, χωρίς αμφιβολία, τα ταξίδια αποτελούν για μένα μια μεγάλη πηγή έμπνευσης.
Εχουν τη δύναμη να σου ανοίγουν το μυαλό και να σου δείχνουν άλλους τρόπους να βλέπεις. Οταν ταξιδεύω, αισθάνομαι ότι μπαίνω σε έναν άλλο, σχεδόν φανταστικό κόσμο, όπου τα πάντα γίνονται ξανά καινούρια. Τα ταξίδια μού προκαλούν μια ευτυχία πολύ παρόμοια με εκείνη της δημιουργίας: την αίσθηση ότι ανακαλύπτω κάτι για πρώτη φορά.




G.: Ποιες είναι οι σημαντικότερες καλλιτεχνικές επιρροές στη δουλειά σας;

ΤΖ.Μ.: Ο Εγκον Σίλε με ενδιαφέρει για το νεύρο και την ευθραυστότητά του, ο Νόρμαν Ρόκγουελ για την αφηγηματική του ικανότητα, ο Αλφονς Μούχα για την κομψότητα της γραμμής του. Και ύστερα υπάρχουν τα κινούμενα σχέδια των παιδικών μου χρόνων, τα οποία σίγουρα με έχουν επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε να παραδεχτεί ένας σοβαρός ενήλικας.

G.: Με ποιο καλλιτεχνικό ρεύμα πιστεύετε ότι ταυτίζεται περισσότερο το έργο σας;

ΤΖ.Μ.: Νιώθω κοντά στη σύγχρονη παραστατική ζωγραφική και σε μια ορισμένη ποπ αφήγηση, αν και οι ταμπέλες πάντοτε μου πέφτουν λίγο στενές. Το έργο μου συνδυάζει ζωγραφική, κολάζ, ποπ κουλτούρα, κινηματογράφο, ειρωνεία και συναίσθημα. Αν έπρεπε να επινοήσω ένα ρεύμα μέσα στο οποίο θα αισθανόμουν άνετα, ίσως το ονόμαζα «συναισθηματική παραστατική ζωγραφική με κακές προθέσεις».



G.: Εχετε δημιουργήσει έργα για διασημότητες όπως ο Κάνιε Γουέστ και ο Ράιαν Γκόσλινγκ. Τι αλλάζει όταν ζωγραφίζετε για τους σταρ;

ΤΖ.Μ.: Στην αρχή αλλάζει ο σφυγμός μου. Ακούς το όνομα και για πέντε λεπτά μετατρέπεσαι σε έναν μάλλον αδέξιο άνθρωπο. Ομως μπροστά στον καμβά, δεν αλλάζει τίποτα ουσιαστικό. Η φήμη δεν χωρά σε ένα πορτρέτο, ο άνθρωπος, όμως, χωρά. Προσπαθώ να ξεχάσω το δημόσιο πρόσωπο και να βρω κάτι αληθινό. Αν σκέφτομαι υπερβολικά ποιος πρόκειται να παραλάβει το έργο, ο πίνακας αρχίζει να επαναστατεί εναντίον μου.



G.: Πότε καταλαβαίνετε ότι ένας πίνακας έχει ολοκληρωθεί;

ΤΖ.Μ.: Οταν ο πίνακας σταματά να μου ζητά πράγματα και αρχίζει να συζητά μαζί μου επί ίσοις όροις. Υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία κάθε επιπλέον πινελιά δεν βελτιώνει πια το έργο, απλώς καταπραΰνει το άγχος μου. Το να μάθω να σταματώ ήταν σχεδόν τόσο δύσκολο όσο το να μάθω να ζωγραφίζω. Ενας πίνακας δεν έχει ολοκληρωθεί όταν είναι τέλειος, αλλά όταν διατηρεί αρκετό μυστήριο ώστε να συνεχίσει να ζει χωρίς εμένα.

G.: Τι πιστεύετε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει καλύτερα από έναν καλλιτέχνη;

ΤΖ.Μ.: Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα περάσει ποτέ ένα καλοκαίρι στη Μεσόγειο. Μπορεί να συνδυάσει εικόνες επιθυμίας, απώλειας ή φόβου, αλλά δεν έχει αγαπήσει λάθος, δεν έχει νιώσει ντροπή, δεν έχει περιμένει ένα τηλεφώνημα ούτε έχει σκίσει έναν πίνακα στις τρεις τα ξημερώματα. Ο καλλιτέχνης δουλεύει με το σώμα, τη μνήμη και τη μεταμέλεια. Και η μεταμέλεια, όταν αξιοποιείται σωστά, είναι ένα εξαιρετικό δημιουργικό εργαλείο.



G.: Τι σας κάνει πραγματικά ευτυχισμένο όταν κλείνετε πίσω σας την πόρτα του ατελιέ;

ΤΖ.Μ.: Είμαι ευτυχισμένος όταν νιώθω ότι έχω αφήσει κάτι ζωντανό μέσα. Υστερα απολαμβάνω κάποιες μάλλον μη ηρωικές χαρές: φαγητό, περπάτημα, καναπές και την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δεν πρόκειται να ξανακοιτάξω τον πίνακα μέχρι την επόμενη μέρα. Συνήθως την αθετώ ◆