Συμμετέχει στην performance που ξεπούλησε όλα τα εισιτήρια, για όλες τις παραστάσεις, άμα τη εμφανίσει τους. Υποδύεται τον Δαίμονα και ερμηνεύει το τραγούδι του ανάμεσα σε κουφάρια λεωφορείων σε ένα νεκροταφείο του ΟΣY. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή.
Σακάκι, T-Shirt και παντελόνι, όλα Sease, attica, Τhe Department Store
Ενας ηθοποιός που θα μπορούσε άνετα να τραγουδάει στην Εθνική Λυρική Σκηνή είναι από μόνο του ενδιαφέρον για να βάλουμε post it στο βιογραφικό του Γιώργου Γιαννάκη προκειμένου να παρακολουθούμε την πορεία και την εξέλιξή του. Το ζήτημα, όμως, γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον αν σας πούμε πως συμμετέχει, τραγουδώντας για 20 λεπτά live, στη sold out performance «608, Inferno», το μεγαλύτερο μέρος της οποίας εκτυλίσσεται μέσα σε ένα λεωφορείο της γραμμής και καταλήγει σε ένα νεκροταφείο των Οδικών Συγκοινωνιών! Aς δούμε πώς συστήνεται ο ίδιος, όμως: Ηθοποιός ή τραγουδιστής;
Τζάκετ AllSaints και παντελόνι Acne Studios, attica, Τhe Department Store. Sneakers, Christian Louboutin
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: Το πτυχίο μου από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος λέει ότι είμαι ηθοποιός. Το τραγούδι ήρθε μετά.
GALA: Δεν τραγουδούσατε ως παιδί δηλαδή; Γ.Γ.: Τραγουδούσα και ασχολήθηκα λίγο περισσότερο κατά την εφηβεία μου, όταν προσπαθούσα να καταλάβω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Μάλιστα, ήμουν και σε μια μπάντα, με την οποία εμφανιζόμασταν σε διάφορα μαγαζιά στην Εύβοια, απ’ όπου κατάγομαι.
G.: Να φανταστώ ραπ και χιπ χοπ; Γ.Γ.: Κι όμως, το ρεπερτόριό μας ήταν, ας πούμε, πιο «κλασικό» για την ηλικία μας. Τραγουδούσαμε ελληνικό ροκ και είχαμε κόλλημα με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τα Ξύλινα Σπαθιά, τις Τρύπες και τους Ενδελέχεια.
G.: Και πώς από εκείνα τα εφηβικά γκρουπάκια τότε βρεθήκατε σήμερα να ασχολείστε επαγγελματικά και με το τραγούδι; Γ.Γ.: Αντιλήφθηκα ότι μπορώ να τραγουδήσω πιο «απαιτητικά» στη σχολή. Μου είπαν οι καθηγητές μου ότι έχω γκάμα φωνής, οπότε όταν αισθάνθηκα έτοιμος και πίστεψα ότι έχω αυτό το χάρισμα, κατέβηκα στην Αθήνα και γράφτηκα στο Ωδείο Αθηνών, στο Τμήμα Μονωδίας.
G.: Καταλήξατε στην Αθήνα, αν και επιλέξατε να σπουδάσετε Υποκριτική στη Θεσσαλονίκη. Για ποιον λόγο την επιλέξατε; Γ.Γ.: Είχαμε πάει εκδρομή με το σχολείο και είχα ενθουσιαστεί με την πόλη. Ισως επειδή ήταν η πρώτη φορά που έφευγα από την Εύβοια για μια μεγάλη πόλη. Μέχρι τότε οι εικόνες που είχα ήταν από κωμοπόλεις ή χωριά.
G.: Και για ποιον λόγο δεν παραμείνατε στη Θεσσαλονίκη μετά το πέρας των σπουδών σας; Θα μπορούσατε να συνεχίσετε εκεί είτε για να ασχοληθείτε με την υποκριτική, είτε για να σπουδάσετε τραγούδι. Γ.Γ.: Η Θεσσαλονίκη είναι μια πραγματικά υπέροχη πόλη και την έχω στην καρδιά μου για πολλούς λόγους. Oμως, ας μη γελιόμαστε, δεν έχει τη δυναμική της Αθήνας όσον αφορά την εξέλιξη και την ανεύρεση εργασίας, οπότε κατέβηκα Αθήνα.
G.: Σε όλη αυτή τη διαδρομή η οικογένειά σας ήταν δίπλα σας; Γ.Γ.: Μα και μόνο το γεγονός ότι έφυγα από την Εύβοια αμέσως μόλις τελείωσα το Λύκειο για μια πόλη στην οποία δεν είχαμε ρίζες οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι έχω πραγματικά καλούς γονείς, οι οποίοι στήριξαν την επιλογή μου και με βοήθησαν με κάθε τρόπο να κάνω το όνειρο πραγματικότητα.
«Δεν μου έχουν δώσει καλύτερη συμβουλή, όχι μόνο για το επάγγελμα, αλλά για ολόκληρη τη ζωή, από αυτή: “Ακου και μη μιλάς”»
G.: Είναι του χώρου οι γονείς σας; Γ.Γ.: Ούτε καν, κανείς, ποτέ! Η οικογένεια δεν έχει κάποιον καλλιτέχνη. Θυμάμαι μόνο να λένε ότι ο αδελφός της γιαγιάς μου είχε κάποια σχέση, έδωσε κρυφά από τους γονείς του εξετάσεις σε Δραματική Σχολή, πέρασε, αλλά στον τρίτο χρόνο το πήραν είδηση οι γονείς του και αναγκάστηκε να παρατήσει το όνειρο άρον-άρον.
G.: Η δική σας οικογένεια με τι ασχολείται; Γ.Γ.: Είμαστε οικογένεια μελισσοκόμων. Κάνουμε παραγωγή μελιού και άλλων προϊόντων μελισσοκομίας, όπως ο βασιλικός πολτός και η γύρη, με την επωνυμία «Αφεσμός». Στα αρχαία ελληνικά έτσι λεγόταν η αναπαραγωγή της μέλισσας. Πλέον, το τρέχει ο Δημήτρης, ο αδελφός μου.
G.: Ας επιστρέψουμε στον δικό σας δρόμο. Πώς τα βρήκατε τα πράγματα στην Αθήνα; Αξιζε τον κόπο η πορεία; Γ.Γ.: Ακόμα ζορίζομαι. Η κοινοτοπία «είναι ένας χώρος που θέλει γερό στομάχι» ισχύει. Εκτός απ’ όλα τα άλλα, έχει και την ανασφάλεια για το αν θα έχεις δουλειά την επόμενη σεζόν. Πάντοτε το ερώτημα που μας βασανίζει είναι το «και μετά;». Είναι περίεργο να μην ξέρεις τι σημαίνει σταθερότητα.
G.: Να υποθέσω ότι χρειάστηκε να δουλέψετε και στην κλασική «δουλειά των ηθοποιών»; Γ.Γ.: Εννοείται! Δουλεύω αρκετά χρόνια στην εστίαση. Εχω περάσει από μουσικές σκηνές και εστιατόρια μέχρι wine bars αλλά και από εταιρείες τηλεπικοινωνιών.
G.: Ωστόσο, τον βρίσκετε τον δρόμο σας και έχετε κάνει πράγματα στον χώρο, σωστά; Γ.Γ.: Ναι, δεν έχω παράπονο. Από το 2017 που ξεκίνησα, έχω ασχοληθεί με το παιδικό θέατρο αρκετά χρόνια, ενώ είχα τη χαρά να συμμετάσχω σε δουλειές σκηνοθετών από το εξωτερικό.
G.: Η καλύτερη συμβουλή που σας έχει δώσει κάποιος άνθρωπος του χώρου; Γ.Γ.: Δεν μου έχουν δώσει καλύτερη συμβουλή -όχι μόνο για το επάγγελμα αυτό, αλλά για ολόκληρη τη ζωή- από αυτή: «Ακου και μη μιλάς».
G.: Στο κομμάτι της υποκριτικής, σας ενδιαφέρει η τηλεόραση και ο κινηματογράφος ή μόνο το θέατρο; Γ.Γ.: Ασφαλώς με ενδιαφέρουν και τα τρία. Μπορεί η τηλεόραση να σου προσφέρει άμεση αναγνώριση, αλλά ο κινηματογράφος έχει άλλη μαγεία. Βέβαια, δεν πρέπει να αδικούμε την τηλεόραση. Ειδικά τα τελευταία χρόνια γίνονται εξαιρετικές δουλειές.
G.: Από συναδέλφους σας, παλιούς και νέους, ποιους θαυμάζετε; Γ.Γ.: Είναι τόσοι πολλοί! Ας πω από τους παλιούς τον Δημήτρη Χορν και τον Θανάση Βέγγο και από τους νεότερους τον Χάρη Φραγκούλη και τη Σοφία Χιλλ.
G.: Υπάρχουν παραστάσεις που έχετε ζηλέψει και θα θέλατε να συμμετάσχετε; Γ.Γ.: Ναι! Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα παίξει στην «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου.
Πουκάμισο και βερμούδα Jacquemus, attica, the Department Store. Loafers, Burberry
«Πάντοτε το ερώτημα που βασανίζει εμάς τους ηθοποιούς είναι ένα: “και μετά;”. Είναι περίεργο να μην ξέρεις τι σημαίνει σταθερότητα»
G.: Ας κάνουμε στάση στη sold out παράσταση που συμμετέχετε τώρα, την «608, Inferno». Πώς προέκυψε; Γ.Γ.: Ηρθε εντελώς τυχαία. Μόλις είχαμε τελειώσει τις παραστάσεις της «Πράσινης Ιτιάς» του Λευκάδιου Χερν, στο θέατρο Βεάκη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη και θεατρική διασκευή της Ανδρης Θεοδώτου. Ελαβα ένα μήνυμα από τον αγαπητό Ody Icons -o οποίος είναι καταπληκτικός μουσικός και επιτρέψτε μου να πω ότι τον θεωρώ τον Ντέιβιντ Μπάουι της Ελλάδας- και με ρώτησε αν θα ήθελα να με φέρει σε επαφή με τον σκηνοθέτη Μάριο Κακουλλή, για να τον αντικαταστήσω σε αυτή την παράσταση, καθώς είχε κάποια άλλη υποχρέωση φέτος. Το όνομά της προέρχεται από το θρυλικό δρομολόγιο 608, Γαλάτσι - Ακαδημία - Ζωγράφου και δεν έχει θεατρική δομή, είναι μια διάδραση με τους επιβάτες-θεατές. Εγώ έχω αναλάβει να ερμηνεύσω το τραγούδι του Δαίμονα, όταν το λεωφορείο φτάνει στον μυστικό προορισμό του.
G.: Εχει τόσο μεγάλη ανταπόκριση; Γ.Γ.: Ναι, και είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι με το που βγήκε η προπώληση του Μαΐου έγινε sold out σε πολύ λίγο χρόνο για όλες τις παραστάσεις, μέχρι τις 21 Ιουνίου που τελειώνουν.
G.: Τι θα κάνετε στις 22 του μήνα; Γ.Γ.: Θα πάω στην Εύβοια για λίγη ξεκούραση και τέλη Αυγούστου ξεκινάμε πρόβες για τη χειμερινή σεζόν. Αρχές Σεπτεμβρίου, όμως, για μία εβδομάδα, θα βρίσκομαι στην Κίνα, ως συμμετέχων στην «Traviata» που θα παρουσιάσει η Εθνική Λυρική Σκηνή ◆
