Τον θάνατο του Αργεντίνου σκιτσογράφου Κίνο, που δημιούργησε τη διάσημη ηρωίδα Μαφάλντα, σε ηλικία 88 ετών ανακοίνωσε ο εκδότης του Ντάνιελ Ντιβίνσκι.
«Ο Κίνο είναι νεκρός. Όλοι οι καλοί άνθρωποι της χώρας και του κόσμου ολόκληρου θα τον θρηνήσουν», έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter.
Ο Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, καταγόταν από την Ανδαλουσία της Ισπανίας. Γεννήθηκε το 1932 και σε ηλικία 13 ετών μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μεντόσα. Σταμάτησε όμως πολύ νωρίς τις σπουδές του για να αφιερωθεί στο μεγάλο του πάθος: τη γελοιογραφία και το σκίτσο.
Η «ασεβής Μαφάλντα»
Το διασημότερο δημιούργημά του ήταν η «ασεβής» Μαφάλντα, που γεννήθηκε από το πενάκι του το 1964: η μικρή κόρη μιας νοικοκυράς και ενός ασφαλιστή που με τις ερωτήσεις της και την ωριμότητά της φέρνει συνεχώς σε αμηχανία τους «τρομοκρατημένους» γονείς της. Η Μαφάλντα ζητά εξηγήσεις για τα πάντα: για την κατάσταση των γυναικών, τη δικτατορία, τον υπερπληθυσμό, τον πυρηνικό πόλεμο, ακόμη και για τον Φιντέλ Κάστρο, εκφράζοντας με τον τρόπο της τις αγωνίες της γενιάς του ’60.
Όταν κυκλοφόρησε στην Ισπανία του Φράνκο, η Μαφάλντα θεωρήθηκε ανάγνωσμα αποκλειστικά για ενήλικες. Στη Βολιβία, τη Χιλή, τη Βραζιλία, τα σκίτσα του Κίνο λογοκρίθηκαν.
Μετά το πραξικόπημα του 1976 στην Αργεντινή, ο Κίνο έφυγε για την Ιταλία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ισπανία. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 1987 εναντίον του προέδρου της Αργεντινή Ραούλ Αλφονσίν, ο Κίνο δημοσίευσε ένα σκίτσο της Μαφάλντας να δηλώνει: «Ναι στη δημοκρατία! Ναι στη δικαιοσύνη! Ναι στην ελευθερία! Ναι στη ζωή!».
Πρόσφατα ο Κίνο υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και, μολονότι οι γιατροί κατάφεραν αρχικά να τον σταθεροποιήσουν, η υγεία του κατόπιν επιδεινώθηκε ραγδαία, όπως ανέφεραν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Σε μια καθημερινότητα που κινείται σε ολοένα και πιο εντατικούς ρυθμούς, ο ποιοτικός ύπνος αναδεικνύεται ως μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές φροντίδας του εαυτού μας. Εδώ, η επιλογή του κατάλληλου στρώματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία, κάτι που η JYSK γνωρίζει καλά.
Αν μπορούσαμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο και να κοιτάξουμε τον κόσμο εκεί γύρω στο 2050, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βλέπαμε έναν πλανήτη αγνώριστο, αλλά έναν κόσμο που θα έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.
