Σταύρος Σουντουλίδης

Κωνσταντέλιας σημαίνει ελπίδα υγείας. Χαράς. Δημιουργίας, Αστείρευτης φαντασίας. Ο πρώτος καιρός, με όλες τις δυσκολίες, θεωρώ ότι θα είναι ο πιο εύκολος στη Βεστφαλία. Κι ας τον τρομάζει το άγνωστο. Θα τον πηγαίνει το κύμα που θα (ξε)σηκώνεται για εκείνον. Το εγχείρημα της μετακόμισης σ’ ένα από τα κορυφαία ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά σαλόνια, ωστόσο, κρίνεται στον χρόνο. Στην ανθεκτικότητα του εγχειρήματος, στη διάρκεια. Στην καθημερινότητα. Εκεί θα κριθεί και η επιλογή.

Για τον ίδιο τον Γιάννη, ομολογώ, δεν ξέρω. Μονάχα εύχομαι. Οτι θα 'ναι (καλό).. Διότι ο Κωνσταντέλιας, σ' όλη τη ζωή του, κάθε φορά νιώθει τι κάνει. Υποψιάζομαι ότι αυτό συμβαίνει και τώρα. Νιώθει. Μόνο που τώρα, εκτός απ' το να νιώθει, οφείλει και να ξέρει. Εχει, όσο να 'ναι, διαφορά.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας φεύγει από τον ΠΑΟΚ στα 23 του χρόνια και ύστερα από δώδεκα σεζόν με την ίδια φανέλα. Μπήκε στις ακαδημίες στα 11, πέρασε όλα τα σκαλοπάτια, έφτασε στην πρώτη ομάδα, έγινε πρωταθλητής, κυπελλούχος, ηγέτης και αγαπημένο παιδί της κερκίδας.

Αυτή, πάντως, δεν είναι μία συνηθισμένη πώληση για τον ΠΑΟΚ. Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν μία ακόμη καλή δουλειά στο μεταγραφικό παζάρι. Στα 26 εκατ. ευρώ του εγγυημένου ποσού και στα επιπλέον έξι εκατ. των μπόνους υπάρχει η λογική των αριθμών. Στην αποχώρηση του «Ντέλια», όμως, υπάρχει κάτι που δεν μπαίνει σε κανένα λογιστικό φύλλο.

Ο ΠΑΟΚ παραχωρεί τον πιο ταλαντούχο Έλληνα ποδοσφαιριστή, το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο του και το παιδί που έγινε το πρόσωπο μιας ολόκληρης ομάδας.

Δώδεκα χρόνια δεν είναι μια απλή συνεργασία. Είναι σχεδόν ολόκληρη η ζωή ενός 23χρονου.

Ο Γιάννης δεν φόρεσε άλλη φανέλα. Αγάπησε τον ΠΑΟΚ και αγαπήθηκε από τον κόσμο του με έναν τρόπο που ελάχιστοι ποδοσφαιριστές καταφέρνουν. Όχι μόνο για όσα έκανε με την μπάλα, αλλά και για όσα εξέπεμπε. Το χαμόγελο, την αθωότητα, την απουσία έπαρσης, εκείνη την παιδική χαρά κάθε φορά που έβλεπε χώρο μπροστά του και αποφάσιζε να κάνει κάτι που δεν βρισκόταν στο αρχικό σχέδιο της φάσης.

Ο «Ντέλιας» δεν έπαιζε ποδόσφαιρο με οδηγίες χρήσης. Και αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που λατρεύτηκε.

Το «Πρώτο Θέμα» αποκάλυψε από νωρίς το μεσημέρι της Κυριακής όλο το παρασκήνιο της μεταγραφής του πιο ταλαντούχου Έλληνα ποδοσφαιριστή, με τα ακριβή ποσά των 32 εκατ. ευρώ και όσα είχαν συμβεί μέχρι να βρεθεί ο Κωνσταντέλιας στη Βεστφαλία.

Η πρόταση της Ντόρτμουντ δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Ούτε στον ΠΑΟΚ ούτε στον ίδιο. Οι Βεστφαλοί τού πρόσφεραν τετραετές συμβόλαιο, καθαρές ετήσιες αποδοχές 3,2 εκατ. ευρώ, Bundesliga, Champions League και μια θέση σε έναν σύλλογο που ξέρει καλύτερα από τους περισσότερους στην Ευρώπη να παίρνει ταλέντο και να το μετατρέπει σε ποδοσφαιρική υπεραξία.

Όταν μια τέτοια πόρτα ανοίγει, δεν είναι εύκολο να την κλείσεις. Ο Κωνσταντέλιας το έκανε δύο φορές τα προηγούμενα καλοκαίρια. Δεν πίεσε να φύγει για τη Σάλτσμπουργκ και επέστρεψε από το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ όταν ο Ιβάν Σαββίδης σταμάτησε τη μεταγραφή του στη Στουτγκάρδη. Τρίτο «όχι» σε μια ομάδα όπως η Ντόρτμουντ δεν μπορούσε να ζητήσει κανείς από ένα παιδί που έχει πλέον μπροστά του την ευκαιρία να μετρήσει τη μαγεία του απέναντι στους κορυφαίους.

Το timing και ο τρόπος ήταν οι λόγοι για τις έντονες αντιδράσεις των φίλων του ΠΑΟΚ είναι. Δεν βλέπουν απλώς έναν σημαντικό ποδοσφαιριστή να αποχωρεί σε κρίσιμο σημείο της σεζόν. Βλέπουν να φεύγει το πρόσωπο πάνω στο οποίο είχαν ακουμπήσει την ελπίδα της επόμενης μεγάλης ομάδας. Το παιδί που δεν χρειαζόταν καμπάνια marketing για να γίνει σύμβολο. Του αρκούσε η μπάλα.

Η συμβολική κατάληψη των γραφείων της ΠΑΕ, οι συγκεντρώσεις στην Τούμπα δε γεννήθηκαν μόνο από την αγωνιστική απώλεια. Γεννήθηκαν από τον φόβο ότι ο ΠΑΟΚ αποφάσισε να συνεχίσει χωρίς τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του, χωρίς να έχει δείξει ακόμη πώς ακριβώς σκοπεύει να καλύψει το τεράστιο κενό.

Ο Ιβάν Σαββίδης απέναντι στον Κωνσταντέλια κράτησε την υπόσχεση που του έδωσε πέρσι, αυτομάτως όμως μπήκε για τα καλά στο στόχαστρο των οπαδών του ΠΑΟΚ. Αυτόν «δείχνουν» ως τον βασικό υπεύθυνο για την απώλεια του ποδοσφαιριστή, τον οποίο θεωρούν ισάξιο και εφάμιλλο του μεγάλου Γιώργου Κούδα.

Ο ιδιοκτήτης του «Δικεφάλου» βιώνει και μάλιστα ευρισκόμενος στα πέριξ της Θεσσαλονίκης, περνώντας μέρος των καλοκαιρινών διακοπών του στη βίλα «Γαλήνη» του Porto Carras της Χαλκιδικής, πρωτόγνωρες καταστάσεις για εκείνον, θυμίζοντας άλλες εποχές, που ίσως να μην περίμενε να βιώσει ποτέ ευρισκόμενος στον προεδρικό θώκο της ομάδας

Το να σε σηκώνει ο λαός στα χέρια, όπως συνέβαινε για πολλά χρόνια με τον Σαββίδη, τούτο αυτομάτως σε κάνει υποψήφιο, εν καιρώ, θύμα (του λαού). Και, πάλι, δεν είν' αυτό (το... πότε-θα-φάμε-ξύλο) ο πυρήνας του ζητήματος. Αυτό, απ' τη στιγμή που «μπαίνει» κανείς στο ποδόσφαιρο ισχύει δίχως εξαιρέσεις για όλους. Τον κίνδυνο τον έχει ζήσει ο Κόκκαλης. Τον έχει ζήσει ο Βαρδινογιάννης. Τον έχει ζήσει ο Ζαγοράκης. Ο Σαββίδης δεν θα αποτελούσε εξαίρεση.

Την ίδια ώρα, όμως, ο «Ντέλιας» δεν γινόταν να λείπει από το μεγάλο ελληνικό πάρτι αυτού του καλοκαιριού.

Ο Χρήστος Τζόλης μετακινήθηκε αντί 40 εκατ. ευρώ στην πρωταθλήτρια Αγγλίας και φιναλίστ του Champions League, Άρσεναλ, και στην πρώτη μεγάλη παράσταση της σεζόν ήταν βασικός και από τους κορυφαίους στην κατάκτηση του Community Shield. Ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης κατέληξε στη Ρόμα με ένα deal 15 εκατ. ευρώ. Και ο Γιάννης Κωνσταντέλιας πηγαίνει στην Ντόρτμουντ αντί 26+6 εκατ. ευρώ.

Τρία παιδιά από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Τρεις ποδοσφαιριστές που μεγάλωσαν στη Θεσσαλονίκη και πλέον θα βρίσκονται σε Άρσεναλ, Ρόμα και Ντόρτμουντ. Αν υπάρχει μια απόδειξη για τη δουλειά που έγινε όλα αυτά τα χρόνια στις ασπρόμαυρες ακαδημίες, είναι αυτή. Δεν χρειάζεται ούτε παρουσίαση ούτε πανηγυρικό βίντεο. Αρκούν τα ονόματα και οι προορισμοί.

Ο Κωνσταντέλιας κέρδισε την ευκαιρία που άρμοζε στην αδάμαστη μαγεία με την οποία προικίστηκαν τα πόδια και το μυαλό του. Αποχωρεί από τον ΠΑΟΚ με 190 εμφανίσεις, 44 γκολ, 26 ασίστ, ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο Ελλάδας. Οι αριθμοί αποτυπώνουν ένα σημαντικό κομμάτι της διαδρομής του, όχι όμως το σύνολό της.

Δεν μετρούν πόσες φορές ακούστηκε εκείνο το αυθόρμητο «ωχ» από την εξέδρα πριν ακόμη ολοκληρώσει μια ντρίμπλα. Δεν μετρούν πόσα παιδιά ζήτησαν τη φανέλα με το «65», πόσα προσπάθησαν στην αλάνα να αντιγράψουν τις κινήσεις του και πόσα έγιναν ΠΑΟΚ επειδή τον είδαν να παίζει.

Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμά του. Ο Κωνσταντέλιας «έφτιαχνε ΠΑΟΚτσάκια» σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σε κάθε γήπεδο δημιουργούσε νέους θαυμαστές, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που υποστήριζαν άλλες ομάδες. Σε μια εποχή κατά την οποία το ελληνικό ποδόσφαιρο εξαντλεί συχνά την ενέργειά του στην ένταση, την καχυποψία και τη διαμάχη, ο «Ντέλιας» πρόσφερε κάτι πολύ πιο απλό και σπάνιο: χαρά.

Γι’ αυτό οι ΠΑΟΚτσήδες πρέπει να τον ευχαριστούν. Για τις στιγμές μαγείας που τους χάρισε απλόχερα στην Τούμπα. Για το πρωτάθλημα, τη μαγική ντρίπλα στο γκολ του Τάισον μέσα στο «Βικελίδης», τα γκολ, τις ασίστ και τις βραδιές στις οποίες η μπάλα υπάκουε μόνο σε εκείνον. Κυρίως, όμως, γιατί έγινε η αιτία να λατρέψουν μικρά παιδιά το ποδόσφαιρο και να ονειρεύονται ότι κάποια ημέρα μπορούν να τον φτάσουν.

Προσωπικά, είμαι λυπημένος που δεν θα τον βλέπω πλέον με την ασπρόμαυρη φανέλα. Είμαι, όμως, χαρούμενος που άνοιξε τα φτερά του και θα παίξει απέναντι στους καλύτερους του πλανήτη. Γιατί αυτό του αξίζει.

Εκεί είναι η θέση του. Στ’ αστέρια.

Καλή τύχη, μικρέ μάγε…