Πάνος Λουκάκος

Αυτό όμως που αποτελεί ασυνήθιστο φαινόμενο είναι οι αλλοπρόσαλλες πολιτικές διαδρομές του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος δείχνει τώρα να ετοιμάζεται να τεθεί επικεφαλής ενός εθνικολαϊκιστικού σχήματος, που θα κινείται δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Εκεί όπου ήδη συνωθούνται κόμματα και κομματίδια της Ακροδεξιάς, ενώ εμφανίζονται και νεότερα πρόσωπα που φιλοδοξούν να διεκδικήσουν και αυτά κάποιο χώρο. Και ευλόγως διερωτάται κανείς τι γυρεύει μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα ένα πολιτικός 75 ετών σήμερα, που έχει διατελέσει πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας;

Ισως μία πρώτη απάντηση μπορεί να δώσει η συνολική πολιτική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά, που για πρώτη φορά εκλέχτηκε βουλευτής Μεσσηνίας το 1977. Από το 1989 έως το 1992 τον προώθησε ο Κώστας Μητσοτάκης στην πρώτη γραμμή στελεχών των κυβερνήσεών του, αρχικά ως υπουργό Οικονομικών και κατόπιν ως υπουργό Εξωτερικών μέχρι τον Απρίλιο του 1992. Τότε ήρθαν σε σύγκρουση πάνω στο ζήτημα του Μακεδονικού και κυρίως της ονομασίας της συγκεκριμένης χώρας και ο Σαμαράς αποπέμφθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών. Τον Οκτώβριο του 1992 παραιτήθηκε από βουλευτής, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία, μαζί με φίλους του βουλευτές ανέτρεψαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και η χώρα οδηγήθηκε σε πρόωρες εκλογές, τις οποίες κέρδισε άνετα το ΠΑΣΟΚ του ήδη βαρύτατα ασθενούντος Ανδρέα Παπανδρέου.

Στις εκλογές του 1993 έχει ήδη ιδρύσει το κόμμα της Πολιτικής Ανοιξης, το οποίο κινήθηκε στον δεξιό εθνικολαϊκιστικό χώρο και συγκέντρωσε ποσοστό 5% καταλαμβάνοντας 10 έδρες. Στη συνέχεια ο Σαμαράς, πάνω στην προεδρική εκλογή του 1995, έδωσε το φιλί της ζωής στο καταρρέον ΠΑΣΟΚ. Η Βουλή αυτή δεν συγκέντρωνε την απαραίτητη πλειοψηφία ώστε να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η κατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου είχε επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο, μία αόρατη ομάδα από το στενό του περιβάλλον κυβερνούσε και μέσα στις συνθήκες αυτές όλες οι δημοσκοπήσεις έδιναν καθαρή νίκη στη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές που θα προκηρύσσονταν μετά την αναπόφευκτη διάλυση της Βουλής. Ολα αυτά ανατράπηκαν όταν η Πολιτική Ανοιξη του Σαμαρά έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την απαιτούμενη πλειοψηφία, η Βουλή δεν διαλύθηκε, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στην εξουσία και Πρόεδρος εξελέγη ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ηταν η δεύτερη φορά που ο Σαμαράς έφερνε ή διατηρούσε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία: Η πρώτη όταν ανέτρεψε τον Μητσοτάκη το 1992, η δεύτερη όταν απέτρεψε τις πρόωρες εκλογές το 1995 που θα κέρδιζε καθαρά η Νέα Δημοκρατία.

Στις εκλογές του 1996 η Πολιτική Ανοιξη δεν συγκέντρωσε ποσοστό 3% που απαιτείται για την είσοδο στη Βουλή, έμεινε εκτός και κατόπιν διαλύθηκε. Μετά από 8 χρόνια πολιτικού εξοστρακισμού, ο Σαμαράς επανήλθε το 2004, με απόφαση του Κώστα Καραμανλή, στη Νέα Δημοκρατία, την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε από τον αρχηγό του κόμματος ως ευρωβουλευτής, στις εκλογές του 2007 επέστρεψε στην ελληνική Βουλή ως βουλευτής Μεσσηνίας και το 2009 εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού. Λίγο αργότερα, μετά την εκλογική ήττα του Οκτωβρίου 2009 και την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή, ο Σαμαράς κατήλθε υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος και στις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου επικράτησε, παρά πάσα προσδοκία, της Ντόρας Μπακογιάννη.

Το φαινόμενο είναι πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά: Ο άνθρωπος που ανέτρεψε την κυβέρνηση του κόμματός του, ο άνθρωπος που παρέτεινε τη διατήρηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο άνθρωπος που αποβλήθηκε από το κόμμα του επί 12 χρόνια, ο άνθρωπος που ίδρυσε νέο δικό του κόμμα ανταγωνιστικό της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο επέστρεψε αλλά έγινε και αρχηγός του κόμματος στο οποίο είχε καταφέρει έως τότε δύο τουλάχιστον βαρύτατα πλήγματα.

Τα περίεργα και οι ανακολουθίες στην πολιτική διαδρομή του Σαμαρά δεν σταματούν εδώ, διότι στη συνέχεια έρχονται τα χειρότερα: ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας έγινε ο επικεφαλής του αντιμνημονιακού αγώνα και καταψήφισε το πρώτο μνημόνιο του Γιώργου Παπανδρέου, νομιμοποιώντας εκ δεξιών τον αντίστοιχο αγώνα του Τσίπρα από τα αριστερά. Μάλιστα διέγραψε και την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία το υπερψήφισε δηλώνοντας ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Στη συνέχεια όμως υπερψήφισε το δεύτερο μνημόνιο και διέγραψε σε μία νύχτα 22 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που το καταψήφισαν. Ορισμένοι από αυτούς δημιούργησαν τους Ανεξάρτητους Ελληνες, με αρχηγό τον Πάνο Καμμένο, οι οποίοι στήριξαν τις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα 2015 - 2019.

Εκτοτε, μετά τις διπλές εκλογές του 2012, ο Σαμαράς, ως πρωθυπουργός πλέον, έγινε ο μνημονιακότερος των μνημονιακών και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ακολούθησαν οι εκλογές του 2015, που κέρδισε ο Συνασπισμός του Τσίπρα και μερικούς μήνες αργότερα ο Σαμαράς παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος για να τον διαδεχτεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τον οποίο μάλιστα στήριξε στην εσωκομματική εκλογή. Τώρα όμως προσπαθεί με κάθε τρόπο και κάθε μέσον να κλείσει τον δρόμο του Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας προς μία νέα εκλογική νίκη και μία νέα τετραετία. Αυτός είναι ο μόνος και πραγματικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά: να εκτοπίσει από το πολιτικό προσκήνιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οπως είχε κάνει πριν από 33 χρόνια με τον πατέρα του. Ακατανόητα όλα αυτά, όπως ακατανόητη και ανακόλουθη είναι και όλη η πολιτική του διαδρομή.