Παντελής Διαμαντόπουλος

Ή πιο σωστά, μπορούμε να τους κάνουμε και έξι, αν προσθέσουμε τον Ποντένσε που είχε σταματήσει και κοίταζε και τον Κοστίνια, που πλησίαζε από την άλλη πλευρά του γηπέδου. Οι έξι αυτοί λοιπόν (με κύρια την τετράδα που έγραψα), δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την συνεργασία Ταμπόρδα- Τεττέη στο γκολ που έβαλε ο Παναθηναϊκός νωρίς- νωρίς στο ματς. Και ήταν αυτό το τέρμα, που μας εμποδίζει να καταλάβουμε τι ακριβώς θα έκαναν οι «πράσινοι» ως προς το αρχικό τους πλάνο. Γιατί πολύ απλά, προσωπικά το 72- 28 κατοχή για τον Ολυμπιακό στο πρώτο μέρος, δεν μου λέει κάτι. Δηλαδή τι να κάνουν οι «πράσινοι»; Τόσα ζητήματα έχουν και όλοι τους είχαν παρουσιάσει τελειωμένους πριν αρχίσει το ντέρμπι; Να μπουν και να κάνουν τσαλιμάκια; Ή μόλις προηγήθηκαν να πάνε «βουρ στον πατσά» να βάλουν και δεύτερο.

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα και ουσιαστικά ο Μπενίτεθ αμυνόταν με ένα καθαρό 5- 4- 1 το οποίο του χάρισε την νίκη. Στην επίθεση, οι Αντίνο και Ταμπόρδα είχαν την ευθύνη να πλαισιώσουν τον Τεττέη. Αυτό και τίποτ’ άλλο. Ως εκεί…

Από την άλλη, ο Μεντιλίμπαρ επέλεξε κάτι που κάνει σε ματς με ζόρια ή στο Champions League, να ξεκινήσει δηλαδή με χαφ τον Ροντινέι, αφήνοντας εκτός ενδεκάδας τον φορμαρισμένο Ζέλσον Μάρτινς. Παράλληλα, ο Βάσκος πήγε με δυο επιθετικούς και έξω τον Τσικίνιο. Η αλήθεια είναι ότι λίγες φορές αυτό έχει φέρει καλά νέα στο λιμάνι, αλλά ο προπονητής είναι αυτός που επιλέγει. Ο Ολυμπιακός -όπως καταλάβατε και από το νούμερο που παρέθεσα πιο πάνω- πήρε τον πλήρη έλεγχο, αλλά δεν «στραγγάλισε» τον αντίπαλό του. Είχε πολύ κόσμο πλέον ο Παναθηναϊκός μέσα και έξω από την μεγάλη του περιοχή και πάντα ένα πόδι, ένα σώμα, βρισκόταν να σταματήσει την μπάλα. Το ματς δεν διεκδικούσε δάφνες ποιότητας, αλλά αυτά τα παιχνίδια δεν είναι τόσο για να τα απολαμβάνεις. Ο Μεντιλίμπαρ διόρθωσε την κακοτεχνία του στο ημίχρονο, βάζοντας τον Ζέλσον, αλλά από νωρίς ήταν ήδη… αργά. Ο Παναθηναϊκός είχε κάνει την δουλειά του και ο Μεντιλίμπαρ το παραδέχθηκε. Όσα και να εφάρμοσε ή να δοκίμασε μετά ο Βάσκος, δεν είχαν αποτέλεσμα. Φλύαρη υπεροχή και η μπάλα ψηλά, με τον Πάλμερ Μπράουν να γίνεται (κυρίως αυτός) κυρίαρχος στην πράσινη μεγάλη περιοχή. Αλήθεια όμως τι είχαν φτιάξει οι φιλοξενούμενοι; Ο Μπενίτεθ με πέντε πίσω, έβαλε και δυο ελληνικά μηχανάκια στα χαφ. Τον Σιώπη που δεν σταματάει να εξαντλεί τα πνευμόνια του και τον νεαρό Κοντούρη. Και οι δυο έτοιμοι να «πεθάνουν» στο γήπεδο. Περίσσευαν δυο παίκτες. Ο Ταμπόρδα με τον Αντίνο. Όσο άντεχαν μπροστά, όσο άντεχαν πίσω. Ο Ολυμπιακός εστάλη για να άλλο ένα ματς να βγάζει σέντρες. Δεν έγινε φάση. Και όταν αυτή ήρθε ο Ζέλσον την έχασε. Και καπάκι το ίδιο έπαθε και ο Παντελίδης στο απέναντι τέρμα. Οι «πράσινοι» είχαν τεράστια ανάγκη αυτό το διπλό. Για να ανακτήσουν ψυχολογία και να πάνε να παλέψουν (αν μπορούν βέβαια) στην Τούμπα. Ο Ολυμπιακός δεν καταστρέφεται από αυτή την ήττα. Και ο Μεντιλίμπαρ και οι ποδοσφαιριστές του, πήραν ένα σκληρό μάθημα για το πως θα πρέπει να περιμένουν αυτά τα παιχνίδια. Ένας αγώνας Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού ποτέ δεν είναι ίδιος με κανένα άλλο παιχνίδι. Αυτό είναι δεκαετίες γνωστό. Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να βγάλει υπεραριθμίες στα πλάγια. Όταν πήγε να το κάνει οι αντίπαλοι ήταν περισσότεροι. Από τον άξονα, έπεφταν σε τοίχο. Ο Παναθηναϊκός έφαγε επτά γκολ από τον Λούκα Γιόβιτς, γλίτωσε από διασυρμό στην Τούμπα και έχασε πανεύκολα στο κύπελλο από τον ΠΑΟΚ. Έψαχνε ένα καλό για τον εαυτό του. Και το βρήκε ίσως στο παιχνίδι που δεν το περίμενε. Όμως συμβόλαια με την επιτυχία δεν υπάρχουν και οι παίκτες του Ολυμπιακού στο επόμενο μεγάλο παιχνίδι (έχουν να κερδίσουν από το εντός με την ΑΕΚ) οφείλουν να έχουν ρυθμό, ένταση και ποδοσφαιρική φαντασία. Τουλάχιστον όσο ακόμα δεν θα ‘ναι καλά ο Ελ Κααμπί. Γιατί όταν ο Μαροκινός είναι καλά, πολλές φορές καθαρίζει και μόνος. Όμως τώρα δεν είναι…