Νίκος Φελέκης

Ουκ εά με καθεύδειν το του Κυριάκου σχέδιον δια την κάλπην. Δεν θα ήταν υπερβολή αν κάποιος ισχυριζόταν ότι στην παραφρασμένα ρήση του Θεμιστοκλή κρύβεται η «εξάρτηση» του Τσίπρα από τον Μητσοτάκη. Τα μπρος πίσω για το πότε ακριβώς θα ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης είναι σε άμεση συνάρτηση με το χρόνο των εκλογών. Ο πρωθυπουργός μπορεί να επαναλαμβάνει, μονότονα, ότι οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027 όμως ο προκάτοχός του, στο δεύτερο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα, έχει ακόμη αμφιβολίες. Οι οποίες ενισχύονται ή καταλαγιάζουν ανάλογα με τα σενάρια, τις φήμες, τις εκτιμήσεις και τις «πληροφορίες» που του μεταφέρουν συνεργάτες και συνομιλητές του.

Επειδή θεωρούσε πως ο Μητσοτάκης θα κάνει πρόωρες εκλογές το πρώτο εξάμηνο του 2026 πηγές από την Αμαλίας μετέδιδαν ότι το κόμμα Τσίπρα θα ανακοινωθεί ίσως και τον Ιανουάριο. Μετά η ίδρυση μετατέθηκε για τον Μάρτιο, ύστερα για τον Απρίλιο, κατόπιν για τον Μάϊο. Τώρα ήλθε η σειρά του Ιουνίου χωρίς όμως να αποκλείεται και ο Σεπτέμβριος -όπως ήταν, κατά τα λεγόμενα του πυρήνα των στενών του συνεργατών- ο αρχικός σχεδιασμός. Αν ο Τσίπρας ήταν πεπεισμένος ότι οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027 πιθανότατα θα ανακοίνωνε την ίδρυση του κόμματός του τον Οκτώβριο. Όμως επειδή αρχίζει και κυκλοφορεί ότι μπορεί να έχουμε εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου, πριν δηλαδή κατατεθεί στη Βουλή το σχέδιο του νέου προϋπολογισμού, το χρονοδιάγραμμα αναφέρει ως γενέθλια ημέρα του κόμματος Τσίπρα οποιαδήποτε από την αυριανή μέχρι και τις αρχές Ιουνίου. Το πιθανότερο είναι πως στις 16-18 Ιουνίου, που θα μεταβεί στην Κύπρο, στην εκδήλωση του Ινστιτούτου του για τα θέματα της διεθνούς ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της μετανάστευσης δεν θα μιλήσει μόνον ως Πρόεδρος του ΙΝΑΤ, αλλά και ως αρχηγός του κόμματός του.

Και είναι μάλλον λογικό αφού τον Ιούλιο και τον Αύγουστο έχουμε «τα μπάνια του λαού» και θα ήταν πολιτικά επιπόλαιο έως και ανόητο να τα χαλάσει κάποιος με ανακοινώσεις για νέα κόμματα και υπό τους ήχους του «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες». Και ο Αλέξης μόνον ανόητος δεν είναι. Κάθε άλλο. Εξάλλου, εκτός από την συσχέτιση με τις εκλογές υπάρχει ακόμη ένας λόγος για την ακατάσχετη φιλολογία ίδρυσης του «αρχηγικού, αλλά όχι προσωποπαγούς» κόμματος Τσίπρα. Μέσω αυτής ήθελε να ενισχύσει το ριμπράντινγκ του, μεγιστοποιώντας τις προσδοκίες των απογοητευμένων αριστερόστροφων ψηφοφόρων για το πρόσωπό του ως ο «ερχόμενος» που θα βγάλει την Κεντροαριστερά από το εκλογικό και πολιτικό τέλμα και θα της δώσει κυβερνητική προοπτική.

Σε κάποιο βαθμό το πέτυχε αφού ο ίδιος σε σχέση με τον Ανδρουλάκη, τον Φάμελο και τον Χαρίτση διαθέτει περισσότερα επικοινωνιακά και ηγετικά χαρίσματα. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις να μην καταγράφεται ως ο άνθρωπος που θα κερδίσει τις εκλογές όμως στην «πρωθυπουργισιμότητα» έρχεται δεύτερος, μετά τον Μητσοτάκη, παρότι δεν έχει ακόμη ανακοινώσει το κόμμα του. Αυτό του δίνει, λένε, την ευχέρεια, μετά το καλοκαίρι, να κηρύξει «ολοκληρωτικό πόλεμο» στο «ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη», όπως αρέσκονται ορισμένοι συνεργάτες του να αποκαλούν την αξιωματική αντιπολίτευση.

Προφανώς ο χαρακτηρισμός «ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη» στοχεύει στην προσπάθεια προσεταιρισμού εκείνου του κομματιού της Χαριλάου Τρικούπη που δηλώνει ότι προτιμά τις συμμαχίες για τη δημιουργία μιας μεγάλης Προοδευτικής Παράταξης παρά την κυβερνητική σύμπραξη με τη ΝΔ. Προσώρας, η διείσδυση του Τσίπρα στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αξιόλογη. Το ισοζύγιο των ροών ανάμεσα στα δύο κόμματα, στην πορεία προς τις κάλπες, σε σημαντικό βαθμό θα συναρτηθεί αφενός από τις εμφανίσεις των αρχηγών, όπου ο Τσίπρας έχει το πλεονέκτημα, και αφετέρου από τις μάχες των στελεχών στις τοπικές κοινωνίες, στους χώρους δουλειάς, στην αυτοδιοίκηση, αλλά και στα τηλεοπτικά εκράν και τις ραδιοφωνικές αντένες, όπου τη δημοφιλία της «μαρκίζας» την έχει το ΠΑΣΟΚ.

Σημειώνουμε πως η έκβαση του «ολοκληρωτικού πολέμου» με το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη θέση σχετίζεται και με τις εξελίξεις που θα υπάρξουν στο χώρο του «μητρικού ΣΥΡΙΖΑ». Ο Ανδρουλάκης παίρνει κάποια, μάλλον περιορισμένης πολιτικής και κοινωνικής εμβέλειας, στελέχη από τον ΣΥΡΙΖΑ (Θεοδόσης Πελεγρίνης, Θρασκιά, Πέτρος Παππάς κ.α.) όμως και ο Τσίπρας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχει κάνει κάποια ηχηρή μεταγραφή. Ο Σιακαντάρης, ο Μπουλμπασάκος και η Μαριζέτα Αντωνοπούλου μετακόμισαν από τη Χαριλάου Τρικούπη στην Αμαλίας -και σε λίγο και στη Φιλλελήνων, όπου θα στεγάσει ο Τσίπρας την κεντρική διοίκηση του κόμματός του- όμως δεν προέρχονται από το λεγόμενο «ιστορικό ΠΑΣΟΚ», ήταν μέλη της ομάδας της «Ανανεωτικής Αριστεράς», που μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ παρέμεινε στη Χαριλάου Τρικούπη.

Εξάλλου, το πρώτο στάδιο της επιστροφής Τσίπρα σε ρόλο πρωταγωνιστή δεν προέβλεπε την μετωπική αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ, αλλά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς προκειμένου να καταστεί αυτός το μόνο και αδιαφιλονίκητο αφεντικό της Αριστεράς. Και το κατάφερε. Ο ΣΥΡΙΖΑ τύποις υπάρχει καθώς, με εξαίρεση τον Πολλάκη, τον Παππά και δυο τρεις ακόμη, όλοι περιμένουν το νεύμα του Αλέξη για να τον ακολουθήσουν. Η Νέα Αριστερά ουσιαστικά διασπάστηκε σε βουλευτές και κομματικά στελέχη. Οι εννιά από τους 12 βουλευτές περιμένουν κι αυτοί το προσκλητήριο του Τσίπρα, ενώ τα κομματικά στελέχη με επικεφαλής τον Γαβριήλ Σακκελαρίδη προσπαθούν να δουν αν και πως μπορεί η Ριζοσπαστική Αριστερά να έχει και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Η πιθανότητα να έχουμε μικρό «κοκκινοπράσινο» συνασπισμό (με την μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, την πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς, κάποια στελέχη από το ΜΕΡΑ 25, που πλέον δεν αισθάνονται άνετα με τον Βαρουφάκη και ένα τμήμα των Οικολόγων, όχι του «Κόσμος» του Πέτρου Κόκκαλη, αλλά των Πράσινων του Μιχάλη Τρεμόπουλου) είναι ισχυρή και δεν αποκλείεται στις πρώτες εκλογές να περάσει το κατώφλι του 3% και να μετέχει με άλλους όρους στο παιχνίδι της αναδιοργάνωσης της Αριστεράς, στις διαπραγματεύσεις με Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ, αλλά και ευρύτερα του πολιτικού βίου εφόσον τα αποτελέσματα της «πρώτης κάλπης» βγάλουν, όπως κάποιοι προφητεύουν «τέρατα».

Σημειώνουμε πως στην περίπτωση που υπάρξει ο μικρός κοκκινοπράσινος συνασπισμός ζημιωμένος θα είναι ο Τσίπρας αφού το ποσοστό που θα λάβουν θα το στερηθεί ο πρώην πρωθυπουργός και ίσως μάλιστα του στερήσει τη δεύτερη θέση. Ο πρώην πρωθυπουργός το γνωρίζει, αλλά, όπως μεταδίδουν συνομιλητές του, προτιμά ακόμη και να χάσει έστω και για μια ψήφο τη δεύτερη θέση παρά στις αναζητήσεις για το δέον και μέλλον γενέσθαι της κυβερνώσας αριστεράς να είναι, όπως και κατά το παρελθόν, όμηρος των «Πολλακιστών» και των «ομπρελάδων». Θέλει να ξεμπερδέψει οριστικά με το παρελθόν ακόμη κι αν τα φρέσκα και νέα πρόσωπα, στα οποία θέλει να στηρίξει τη νέα του πορεία, δεν του αποδώσουν, όσο θα ήθελε, εκλογικά. Βεβαίως, ο πρώην πρωθυπουργός γνωρίζει ότι την κοινωνία δεν την ενδιαφέρει η μάχη της δεύτερης θέσης, αλλά η πολιτική αλλαγή προκειμένου να βελτιωθεί η ζωή του. Και γι’ αυτό εφεξής η ρητορική θα είναι πως θα ρίξουμε τον Μητσοτάκη, πως θα υπάρξει κυβερνητική αλλαγή. Εξάλλου μόνον στοχεύοντας την πρώτη θέση μπορείς να κατοχυρώσεις τη δεύτερη θέση που θα σε φέρει σε πλεονεκτική θέση την επόμενη μέρα της «πρώτης κάλπης». Η βελτίωση των ποσοστών δεν περνάει από το σύνθημα …ψηφίστε με για να γίνω πρώτος στο «χωριό» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά δώστε μου τη δύναμη να (ξανα)γίνω πρώτος στην «πόλη» της διακυβέρνησης.

Πάντως, μετά την Metron Analysis και την Marc, άλλες δύο δημοσκοπήσεις, της MRB και της Pulse, δείχνουν ότι το «κόμμα Τσίπρα» έχει ως ισχυρή βάση την περιοχή του 10% και η περίμετρος του εκτείνεται στην περιοχή του 20%. Αυτό κατά τους ειδήμονες σημαίνει πως θα δοθεί σκληρή μάχη για τη δεύτερη θέση στην περιοχή του 12-14% αφενός με το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα προηγείται με ποσοστό κοντά στο 15% και αφετέρου με την Μαρία Καρυστιανού, η οποία, παρά τα πολλά λάθη, συνεχίζει να έχει μεγαλύτερη περίμετρο εκλογικής αποδοχής από τον Αλέξη Τσίπρα. Για το κόμμα της Καρυστιανού το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα αφού, όπως λένε συνεργάτες του, «όταν ανακοινώσει το κόμμα και τα στελέχη που τη στηρίζουν ο κόσμος θα δει πως πρωτίστως απευθύνεται στο δεξιό ακροατήριο και το κόμμα της μαζί με τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Κυριάκου Βελόπουλου και του Νατσιού της Νίκης αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία».

Από την άλλη περιμένει να δει και τι θα κάνει ο άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος εφόσον κάνει κόμμα θα μπορούσε να πάρει ψήφους όχι μόνον από τη ΝΔ, αλλά και από ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες και οι οποίοι έχουν σε προτεραιότητα τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Σε κάθε περίπτωση η συμμετοχή τριών νέων κομμάτων (Τσίπρα, Καρυστιανού, Σαμαρά) στις εκλογές εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει, όπως προφητεύουν σχεδόν όλοι οι αναλυτές, στο μαοϊκό ρητό, που αρέσει ιδιαίτερα στον Τσίπρα, «μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση». Βέβαια, υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος: Το αποτέλεσμα της κάλπης μπορεί όντως να βγάλει …αναταραχή και μάλιστα μεγάλη εάν το ποσοστό της ΝΔ είναι κάτω από το 30% όμως ενδέχεται οι ψηφοφόροι να δίνουν το προβάδισμα στην σύνολη Δεξιά και όχι στην πληθυντική Αριστερά για διαχειριστεί -κοινοβουλευτικά και κυρίως κυβερνητικά- την ...ωραία κατάσταση που θα προκύψει.

Στην περίπτωση αυτή η δεύτερη θέση όντως θα είναι στρατηγικής σημασίας για τις εξελίξεις στην αντιπολίτευση και την αναδιοργάνωση της Κεντροαριστεράς. Και σίγουρα το ποιός θα την καταλάβει -εκτός από τον αρχηγό, το εθνικό αφήγημα και το Κυβερνητικό Πρόγραμμα- σχετίζεται άμεσα και με τα πρόσωπα της ηγετικής ομάδας, από την «μαρκίζα» του κόμματος. Στο ΠΑΣΟΚ ξέρουμε τα πρόσωπα. Στο κόμμα Τσίπρα αρχίσαμε να τα μαθαίνουμε από χθες με την εκδήλωση που διοργανώθηκε στο Χαλάνδρι, στο θέατρο της Ρεματιάς. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Αλέξη κάθε εβδομάδα θα μαθαίνουμε και πέντε καινούργια πρόσωπα ώστε όταν θα ανακοινωθεί το κόμμα να υπάρχει μια μαγιά 30 νέων στελεχών, τα οποία προστιθέμενα στα 40 μέλη του ΙΝΑΤ και τα άλλα 30, τα οποία μίλησαν στις βιβλιοπαρουσιάσεις της Ιθάκης φτάνουν τους 100 πρώτους πιονιέρους του Τσίπρα.

Αυτή την εβδομάδα μάθαμε τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Αλεξάκο, που στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με τον Πέτρο Κόκκαλη και τον Γιώργο Παπανδρέου, τον χειρουργό Σπύρο Δρίτσα, ο οποίος υπήρξε μαχητικό στέλεχος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά και διατηρεί καλές σχέσεις με πολλά στελέχη της Νέας Αριστεράς, την Φωτεινή Κουμαλάτσου, επιτελικό στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης, τον ηθοποιό και πρώην αντιδήμαρχο Χαλανδρίου Χάρη Μαυρουδή, και την δικηγόρο Άννα Παπαδοπούλου, η οποία μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν αναπληρώτρια τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ. Τόσο στην εκδήλωση του Χαλανδρίου όσο και σε αυτές που θα ακολουθήσουν, στόχος είναι τα πρόσωπα που θα μιλήσουν για την «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής» να σηματοδοτούν την προσπάθεια σύζευξης των τριών ρευμάτων (Ριζοσπαστική Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία και Πολιτική Οικολογία) που περιγράφονται -με όχι και τόσο εύστοχο τρόπο, είναι η αλήθεια- στο «Μανιφέστο Σιακαντάρη» που δόθηκε προ ημερών στη δημοσιότητα.

Στις «πεντάδες» του Τσίπρα, στους «σαράντα» του Ινστιτούτου και τους «τριάντα» της Ιθάκης θα πρέπει να προσθέσουμε και τρία στελέχη που εμπιστεύεται απόλυτα ο Τσίπρας (Μιχάλης Καλογήρου, Γιώργος Βασιλειάδης και Διονύσης Τεμπονέρας) αλλά και την Θεώνη Κουφονικολάκου, που θα είναι η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Τσίπρα. Η επιτελική ομάδα Τσίπρα, όταν θα ανακοινωθεί το κόμμα, θα περιλαμβάνει σε διακριτούς ρόλους και τον Νίκο Μαραντζίδη, την Ευγενία Φωτονιάτα, την Δώρα Κοτσακά, τον Δημήτρη Λιάκο και τον Γιώργο Χουλιαράκη. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και τουλάχιστον 15-16 βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Νέα Αριστερά, οι οποίοι στην πορεία προς τις εκλογές, όχι άμεσα, θα μετέχουν των ψηφοδελτίων του νέου κόμματος.

Και λέμε «όχι άμεσα» επειδή η προϋπόθεση να παραιτηθούν από βουλευτές αν θέλουν να συμπορευθούν με τον Τσίπρα, συναντά πολλά και σε πολλές εκλογικές περιφέρειες εμπόδια, που φτάνει μέχρι και την ακραία περίπτωση να μπει στη Βουλή ο Κασσελάκης! Αν παραιτηθεί η Πόπη Τσαπανίδου, που ήταν τέταρτη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα πρέπει να παραιτηθούν κατά σειρά και όσοι έπονται ήγουν ο Μιχάλης Καλογήρου, η Τζένη Λειβαδάρου, ο Θανάσης Τσακρής και η Ζωρζέττα Λάλη. Αν παραιτηθούν έρχεται η σειρά του Στέφανου Κασσελάκη. Θα τον βάλει στη Βουλή ο Τσίπρας; Δεν νομίζω. «Τον έκανε αρχηγό και εξευτελίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα τον κάνει και βουλευτή», μάς λέει συνομιλητής του Αλέξη…