Γιώργος Δ. Ανδρέου

Οι αλλαγές έκτοτε στην Ελληνική κοινωνία, ειδικά στην νοοτροπία, υπήρξαν καθοριστικές και σε βάθος. Οι πολίτες, στην πλειονότητά τους, είδαν και άκουσαν πολλούς, βίωσαν πολλά, έγιναν δύσπιστοι. Αντιλαμβάνονται πλέον, αποκωδικοποιούν και επιλέγουν, τι θα πιστέψουν, τι θα πετάξουν, τι θα κρατήσουν.

Βίωσαν και βιώνουν, συνθήκες πολέμου, τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της ιστορίας της χώρας, συνδυασμένη με την πρωτοφανή για τη γενιά μας πανδημία. Έγιναν σοφότεροι και ικανότεροι στη «διαλογή» των επιχρυσωμένων που τους σερβίρουν, ειδικά όσοι ευαγγελίζονται τη σωτηρία τους, δεξιά και αριστερά. Επισημαίνουν εύκολα πλέον και απομονώνουν τις σειρήνες που προσπαθούν να τους παρασύρουν με το γλυκό απατηλό τραγούδι τους. Αντιπαρέρχονται το ψέμα και την υποκρισία. Είδαν και άκουσαν:

• Να σκίζονται μνημόνια με την υπογραφή, «μετά από πολύωρες σκληρές διαπραγματεύσεις», άλλων επαχθέστερων που επιβάρυναν δυσβάστακτα τη χώρα,
• Τη μεγαλύτερη επιδρομή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών της σύγχρονης ιστορίας και την ιδεοληπτική προσπάθεια ισοπέδωσης της μεσαίας τάξης, του υγιέστερου, αξιότερου και προοδευτικότερου τμήματος της κοινωνίας,
• Να μιλάνε για ακροδεξιούς, αυτοί που βάφτισαν «προοδευτική συμμαχία» τη συμπόρευση, στο βωμό της νομής της εξουσίας, με την εθνικιστική ακροδεξιά.
• Το λαϊκισμό, το ψέμα, την αφερεγγυότητα και την ανικανότητα στο μεγαλείο τους.

Η ίδια κοινωνία, με τις εμπειρίες των χρόνων και των «βιαστών» που πέρασαν από πάνω της και ειδικά η νέα γενιά, ακούει, σήμερα, τους ίδιους και κάποιους κλώνους τους, να μιλάνε σαν να μην έχουν υπάρξει, να μην έζησαν και ζουν εδώ, να μην έχουν καταλάβει τίποτα από όσα γίνονται και έχουν γίνει τα χρόνια που πέρασαν.

Κάποιοι μάλιστα, αφελείς και ανιστόρητοι, συνεχίζουν να ζουν στο ροζ σύννεφο του Οκτώβρη του 1981.

Αυτό βέβαια που σίγουρα δεν έχουν καταλάβει οι μνηστήρες της εξουσίας είναι πως οι πολίτες, έστω και αργοπορημένα:

• κατανοούν την πραγματικότητα, τα προβλήματα, τις δυσκολίες,
• δεν συγκινούνται από τους ρήτορες, το μπαλκόνι, τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Πέταξαν τα σημαιάκια,
• προσανατολίστηκαν στην αλήθεια και τον τίμιο, καθαρό πολιτικό λόγο,

• απαιτούν συγκεκριμένες και ξεκάθαρες θέσεις και προτάσεις

Δεν συγκινούν κανέναν πλέον, μάλλον θυμώνουν πολλούς, οι αόριστες και ατεκμηρίωτες αντιπολιτευτικές κορώνες. Η άρνηση, για την άρνηση, κυβερνητικών επιλογών, χωρίς σαφή και συγκεκριμένη εναλλακτική αντιπρόταση, Οι γενικόλογες και ατεκμηρίωτες αναφορές π.χ. σε λανθασμένες κινήσεις της κυβέρνησης στη διαχείριση της πανδημίας, χωρίς αντιπρόταση, εμείς θα κάναμε αυτό ή θα το κάναμε έτσι, δεν βρίσκουν έδαφος στους πολίτες. Πολλώ μάλλον όταν βλέπουν τον κλεφτοπόλεμο και το κλείσιμο του ματιού στους αντιεμβολιαστές, τους αρνητές της επιστήμης και της λογικής, την κύρια πηγή του μεγάλου αριθμού των θανάτων. Για τα ψηφαλάκια.

Όπως και η λαϊκίστικη και αναιτιολόγητη, ειδικά σε σχέση με τις δυνατότητες και τις αντοχές της κακοπαθημένης σήμερα οικονομίας, υπόσχεση ελάχιστου μισθού οκτακοσίων (800) ευρώ, επιθυμητή μεν από όλους, πολιτική πομφόλυγα όμως στις παρούσες συνθήκες. Δεν πείθει κανέναν. (Πριν την πανδημία εν όψει των εκλογών του 2019 η αντίστοιχη υπόσχεση ήταν για 750€, οπότε λογικά αναρωτιέται ο απλός πολίτης τι άλλαξε προς το θετικότερο και αυξήθηκε η δυνατότητα της οικονομίας, στον καιρό της πανδημίας και της οικονομικής καθίζησης που πρόσθεσε;).

Ο κανόνας, η θεσμική βάση του πολιτεύματος της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι η κυβέρνηση αποφασίζει και εφαρμόζει, η αντιπολίτευση ελέγχει και αντιπροτείνει και οι πολίτες κρίνουν και αξιολογούν. Ρόλοι διακριτοί μεν, εξ ίσου όμως σημαντικοί και αναγκαίοι. Το σοβαρό και υπεύθυνο αντίπαλο δέος, ο τεκμηριωμένος αντίλογος, είναι πηγές εγρήγορσης, ενέργειας και δράσης για τους κυβερνώντες και απαίτηση της κοινωνίας.

Η αξιολόγηση των πολιτικών δυνάμεων από τους πολίτες είναι διαρκής και καθημερινή και οι δημοσκοπήσεις εργαλείο που αποτυπώνει τα αποτελέσματά της. Μετά από τόσα και τόσα παθήματα, ειδικά οι νέοι, βλέπουν, ακούνε, αξιολογούν και κρίνουν μόνο έργο, πράξεις, παραλείψεις και συγκροτημένες, ρεαλιστικές προτάσεις, εκατέρωθεν. Σχηματίζουν έτσι σιγά - σιγά την απόφαση επιλογής της επόμενης κυβέρνησης.

Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούν τη σύγχρονη πραγματικότητα, η μείζων αντιπολίτευση, αλλά και οι κυβερνώντες, τόσο καλύτερα για τους ίδιους και τη χώρα. Ο λαός τους παρακολουθεί άγρυπνα ένθεν κι εκείθεν. Δεν παρασύρεται, όπως παλαιότερα, από ανεδαφικές υποσχέσεις, καταδικάζει το λαϊκισμό.

Ούτε συγχωρεί τις κυβερνητικές παθογένειες και ανακολουθίες, με πρώτη και κύρια τον εφησυχασμό και την αδράνεια, λόγω της απουσίας αντιπολίτευσης. Οι κυβερνήσεις έχουν απέναντι τα προβλήματα της χώρας και όχι τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Η νίκη επί του πολιτικού αντιπάλου, όπως και η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός.

Γιατί εν τέλει το χειρότερο για μια χώρα θα είναι να επιλέγουν οι πολίτες της το μη χείρον.



O Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)