Γιάννης Σερέτης

Εφτασε, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός ένα βήμα από της League Phase του Conference League. Κούτσα – κούτσα. Με αίμα και ιδρώτα απέναντι στην ουγγρική Πάξι και στην CSKA 1948 από τη Βουλγαρία. Εφτασε απέναντι στη Χράντετς Κράλοβε. Δεν τη λες «μεγαθήριο». Μια ομάδα χωρίς ευρωπαϊκές παραστάσεις, αλλά στα high της, με πολλά τρεξίματα και με δημιουργικό ταλέντο, όπως φάνηκε στα δύο παιχνίδια της εναντίον της Μπεσίκτας που ήταν το φαβορί. Οι Τούρκοι νίκησαν 1-0 σε αμφότερα, οι Τσέχοι δεν πέτυχαν ούτε ένα γκολ, αλλά ειδικά στο πρώτο, το εντός έδρας, μπορούσαν να πετύχουν και δύο και τρία...

Οι +40 τελικές προσπάθειες της Μπεσίκτας στις δύο αναμετρήσεις καταδεικνύουν την ανασταλτική δυσλειτουργία των Τσέχων (ειδικά απέναντι σε high press, το οποίο ωστόσο ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να υποστηρίξει για μεγάλο διάστημα όπως φάνηκε στα παιχνίδια με τους Βούλγαρους) και θα μπορούσε κάποιος βάσιμα να ισχυριστεί ότι οι Πράσινοι μπορούν να πάρουν την πρόκριση βασιζόμενοι κυρίως στη δημιουργικότητα και τα γκολ τους. Ειδικά εφόσον ο Λιβάι Γκαρσία είναι πανέτοιμος, ακόμα περισσότερο αν ο Ντέσερς μπορεί να παίξει στα «κόκκινα» για ένα ημίχρονο και δεδομένου ότι στα δύο προσεχή ματς ο Νίστρουπ θα έχει διαθέσιμο και τον απόντα στα δύο προηγούμενα, Αντρέα Τετέι. Ελα, όμως, που συνήθως οι προκρίσεις σ’ αυτά τα καλοκαιρινά νοκ άουτ προκριματικά συνήθως έρχονται από την άμυνα και όχι από την επίθεση!

Ο Παναθηναϊκός δέχθηκε γκολ και στα τέσσερα προκριματικά του έως τώρα. Εντός και εκτός. Και η αλήθεια είναι ότι με εξαίρεση το τελευταίο ματς, στο οποίο ο Πένια ήταν σε πολύ καλή βραδιά και η παράταση μετά το γκολ του Ντέσερς ήταν πάρα πολύ πιεστική υπέρ της CSKA 1948, τα γκολ τα δέχθηκε χωρίς ο αντίπαλος να δημιουργεί μεγάλο αριθμό ευκαιριών και χωρίς να πιέζει ασφυκτικά. Τα δέχθηκε κυρίως από λάθη και αβλεψίες εντός περιοχής καθώς το χαμηλό επίπεδο των αντιπάλων δεν τους βοήθησε να εκμεταλλευτούν στο βαθμό που μπορούσαν τα εμφανή προβλήματα του Τριφυλλιού στο αμυντικό transition. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι όχι πια με βασικό τον Ραστόντερ (όπως στο εντός έδρας 1-1 με τους Βούλγαρους) αλλά με έτοιμη την επιθετική τριάδα του, ο Παναθηναϊκός μπορεί να στηριχθεί βάσιμα στο ταλέντο των τριών φορ του. Στην εκτελεστική δεινότητα του Ντέσερς, στη δύναμη εκρηκτικότητα του Τετέι, σε όλο το φουλ «πακέτο» του Λιβάι. Όμως ο ασφαλής οδηγός για την πρόκριση θα είναι η αμυντική του βελτίωση, η ελαχιστοποίηση των σφαλμάτων στην κυκλοφορία της μπάλας και το απαγορευτικό στα λάθη εντός περιοχής.

Θα παίξει την Πέμπτη πάλι με έναν ακραίο μπακ διαθέσιμο, καθώς Καλάμπρια και Κρίστενσεν είναι ανέτομοι. Θα παίξει πάλι χωρίς τον Κάνγκουα (δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής) που θα έδινε ταχύτητα, ένταση, pressing στη μεσαία γραμμή. Θα παίξει πάλι με δίδυμο «Καμαρά +… κάποιον». Τον Τσέριν, τον Τσιριγέβια ή τον Κοντούρη. Θα παίξει πάλι χωρίς το… αναμενόμενο «6-8άρι» που μπορεί να είναι και η τελευταία του εφετινή μεταγραφή. Όλα αυτά αποτελούν ένα παζλ λαθών και ατυχίας, αλλά περιθώρια για να μεμψιμοιρεί και να κοιτάζει πίσω αυτές τις μέρες δεν έχει.

Αν ανατρέξει κάποιος στους αντιπάλους που είχε αποκλείσει τα προηγούμενα χρόνια για να φτάσει στη League Phase ευρωπαϊκών διοργανώσεων (Μαρσέιγ, Λανς, ακόμα και η Σαχτάρ με τη Σάμσουνσπορ πέρυσι) ήταν ανώτεροι αντίπαλοι από Πάξι, CSKA 1948 και Χράντετς Κράλοβε: προφανώς ο αποκλεισμός θα συνιστά μια μεγάλη αποτυχία μετά από τα ευρωπαϊκά βήματα ανάκαμψης που έκανε τα προηγούμενα χρόνια. Γι’ αυτό και το βασικό ζητούμενο ειδικά στο πρώτο ματς με την Χράντετς πρέπει να είναι το «μηδέν» παθητικό κι αυτό θα επιτευχθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο έλεγχο στο ρυθμό του ματς, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κατοχή μπάλας και με παίκτες – «πολεμιστές» όπως εμφανίστηκε πριν από μία εβδομάδα στη ρεβάνς με τους Βούλγαρους.

Διότι ακόμα αυτός ο Παναθηναϊκός είναι «νέος», χωρίς ταυτότητα, αμυντικά ασταθής. Αν, είναι, τουλάχιστον συνειδητοποιημένος ως προς τα μειονεκτήματά του, θα αυξήσει σίγουρα τις πιθανότητες επιτυχίας του.