Γιάννης Σερέτης

Τελικά δεν θα… λιώνουν όλοι στη Λεωφόρο, όπως πίστευαν και εξακολουθούν κάποιοι να πιστεύουν. Όχι εμείς, ούτε οι περισσότεροι από εσάς, που θυμάστε πολύ καλά πώς ο Παναθηναϊκός έχει χάσει ένα πρωτάθλημα και μια πρόκριση στο Europa League μέσα από τα χέρια του σ’ αυτό το γήπεδο πριν από δύο χρόνια. Μιλάμε για όλους όσοι μπερδεύουν το ρομαντισμό και το συναίσθημα με την ποδοσφαιρική λογική. Η ποδοσφαιρική λογική υπαγορεύει ότι αν έχεις καλή ομάδα θα νικάς παντού, ανεξαρτήτως έδρας. Κι αν έχεις το μυαλό μέσα στο κεφάλι σου. Διότι χθες ο Παναθηναϊκός δεν το είχε…

Για το α’ ημίχρονο ουδείς λόγος. Το ματς μπορούσε να ήταν στο 2-0 ή στο 3-0 από το 30’. Σωστά η εντολή του Βιτόρια ήταν «μπείτε να το καθαρίσουμε από νωρίς». Διότι ήξερε ότι έχει τουλάχιστον επτά παίκτες κουρασμένους. Ελα, όμως, που το ήξερε και ο Νίκος Παπαδόπουλος! Κι αφού ο Παναθηναϊκός δεν το «καθάρισε» το ματς μέχρι το 30’, ο Λεβαδειακός που έχει δείξει από πέρυσι πόσο ισχυρός είναι πνευματικά (πάρα πολλές ανατροπές, όπως και στην πρεμιέρα με την Κηφισιά), δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Είχε δυο καλές φάσεις στο πρώτο ημίχρονο, πήρε θάρρος στο δεύτερο μέρος διαπιστώνοντας την κόπωση και την… άνεση του Παναθηναϊκού, έκανε τις αλλαγές του, πίεσε ψηλά, έκανε άλλες δυο φάσεις, να’ τη η ισοφάριση από τον Βέρμπιτς που «χόρεψε» τον καλό επιθετικά Καλάμπρια. Όχι γκολ, γκολάρα!

Οι παίκτες είχαν άγνοια κινδύνου και ο προπονητής θόλωσε άσχημα στο β΄ μέρος. Τόσο πολύ θόλωσε ο Βιτόρια που ξέχασε να κάνει και πέμπτη αλλαγή, βάζοντας τον Γερεμέγεφ στο τέλος, μπας και βοηθούσε για το 2-1. Τόσο πολύ είχε θολώσει που έβγαλε στο 77’ τον Τσέριν για να βάλει τον Μπρέγκου σε ματς που «φώναζε» ότι πάει για ισοφάριση. Τόσο πολύ είχε θολώσει που έβαλε σωστά τον Ρενάτο Σάντσες για να παίξει στη θέση του Μπακασέτα (και να μην χρειάζεται πολύ τρέξιμο, αλλά μόνο την ποιότητα στις πάσες του ως «δεκάρι»), μα όταν ο Πορτογάλος πήγε κι έπαιξε δίπλα στον Τσιριβέγια ως play maker από χαμηλά, δεν παρενέβη καθόλου! Η χαοτική «τρύπα» από τους Τσιριβέγια – Σάντσες μέχρι τον Σφιντέρσκι φαινόταν από χιλιόμετρα, αλλά ο Βιτόρια δεν κατάφερε να βρει τη λύση.

Ο Πορτογάλος δεν το αξιολόγησε το ματς όπως έπρεπε στη ροή του β’ μέρους. Εφόσον έβλεπε την κόπωση πολλών παικτών δεν το «προστάτευσε» το 1-0 όπως θα έπρεπε. Δεν το προστάτευσε όπως ο Νίκολιτς στην OPAP Arena: όλη η ΑΕΚ πίσω από την μπάλα μετά το 70’, μηδέν φάσεις ο Αστέρας, 1-0, γεια σας και καληνύχτα. Αυτή την περίοδο, της μεγάλης πίεσης και της αναδόμησης, τα ματς αυτά απλώς τα παίρνεις. Δεν μπαίνεις για… γκολ και θέαμα...

Ο Καλάμπρια, επί παραδείγματι, είχε αμυντικά θέματα από την αρχή του β’ μέρους. Μπορούσε να βάλει ο Βιτόρια τον Κώτσιρα. Τον Τετέ τον άφησε στο ματς μέχρι το 87’ - αν είναι δυνατόν! Ο Μλαντένοβιτς δεν είχε ρυθμό, θα μπορούσε να βάλει τον Κυριακόπουλο στο 70’ για να πάρει και 3-4 κούρσες από αριστερά. Σωστά έβαλε τον Σάντσες, αλλά αυτός πήγε κι έπαιξε σε λάθος θέση για να παίρνει την μπάλα περισσότερες φορές. Λανθασμένα έβγαλε τον Τσέριν. Κι αφού τον έβγαλε, έπρεπε να βάλει τον Σιώπη για να κλείσει η τρύπα του… όζοντος στη μεσαία γραμμή – όχι τον Μπρέγκου.

Τέλος κακό, όλα κακά για τον Παναθηναϊκό. Ουπς, όχι κι όλα, μην υπερβάλλουμε! Ο Ντέσερς που βάζει πολλά γκολ και χάνει πολλές ευκαιρίες, θα βοηθήσει. Ο Πάντοβιτς που ήρθε στα 23 του με φουλ κίνητρα, θα βοηθήσει. Ο πρωταθλητής με την Πλατένσε, Βιθέντε Ταμπόρδα, έχει μια μεγάλη ευκαιρία να εκτοπίσει από την ενδεκάδα τον Τάσο Μπακασέτα που αν μη τι άλλο δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά σ’ αυτόν τον Παναθηναϊκό. Η κοινή συνισταμένη όλων είναι το γκολ. Διότι με μηδέν γκολ από τους φορ σου σε έντεκα ώρες ποδοσφαίρου (επτά ματς δηλαδή) δεν πας ούτε για… τρίτη θέση.

Κάθε νίκη αυτή την περίοδο για τους τέσσερις ανταγωνιστές έχει διπλό όφελος: βαθμολογικό και… χρονικό. Με κάθε νίκη κερδίζουν και μία εβδομάδα προπονήσεων εν ηρεμία για να χτίσουν το καινούριο σύνολο. Μάνι - μάνι ο Παναθηναϊκός μπορεί εφέτος να έχει οκτώ διαφορετικούς βασικούς: Καλάμπρια, Κυριακόπουλο, Τουμπά, Πάλμερ – Μπράουν, Τσιριβέγια, Ρενάτο Σάντσες, Ταμπόρδα, Ντέσερς! Εύκολο νομίζετε, είναι; Όχι βέβαια.

Αλλά αν είχε διαγνώσει νωρίτερα το μεγάλο του πρόβλημα, ο Παναθηναϊκός θα (έπρεπε να) είχε πάρει πολύ νωρίτερα σέντερ φορ και «δεκάρι». Δεν το έκανε. Και το πλήρωσε με τους Ρέιντζερς και τον Λεβαδειακό, παίρνοντας δυο προκρίσεις επί της Σαχτάρ και της Σαμσουνσπόρ βασιζόμενος στην καλή αμυντική λειτουργία του. Όμως το πρωτάθλημα δεν το κατακτάς με ισοπαλίες. Ούτε με συμπαγή αμυντική τακτική…