Γιώργος Φλωρίδης στον Δανίκα: «Με τον νέο Ποινικό Κώδικα έχουμε στις φυλακές 50% περισσότερους εγκληματίες»

Αν! Επιμένω στο αν. Αν, λοιπόν, όλα όσα μου είπε ο Γιώργος Φλωρίδης, ο υπουργός Δικαιοσύνης, ισχύουν. Και αν τα υπόλοιπα εφαρμοστούν, τότε «η Ελληνική Δικαιοσύνη θα είναι στις πέντε καλύτερες στην Ευρώπη»!

Κι όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην κοινωνία είναι δυσάρεστη. Και πολλές φορές κατηγορηματική: η Δικαιοσύνη εξαρτημένη από την εκάστοτε κυβέρνηση. Και αρκετοί λειτουργοί διεφθαρμένοι. Ο υπουργός έχει επιχειρήματα. Οπως για την τραγωδία των Τεμπών. Τότε που σε απεργία πείνας ο Πάνος Ρούτσι ζητούσε, δικαίως, την εκταφή του παιδιού του. Αποτέλεσμα; «Ενώ δόθηκε η άδεια, ο Πάνος Ρούτσι δεν προχώρησε στην εκταφή του παιδιού του».

Να προχωρήσω; Περιττό. Διαβάστε και αποφασίστε. Εσείς οι αναγνώστες, εσείς οι δικαστές, οι εισαγγελείς και οι ένορκοι.

Σκηνή 1η: Για τον Σήφη Βαλυράκη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Πέρασαν πεντέμισι χρόνια για να αποφανθεί ο εισαγγελέας για τους δύο ψαράδες που σκότωσαν τον Βαλυράκη. Τι είναι αυτό το πράγμα;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ: Επρόκειτο για μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση σε ό,τι αφορά τη διερεύνησή της. Εγινε μια εκτεταμένη ανάκριση. Δεν ξέρω αν έχουμε καταδίκη τελικά, απλώς έχουμε μια πρόταση του εισαγγελέα, έτσι δεν είναι;

Δ.Δ.: Τι έγινε πριν; Οι αστυνομικοί που το διερεύνησαν; Ολοι αυτοί;

Γ.ΦΛ.: Στοιχεία τα οποία αμφισβητούνταν, πραγματογνώμονες, ξανά και ξανά. Και μην ξεχνάμε ότι η δίκη διεξάγεται εδώ και καιρό, δεν έγινε τώρα. Nα μην τα βάζουμε με την Ελληνική Δικαιοσύνη, την αδικούμε. Πολύ γρήγορα κινείται.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά η Ελληνική Δικαιοσύνη, σύμφωνα με τα στοιχεία, είναι πολύ πιο κάτω -και από την Αλβανία- σε θέματα εξάρτησης από το κράτος.

Γ.ΦΛ.: Δεν ισχύουν αυτά πια. Οι κατατάξεις που αφορούσαν την Ελλάδα έχουν να κάνουν με στοιχεία πριν το 2024. Οι αλλαγές που κάναμε εμείς άρχισαν να εφαρμόζονται το β’ εξάμηνο του 2024 και τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Ας πούμε, ο λεγόμενος δικαστικός χάρτης. Δηλαδή η κατάργηση Ειρηνοδικείων και ειρηνοδικών και η ενοποίηση του πρώτου βαθμού, όπου ήταν και οι μεγάλες καθυστερήσεις. Το κορυφαίο παράδειγμα είναι το Πρωτοδικείο της Αθήνας, όπου δικάζεται το 60% των υποθέσεων. Πριν από τις αλλαγές αυτές, όταν κατέθετες μία αγωγή σήμερα, σου έδιναν ημερομηνία για να δικαστεί η αγωγή σου τέσσερα χρόνια μετά. Και μετά περίμενες περίπου άλλον έναν χρόνο για να βγει η απόφαση. Πού είμαστε σήμερα; Σήμερα καταθέτεις μία αγωγή και παίρνεις δικάσιμο σε επτά ή οκτώ μήνες αντί για τέσσερα χρόνια και η απόφαση θα βγει σε ενάμιση χρόνο αντί για πέντε. Το ίδιο και στην Περιφέρεια.

Σκηνή 2: «Ο ηλεκτρονικός φάκελος δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο»

Δ.Δ.: Τι περιέχει ο ηλεκτρονικός φάκελος;

Γ.ΦΛ.: Ο ηλεκτρονικός φάκελος της δικογραφίας που εγκαταστήσαμε τώρα εμείς στην Ελλάδα δεν υπάρχει στον κόσμο. Ας πούμε, ο δικηγόρος κάνει μια αγωγή από το γραφείο του. Τη στέλνει ηλεκτρονικά στο δικαστήριο. Το δικαστήριο αυτομάτως του δίνει ημέρα δικασίμου, αυτομάτως - και μάλιστα του δίνει και επιλογή ημερομηνιών. Την ημέρα της δικασίμου στις αστικές δίκες, τις προτάσεις τις στέλνει ηλεκτρονικά. Προσθήκη - αντίκρουση που λέμε, ηλεκτρονικά. Ο δικαστής εκδίδει την απόφαση και δημοσιεύει ηλεκτρονικά. Η έφεση ασκείται ηλεκτρονικά στον ίδιο φάκελο. Μέχρι τον Αρειο Πάγο, όλα ηλεκτρονικά. Και το σύστημα διαλειτουργεί με άλλες υπηρεσίες του κράτους.

Δ.Δ.: Γιατί ήταν εμπόδιο το Ειρηνοδικείο;

Γ.ΦΛ.: Γιατί στον πρώτο βαθμό είχαμε Ειρηνοδικεία και Πρωτοδικεία. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε χίλιους ειρηνοδίκες, οι οποίοι δίκαζαν μέχρι 20.000 υποθέσεις. Τώρα που καταργήθηκε ο βαθμός του ειρηνοδίκη και όλοι αυτοί έγιναν πρωτοδίκες, δικάζουν όλες τις υποθέσεις του Πρωτοδικείου. Στην πραγματικότητα κερδίσαμε χίλιους δικαστές με τη μία. Αυτή ήταν η τεράστια επιτυχία. Και αυτοί αποδίδουν πια. Και τα δικαστήρια που στην Ελλάδα ήταν 217, τα κάναμε 110 στον πρώτο βαθμό. Αυτά έγιναν τώρα, το 2024-25.

Σκηνή 3η: Η Νομική ανοίγει πολλές πόρτες

Δ.Δ.: Πόσοι είναι οι εισαγγελείς;

Γ.ΦΛ.: Πεντακόσιοι και κάτι. Θέλουμε τουλάχιστον 150 ακόμα για να μπορούμε να κάνουμε δίκες γρήγορες στο ποινικό, εκεί όπου ταλαιπωρείται ο κόσμος και δυσφορεί. Στα αστικά πάμε περίφημα, πιάσαμε ρυθμούς καταπληκτικούς, στα ποινικά έχουμε θέμα. Ομως πιστεύω ότι σε ένα με ενάμιση χρόνο από τώρα θα έχουμε κι εκεί γρήγορους ρυθμούς.

Δ.Δ.: Γιατί βγαίνουν τόσοι πολλοί δικηγόροι; Γιατί έχουν αυτή την ευκολία, ενώ στην Αγγλία με δυσκολία περνάνε;

Γ.ΦΛ.: Αυτό δυστυχώς είναι το σύστημα της απόκτησης άδειας δικηγόρου στην Ελλάδα. Αν πάρεις το πτυχίο Νομικής, είναι σίγουρο ότι θα γίνεις δικηγόρος. Τώρα, σε συνεννόηση και συνεργασία με την ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, συμφωνούμε σε έναν νέο Κώδικα Δικηγόρων, όπου αλλάζουμε όλο το σύστημα της άσκησης για να γίνεις δικηγόρος και των εξετάσεων. Ελπίζω ότι θα το ψηφίσουμε μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Δ.Δ.: Γιατί να θέλει κάποιος να γίνει δικηγόρος, ποιο είναι το κίνητρο να πάει στη Νομική Σχολή, αφού είναι τόσοι πολλοί οι δικηγόροι;

Γ.ΦΛ.: Θεωρεί ότι η νομική επιστήμη έχει πολλές διεξόδους. Το πτυχίο της Νομικής μπορεί να σε οδηγήσει σε διάφορα επαγγέλματα. Ας πούμε, να γίνεις συμβολαιογράφος, δικαστής, δικαστικός επιμελητής, δημόσιος υπάλληλος με καλή εξέλιξη, διπλωματικός...

Σκηνή 4η: «Ενώ δόθηκε άδεια, ο Πάνος Ρούτσι δεν έκανε εκταφή»

Δ.Δ.: Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι υπάρχει μια εξάρτηση της Δικαιοσύνης από την εξουσία, την κυβερνητική - την εκάστοτε, δεν λέω τη σημερινή μόνο. Γιατί αυτό;

Γ.ΦΛ.: Οσα χρόνια παρακολουθώ την πολιτική ζωή της χώρας, όταν οι πολιτικοί δεν μπορούν να λύσουν τα δικά τους προβλήματα μεταξύ τους, τα πασάρουν στη Δικαιοσύνη. Βλέπουμε κάθε τόσο ότι ο τάδε πολιτικός ή ο τάδε αρχηγός ή οι τάδε βουλευτές επισκέφτηκαν τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και κατέθεσαν μήνυση για ένα θέμα. Αρα η Δικαιοσύνη καλείται πολλές φορές να λύσει, που δεν είναι η αποστολή της αυτή και δεν το κάνει, τις διαφορές που έχουν οι πολιτικοί μεταξύ τους. Και ανάλογα με τις αποφάσεις που παίρνει η Δικαιοσύνη δέχεται τα χειροκροτήματα ή το ανάθεμα. Η Δικαιοσύνη, όσον αφορά το θεσμικό της κύρος, δέχτηκε ανηλεείς επιθέσεις στην υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών που πόνεσε κάθε Ελληνα, διότι πολλές πολιτικές δυνάμεις θέλησαν να εκμεταλλευτούν αυτή την τραγωδία για να αποσπάσουν κομματικά οφέλη. Και εκεί, ενώ διεξήχθη μια υποδειγματική ανάκριση...

Δ.Δ.: Η Κωνσταντοπούλου λέει άλλα πράγματα.

Γ.ΦΛ.: Ναι, διότι η κυρία Κωνσταντοπούλου έκανε τεράστιο αγώνα να μην ξεκινήσει ποτέ η δίκη. Γιατί στη δίκη φαίνονται όλα. Οσο η υπόθεση είναι στην ανάκριση και είναι μυστική, παίρνουν τα στοιχεία αυτοί που έχουν πρόσβαση στη δικογραφία και τα χρησιμοποιούν όπως θέλουν. Τώρα που ξεκίνησε η δίκη, τώρα μιλάνε όλοι εκεί, και τα στοιχεία είναι στο φως και τα βλέπει και τα ακούει ο ελληνικός λαός. Και βλέπει την απάτη που είχε στηθεί. Διότι δεν είναι τυχαίο ότι έδωσαν τα ρέστα τους κάποιοι, μεταξύ των οποίων και η κυρία Κωνσταντοπούλου, να μην ξεκινήσει ποτέ αυτή η δίκη. Μην ξεχνάμε ότι η τελευταία μεγάλη απόπειρα να μην ξεκινήσει η δίκη ήταν η απεργία πείνας ενός ανθρώπου στο Σύνταγμα, για τις εκταφές. Η Δικαιοσύνη βρήκε λύση και σε αυτό. Ρώτησε κανένας γιατί δεν προχωράνε οι εκταφές; Ο στόχος τους δεν ήταν αυτός. Δεν νοιάζονται από ένα σημείο και μετά. Ασκήθηκε εκβιασμός στη Δικαιοσύνη να ξανανοίξει η ανάκριση που είχε κλείσει. Και αν ξανάνοιγε η ανάκριση δεν θα έκλεινε ποτέ, που σημαίνει ότι η δίκη δεν θα ξεκινούσε ποτέ και θα συνεχιζόταν η εκμετάλλευση αυτή. Η τελευταία απόπειρα που έκαναν να παρεμποδίσουν τη δίκη ήταν όταν στο ξεκίνημά της εισήλθαν στην αίθουσα άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση.

Σκηνή 5η: «Από αγροτική οικογένεια προέρχομαι»

Δ.Δ.: Πότε περιμένουμε τα αποτελέσματα;

Γ.ΦΛ.: Δεν μπορούμε να το ξέρουμε αυτό, διότι το αποδεικτικό υλικό είναι τεράστιο. Σας υπενθυμίζω μόνο ότι έχουν δηλώσει παράσταση 250 δικηγόροι. Είναι δικηγόροι που εκπροσωπούν τα θύματα. Δεν είναι μόνο οι 57 νεκροί, είναι και οι τραυματίες - και βέβαια είναι και οι δικηγόροι υπεράσπισης. Είναι 30 τόσοι οι κατηγορούμενοι. Καθένας από αυτούς μπορεί να έχει δύο και τρεις δικηγόρους, το ίδιο ισχύει βέβαια και για την άλλη πλευρά.

Δ.Δ.: Ας πάρουμε την περίπτωση στο Μάτι, όπου κάηκαν 104 άτομα. Εκεί δεν έγινε σχεδόν τίποτα.

Γ.ΦΛ.: Οι παραπομπές έγιναν γι’ αυτά τα δικαστήρια που έγιναν, τα δικαστήρια αποφάσισαν και, απ’ ό,τι γνωρίζω, κάποιοι άνθρωποι οδηγήθηκαν στη φυλακή.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά κάηκαν τόσοι άνθρωποι, τι ποινές ήταν αυτές;

Γ.ΦΛ.: Το δικαστήριο αποφάσισε με βάση το κατηγορητήριο που είχε μπροστά του. Το κατηγορητήριο που είχε μπροστά του προσδιόριζε αυτές τις ποινές.

Δ.Δ.: Δηλαδή, κατά τη γνώμη σου, όλα τα δικαστήρια κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οι δικαστές δεν είναι διεφθαρμένοι, δεν υπάρχει διαφθορά στη Δικαιοσύνη. Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι υπάρχει.

Γ.ΦΛ.: Ο κόσμος πολλές εντυπώσεις έχει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και δίκιο σε ό,τι εντυπώσεις έχει. Υπάρχουν αυτοί οι χιλιάδες δικαστές. Η συντριπτική πλειονότητα από αυτούς κάνει τη δουλειά της με τρόπο υποδειγματικό και δουλεύει σε συνθήκες ιδιαίτερα επιβαρυντικές. Η οικογένειά μου είναι δικαστές, ξέρω τι γίνεται.

Δ.Δ.: Πέρα από τον αδερφό σας, ποιος άλλος είναι δικαστής;

Γ.ΦΛ.: Δικαστής η γυναίκα μου, εισαγγελέας ο γιος μου. Εγώ είμαι δικηγόρος και ο άλλος μου γιος και αυτός δικηγόρος.

Δ.Δ.: Η οικογένεια, ο πατέρας;

Γ.ΦΛ.: Αγρότες ήταν, φτωχοί αγρότες.

Δ.Δ.: Πόντιοι;

Γ.ΦΛ.: Θρακιώτες είμαστε εμείς, δηλαδή πρόσφυγες.

Δ.Δ.: Πόσα παιδιά ήσασταν;

Γ.ΦΛ.: Τέσσερα, τρία αγόρια και ένα κορίτσι. Και σπούδασαν όλοι. Και το χωριό μου που ήταν πολύ φτωχό -το Σταυροχώρι Κιλκίς, τώρα είναι η πιο οργανωμένη βιομηχανική περιοχή της Ελλάδας.

Σκηνή 6η: «Εξήντα δικαστές έφυγαν ως διεφθαρμένοι»

Δ.Δ.: Εχετε ποτέ εντοπίσει, διώξει, παραπέμψει διεφθαρμένους δικαστικούς;

Γ.ΦΛ.: Ο υπουργός δεν παραπέμπει, αλλά τουλάχιστον τα τελευταία 6-7 χρόνια που γνωρίζω εγώ, από την ηγεσία του Αρείου Πάγου και το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, έφυγαν από το σώμα αρκετοί. Πενήντα, 60 δικαστές - και πολλοί από αυτούς ανώτεροι.

Δ.Δ.: Ο κόσμος πιστεύει ότι αν είμαι εγώ πολύ πλούσιος, θα πάω στον δικαστή, θα του δώσω ένα εκατομμύριο και η απόφαση θα είναι υπέρ μου.

Γ.ΦΛ.: Δεν ισχύει αυτό. Τουλάχιστον για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων δικαστών, εγώ μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά.

Δ.Δ.: Δηλαδή τα στοιχεία που λένε ότι η Ελλάδα είναι κάτω από την Αλβανία στην εξάρτηση της Δικαιοσύνης είναι λάθος;

Γ.ΦΛ.: Πάμε να δούμε το θέμα της εξάρτησης γιατί είναι πολύ σημαντικό. Το ελληνικό Σύνταγμα έχει τις μεγαλύτερες εγγυήσεις ανεξαρτησίας των δικαστών στον κόσμο. Πάμε από την αρχή: Πώς γίνεται κάποιος δικαστής στην Ελλάδα; Αφού δώσει τις πιο σκληρές και αδιάβλητες εξετάσεις που υπάρχουν, μπαίνει στη Σχολή Δικαστών. Στη συνέχεια, πώς τοποθετείται αυτός σε ένα δικαστήριο; Αποκλειστικά με απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου ή του Συμβουλίου της Επικρατείας ή της Διοικητικής Υπηρεσίας.

Σκηνή 7η: «Η Δικαιοσύνη δεν είναι δικαστής του πολιτικού συστήματος»

Δ.Δ.: Παλιά την ηγεσία των δικαστών τη διάλεγε η κυβέρνηση; Και επί ΣΥΡΙΖΑ αυτό;

Γ.ΦΛ.: Βέβαια, αυτό ο Μητσοτάκης το άλλαξε. Ας μου βρει κάποιος ένα σύστημα επιλογής δικαστικών στον κόσμο που να έχει αυτή τη συνταγματική εγγύηση που έχουν οι Ελληνες δικαστές. Τώρα, αν υπάρχουν διεφθαρμένοι δικαστές, πάλι τα όργανα αυτά ασχολούνται. Αρα ό,τι πλήγματα δέχεται η Δικαιοσύνη τα δέχεται από το πολιτικό σύστημα, το οποίο μεταφέρει τις διαφορές του εκεί και απαιτεί από τη Δικαιοσύνη να τις λύσει. Δεν είναι ο διαιτητής του πολιτικού συστήματος η Δικαιοσύνη.

Σκηνή 8η: «30 χρόνια τα ισόβια»

Δ.Δ.: Ο Κουφοντίνας θα βγει;

Γ.ΦΛ.: Υπάρχει νομοθεσία που προβλέπει το όριο των 25 ετών - χωρίς αυτό να είναι υποχρεωτικό. Αλλά αυτό θα κριθεί από τα δικαστικά συμβούλια.

Δ.Δ.: Με όλη τη βία αυτή που υπάρχει σήμερα, και που όταν λέμε ισόβια δεν εννοούμε ισόβια, εννοούμε 20 χρόνια, μερικοί ζητάνε επιστροφή στη θανατική ποινή. Το ακούω με τα αυτιά μου.

Γ.ΦΛ.: Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Υπάρχει η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά τι θα γίνει με αυτή την επιείκεια προς τα τέρατα, τα κτήνη; Να ένα μελανό σημείο της Δικαιοσύνης.

Γ.ΦΛ.: Να θυμίσω τώρα κάτι; Πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ποινή των ισοβίων επέτρεπε στα 25 χρόνια να υποβάλεις αίτημα για να μπορέσεις να βγεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ το έκανε 20 χρόνια. Εγώ το έκανα 30 χρόνια.

Δ.Δ.: Και πάλι, 30 χρόνια λίγα είναι για ένα τέρας, για ένα κτήνος.

Γ.ΦΛ.: Μην ξεχνάμε ότι αυτή η κυβέρνηση το 2024 οδήγησε σε ένα νέο ποινικό σύστημα στην Ελλάδα, με την αλλαγή στους ποινικούς κώδικες. Είπα ότι «αρκετά κοιτάξαμε προς τα δικαιώματα των εγκληματιών, τα οποία είναι απολύτως κατοχυρωμένα, ας ρίξουμε μια ματιά στα δικαιώματα των θυμάτων». Αυτή ήταν η φράση που καθόρισε τον Ποινικό Κώδικα. Το αποτέλεσμα αυτού του νέου Ποινικού Κώδικα που εφαρμόζεται δύο χρόνια τώρα είναι το εξής: Μέχρι την εφαρμογή του, οι ελληνικές φυλακές κατά μέσο όρο είχαν 9.000-10.000 κρατούμενους. Σήμερα έχουν 15.000. Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα για τους παρανομούντες έχουν δυσκολέψει. Κυρίως για την καθημερινή εγκληματικότητα. Πλέον ο δικαστής έχει τη δυνατότητα, όταν βλέπει κάποιους που πρέπει να σωφρονιστούν αλλά δεν χρειάζεται να τους εξοντώσει, να πει: «Κοίταξε, σου βάζω ένα χρόνο φυλάκιση, αλλά θα πας τρεις μήνες μέσα». Και εκεί τελειώνεις με τη λεγόμενη καθημερινή εγκληματικότητα, από τον τραμπούκο της γειτονιάς, τον νταή, αυτόν που κάνει φασαρίες στις πολυκατοικίες, αυτόν που κλέβει. Πριν από τις αλλαγές, αυτοί ούτε καν στα δικαστήρια πηγαίνανε, γιατί ήξεραν ότι μέχρι και πέντε χρόνια να φάνε, τους έδιναν αναστολή.

Δ.Δ.: Το ΠΑΣΟΚ σήμερα;

Γ.ΦΛ.: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί γιατί μάλλον δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή τα σύγχρονα προβλήματα του ελληνικού λαού. Δεν μπορεί να τα διαγνώσει σωστά και να τα εκφράσει σωστά. Είχε μια ευκαιρία αυτά τα χρόνια, όπου δεν υπήρχε άλλο σοβαρό κόμμα στο χώρο της Κεντροαριστεράς, να ανασυγκροτηθεί σε ένα κόμμα που να μετεξελιχθεί σε πόλο εξουσίας. Δεν το έκανε αυτό γιατί επέλεξε να γίνει ένα παρακολούθημα ακραίων φωνών στη Βουλή, όπως της Κωνσταντοπούλου ή του Βελόπουλου, αποδεχόμενο θεωρίες συνωμοσίας για τα Τέμπη, ξυλόλια, χαμένα βαγόνια. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή δεν κατάφερε να πείσει ότι είναι ένα κόμμα που θα μπορούσε να αποτελέσει μια εναλλακτική απέναντι στον Μητσοτάκη. Με αποτέλεσμα να επανέλθει ο Τσίπρας με τον τρόπο που επανήλθε τώρα. Στάσιμος βέβαια και αυτός, όχι πολλά πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα να καθηλωθούν και τα δύο αυτά κόμματα σε χαμηλά ποσοστά.

Δ.Δ.: Και η ιστορία με τον Σαμαρά;

Γ.ΦΛ.: Είπα πρόσφατα ότι η κουβέντα αυτή έχει κλείσει, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, διότι ασχολούμαστε με κάτι που δεν υπάρχει. Και συντηρούμε στην επιφάνεια κάτι που αφορά ένα παρελθόν. Η Ελλάδα κινείται μπροστά, έχει μεγάλα προβλήματα η ελληνική κοινωνία, οι γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή μας είναι συγκλονιστικές. Πρέπει να αναπτύσσουμε συμμαχίες, να εξοπλιζόμαστε ώστε να μπορούμε να αποκτούμε αμυντικές δυνατότητες μεγάλες. Διότι η Ελλάδα δεν συνορεύει με το Λουξεμβούργο, ούτε με την Ολλανδία ή τη Δανία. Εχουμε μόνιμη εθνική απειλή.

Σκηνή 9η: «Αν θέλει ο Σαμαράς ας κάνει κόμμα»

Δ.Δ.: Τι θέλει ο Σαμαράς τώρα;

Γ.ΦΛ.: Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει. Στην πραγματικότητα ένα θέμα υπάρχει: Θέλεις να κάνεις κόμμα; Καν’ το. Ιδού η Ρόδος. Καν’ το να σε δούμε, να σε μετρήσουμε, να τελειώνουμε. Να ασχολούμαστε με κάτι που δεν υπάρχει τώρα και κάτι προσπαθεί να πει από το παρελθόν, τι νόημα έχει;

Δ.Δ.: Και ελπίζεις σε αυτοδυναμία;

Γ.ΦΛ.: Ναι, και θα σου πω γιατί. Υπάρχουν δύο ζητήματα. Πρώτον, η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει ακυβέρνητη ούτε μια μέρα. Γιατί μια χώρα που είναι σε εθνική διακινδύνευση μόνιμη, ο κίνδυνος να υποστεί κάτι συνταρακτικό είναι όταν δεν θα υπάρχει κυβέρνηση προκειμένου να δώσει εντολές. Το δεύτερο είναι ότι...

Δ.Δ.: ...δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον Κυριάκο.

Γ.ΦΛ.: Ούτε κατά διάνοια. Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Να έρθει κάποιος και να πει ότι «εγώ μπορώ να νοικοκυρέψω την οικονομία καλύτερα και να μοιράσω καλύτερο κοινωνικό μέρισμα», ότι «μπορώ να λειτουργήσω το κράτος καλύτερα».

Επίλογος: «Αισθάνομαι ότι ανήκω στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων»

Δ.Δ.: Δεν έχεις μετανιώσει για κάτι που έκανες; Κάποιο λάθος; Ολα τέλεια είναι;

Γ.ΦΛ.: Να σου πω κάτι. Μια μέρα που μιλούσα στο Υπουργικό Συμβούλιο είπα: «Αισθάνομαι ότι περισσότερο  ανήκω στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων και όχι στο υπουργείο Δικαιοσύνης». Γιατί; Να σου πω τις θεμελιώδεις αλλαγές που κάναμε για να δεις τι γίνεται. Δεν λέω ότι τα κάνω όλα τέλεια, αλλά να σου πω τα βασικά. Αυτή η αλλαγή που σου περιέγραψα νωρίτερα για τον δικαστικό χάρτη, την ενεργοποίηση του πρώτου βαθμού, εκκρεμούσε 112 χρόνια. Η αλλαγή της Δικονομίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, που άλλαξε τη ροή του, είναι νόμος του 1929. Ενας αιώνας και αυτός. Η αλλαγή στο κληρονομικό δίκαιο: Η επιτροπή που συνέστησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για να κάνει το κληρονομικό δίκαιο έγινε το 1930. Κι εκεί ένας αιώνας σχεδόν. Τώρα αλλάζω όλο το σύστημα της ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. Το σύστημα της οριζόντιας ιδιοκτησίας, τις πολυκατοικίες. Διαμερίσματα, συνιδιοκτησίες, κάθετη ιδιοκτησία, περιουσίες που είναι καταπλακωμένες λόγω συνιδιοκτησιών, που δεν μπορούν να κινηθούν. Τι νόμο αλλάζω; Του Ελευθέριου Βενιζέλου από το 1929. Τότε η Αθήνα είχε διώροφα και τριώροφα σπίτια, τώρα είναι γεμάτη πολυκατοικίες όλη η Ελλάδα.

Δ.Δ.: Τι αλλάζει τώρα;

Γ.ΦΛ.: Ο τρόπος που θα παίρνονται οι αποφάσεις από τις συνελεύσεις των πολυκατοικιών, τα ποσοστά, οι κανονισμοί λειτουργίας, το τι θα επιτρέπεται σε κάθε πολυκατοικία και πώς παίρνεται αυτή η απόφαση, όλα αυτά που τυραννάνε. Η επιτροπή θα μας παραδώσει το σχέδιο νόμου μέχρι τέλος Νοεμβρίου. Ιανουάριο θέλω να είναι νόμος του κράτους. Κατά βάση, παρά τις ενδιάμεσες αλλαγές που έγιναν σε αυτόν τον αιώνα, στην πραγματικότητα η κυβέρνηση αυτή ή εκσυγχρονίζει τη νομοθεσία του Ελευθέριου Βενιζέλου ή κάνει όσα ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν πρόλαβε να κάνει. Αρα τι είμαι εγώ τώρα; (γέλια) Κι όμως, αυτά είναι θεμελιώδη και πιστεύω ότι θέτουν τις βάσεις για μια άλλη Δικαιοσύνη στον επόμενο αιώνα. Αυτό που σου είπα, ότι σε δύο-τρία χρόνια η ελληνική Δικαιοσύνη θα είναι στις πέντε καλύτερες στην Ευρώπη από άποψη τεχνολογικών υποδομών και ταχύτητας, κανένας δεν το πιστεύει. Αλλά ελπίζω να είμαστε καλά για να το δούμε.

Λες να συμβεί; Ούτε στα καλύτερα όνειρά μας!