Δημήτρης Παγαδάκης

Τη κακή του σχέση με το χθες την είχε επικυρώσει λίγες ημέρες πριν, σβήνοντας και το δικό του παρελθόν. Δηλώνοντας ευθαρσώς «δεν θυμάμαι ποιος ήμουν 24 χρονών». Τι κι αν έχουν περάσει μόλις 11 χρόνια από εκείνη την ξέγνοιαστη νεανική ηλικία του;

Τι κι αν υπάρχουν αποδείξεις, ομολογίες και ντοκουμέντα που μαρτυρούν τα πεπραγμένα του εκείνης της πρόσφατης εποχής ; Δεν διανύθηκαν δα και αιώνες ώστε να ξεχάσει την τότε πολιτική στάση και τις ιδεολογικές τοποθετήσεις του.

Επικαλείται, ωστόσο, μια επιλεκτικά βολική αμνησία. Το είδος εκείνης της σκόπιμης, προσποιητής και ιδιοτελούς απώλειας μνήμης. Σαν αυτή που συνηθίζεται με πονηρία στην αθέτηση πολιτικών δεσμεύσεων και στη παράβαση συναλλακτικών υποσχέσεων. Που γίνεται πανούργα ρουτίνα αναξιοπιστίας στα δικαστήρια και συνδέεται με την παραπληροφόρηση.

Το ίδιο ρηχό τέχνασμα χρησιμοποιεί ως διαπιστευτήριο αποδοχής στο κόμμα του ο Στέφανος Κασσελάκης. Εναποθέτει στην ατομική του λήθη το πλαίσιο των χθεσινών ιδεολογικών αναφορών του για να απαλλαγεί από το φορτίο τους. Επιχειρώντας με μιας να ξεγράψει τα ίχνη του προηγούμενου προφίλ του στις νέες αριστερές συνθήκες των ηγετικών καθηκόντων του.

Το ότι η έλλειψη αυτοσεβασμού στη μνήμη και η απουσία βαθιάς εκτίμησης στο παρελθόν σημαδεύουν μάλλον μια προσωπικότητα ρευστής ακεραιότητας, δεν φαίνεται να τον ενοχλεί. Πιθανότατα ασπάζεται ευλαβικά ότι η ευτυχία δεν είναι παρά καλή υγεία και ασθενής μνήμη. Γυμναστήριο και λησμονιά. Λαμπερή δημόσια έκθεση και συσκότιση πεπραγμένων.

Ω εκ τούτου σαν ακροβάτης στο τσίρκο μπορεί να σαλτάρει από το τουρμποκαπιταλισμό στο νεοκεϊνσιανισμό. Να κάνει τούμπες από το Ρειγκανισμό στον κρατικό προστατευτισμό, να ισορροπεί στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στις χρηματαγορές και τον αντισυστημισμό. Σημασία γι’ αυτόν έχει η ροπή στην αυτοπροβολή και το χειροκρότημα στην αυτάρεσκη πόζα του κάτω από τη μεγάλη τέντα.

Παρόλα αυτά δεν είναι απαραιτήτως κατακριτέες οι ιδεολογικές αναθεωρήσεις και μετατοπίσεις. Ούτε αποτελούν επιλήψιμη εξαίρεση στο δημόσιο βίο. Κατά κανόνα είναι διευκολυντικές εφόσον προσφέρουν πεδία και οι δυνατότητες πολιτικής πρακτικής.

Το κακό στη περίπτωση του είναι ότι δεν διαθέτει καν το επικαιροποιημένο ιδεολογικό έρμα, τη πυξίδα μιας σύγχρονης κοσμοθεωρίας και το πολιτικό βάρος για να υποδυθεί τον κομματικό οδοστρωτήρα.

Το λειτουργικά ικανό μέσο για να ισοπεδώσει κάθε εσωκομματική καχυποψία στο πρόσωπο του σε στυλ «δεν μασάω από κόνξες, όλα τα αλέθω και όλα τα στρώνω». Πράγμα που θα φάνταζε αποφασιστικό στα τηλεοπτικά πρωινάδικα, αλλά όχι εξιλεωτικό ως τεκμήριο στην ανεκτική αριστερή ψυχή.

Το χειρότερο είναι ότι δεν παραδέχεται την εμφανή αδεξιοσύνη και την ανεπάρκεια του να επιβληθεί σε μια δομημένη, καλώς ή κακώς, συλλογική πολιτική οντότητα. Γι’ αυτό επιχειρεί σπασμωδικά να εξαναγκάσει τους εσωκομματικούς αρνητές του σε υποχώρηση-αποχώρηση. Μόνο που δεν φτάνει η δανεισμένη από την πρόσφατη εκλογή του στο αρχηγικό πόστο, επιπόλαια πυγμή του.

Οι μυημένοι σύντροφοι του στο αριστερό ριζοσπαστισμό, εξασκημένοι στη διαλεκτική και κοινωνοί των μηχανορραφιών της ίντριγκας, δεν είναι εύκολοι αντίπαλοι. Ανασύρουν κάθε τόσο πεισματικά από το οπλοστάσιο τους καταστατικά, όργανα, επιτροπές, συνέδρια και οχυρώνονται σε κάθε απόπειρα άλωσης του μπούνκερ της μονόπαντης αλήθειας τους
Έτσι και αλλιώς ο τέως νεοφιλελέ Κασσελάκης δεν διαθέτει ούτε το εκτόπισμα ούτε την, αντλημένη από το Καρλ ή έστω από το Γκράουτσο Μαρξ, διανοητική συγκρότηση για να αντιπαρατεθεί στο πεδίο των ιδεών μαζί τους.

Δεν έχει το σθένος με δυο μόλις μήνες κομματική προϋπηρεσία να τους καταγγείλει πχ ότι όταν αυτοί βρέθηκαν στην εξουσία εφάρμοσαν στεγνά ακρωτηριαστικές οικονομικές πολιτικές και υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία.

Πόσο μάλλον υιοθετούν μια τέτοια μαχητική τόλμη οι συνοδοιπόροι της εσωκομματικής παρέας του; Οι επίσης συνυπεύθυνοι και συμμέτοχοι μαζί με το Καμμένο στην εκτέλεση νεοφιλελεύθερων συνταγών στη καμπούρα των Ελλήνων πολιτών.

Εξάλλου αν έσκαβαν τέτοιο ρήγμα εσωκομματικής σύγκρουσης θα ήταν σαν να επέκριναν το προσφιλή προκάτοχό του στη ηγεσία του κόμματος. Τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα που με το δεξί υπέγραφε μνημόνια , με το αριστερό τα έσκιζε και με τα δυο βάραγε δήθεν το νταούλι της ρήξης.

Συνεπώς, όλοι έχουν καταχωνιάσει, άλλος λίγο άλλος πολύ στο σεντούκι της λήθης τα ανομήματα τους. Κι άπαντες στο ΣΥΡΙΖΑ καμώνονται ότι τα έχουν λησμονήσει. Δεν τα ξέχασε, όμως, το εκλογικό σώμα που τους έστειλε κατ’ επανάληψη στη πολιτική ανάπαυση.

Πράγμα που ενδεχομένως επιφυλάσσει προσεχώς και στο εναπομείναν κόμμα του Κασσελάκη. Αποδοκιμάζοντας τον ιδεολογικοπολιτικό μουσακά με στρώσεις λήθης και μπεσαμέλ αμνησίας που με φιρμάνια από τη Νέα Υόρκη προετοιμάζει να του σερβίρει.

Ατυχώς για τον νεοεκλεγμένο κομματικό σεφ οι άγευστες παρασκευές δεν νοστιμίζουν ακόμη και αν ο ίδιος προσθέσει επιδεικτικά στο πιάτο, όπως παντού στην Αμερική, άφθονη σάλτσα κέτσαπ. Μόνο που με κόκκινα παχύρευστα καρυκεύματα δεν παράγεται πολιτική. Απλώς πασπαλίζονται τα φαστ φουντ προϊόντα της.