LIVE

Κορωνοϊός

pagadakis_dimitris_color

Από τη μύτη της βελόνας

Δημήτρης Παγαδάκης

Ήταν μια εφιαλτική χρονιά. Ένα καταραμένο δωδεκάμηνο που σκόρπισε μοναξιά, φόβο, πόνο, απογοήτευση, θάνατο. Η πανδημία αφαίρεσε και συνεχίζει να αφαιρει μαζικά ζωές, δοκίμασε και δοκιμάζει τις αντοχές κάθε χώρας στην υγεία, την κοινωνική ζωή και την οικονομία. Με αυτή την ολέθρια αφορμή το περιοδικό ΤΙΜΕ χαρακτήρισε το 2020 ως το «χειρότερο χρόνο από ποτέ» και το διέγραψε εμφατικά στο εξώφυλλό του.

Είναι, όμως , η χρονιά που μας αποχαιρετά ένα λάθος, ένα ατύχημα, μια ανωμαλία που πρέπει να σβηστεί, να διαγραφεί, να αφαιρεθεί και να προσπεραστεί από το ημερολόγιο; Προφανώς κάπου ανάμεσα στην υπερβολή, το συμβολισμό και τη πραγματικότητα οι συντάκτες του εντύπου παραμέρισαν ότι το «χειρότερος» είναι συγκριτικός βαθμός του κακού και οφείλει να σχετίζεται με άλλες καταστροφικές - και δεν είναι λίγες - χρονιές στην παγκόσμια ιστορία.

Αγνόησαν επίσης ότι σύμφωνα με τον Αϊνστάιν «ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες.» Τέλος, οι υπεύθυνοι του παραδοσιακά εμβληματικού περιοδικού δεν είναι προνομιακά οι αποκλειστικοί χειριστές του ρολογιού της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης.

Υπό αυτή την οπτική το, με κόκκινο Χ, διαγραμμένο 2020 ούτε επιστημονικά ακριβές είναι, ούτε εκφράζει πλήρως το διαπλανητικό συναίσθημα. Στο κάτω κάτω το καταχώνιασμα στη λήθη ενός κομματιού από το παρελθόν είναι σαν να σβήνει και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον, έγραφε ο Σεφέρης.

Αναμφίβολα, το 2020 δεν είναι για το καλάθι αχρήστων της ιστορίας. Κανονικά θα έπρεπε να χαιρετιστεί ως μια κομβική χρονιά που όλοι πρέπει να θυμόμαστε. Όχι μόνο γιατί αποκάλυψε την ατομική και συλλογική μας την ευθραυστότητα, ανέδειξε αδυναμίες στη πρόγνωση και ελαττώματα στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Ούτε, ακόμη, επειδή αναστάτωσε αταλάντευτες εφησυχαστικές σταθερές και κατεδάφισε ληθαργικές βεβαιότητες του βίου μας.

Αντίθετα, θα πρέπει να μνημονεύεται ως η χρονιά που μας αφύπνισε την επιτακτική ανάγκη προστασίας της υγείας και υποκίνησε το σεβασμό στη φροντίδα της επιστήμης που παραμελούσαμε θεωρώντας τη αενάως ισχυρή και δεδομένη. Μας ώθησε, επίσης, να επανεξετάσουμε τη κοινωνική μας αλληλεξάρτηση, ενώ ανανοηματοδότησε συμβατικές σχέσεις και εθιμικές συμπεριφορές στη καθημερινή μας ζωή.
Αναπροσανατόλισε, επί πλέον τον τρόπο εργασίας, μελέτης, παραγωγής, κατανάλωσης, επικοινωνίας και επαναπροσδιόρισε την αλληλεπίδραση μεταξύ του κράτους και αγοράς, ανάμεσα στο δικαίωμα της ελευθερίας και τους θεσμούς της δημοκρατίας.

Μοιάζει αλλόκοτο μέσα στην οδύνη που προκαλούν 1, 8 εκατ. - και η καταμέτρηση συνεχίζεται- τάφοι συνανθρώπων μας, να εκθειάζεται η κατ 'οίκον εκπαίδευση, η online εργασία, η τηλεϊατρική, οι βιντεοκλήσεις κλπ. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες δεν υποκαθιστούν το ζωογόνο αναβρασμό της μεταξύ μας κοινωνικής αφής και τριβής, της ζωντανής συνεργασίας, συνομιλίας, προσέγγισης ή συνεύρεσης.
Ούτε, φυσικά, η ψηφιακή επαφή αντικαθιστά το ανθρώπινο άγγιγμα, το αγκάλιασμα, το φιλί, το χάδι. Όλα αυτά που στερήθηκαν με ραγισμένες τις καρδιές, αισθήματα τύψεων και ενοχής οι συγγενείς κατά το τελευταίο αποχαιρετισμό τους στα μοναχικά θύματα της πανδημίας.

Από την άλλη, όμως, το «λουκέτιασμα» της κοινωνικής αποστασιοποίησης ,που όρισε ως απαγορευτικά σχεδόν ταμπού τις μικρές, απλές, ανώδυνες καθημερινές απολαύσεις, μας ανάγκασε να ξανασκεφτούμε ποιοι είμαστε, τι προσδοκούμε και τι εκτιμούμε περισσότερο στη ζωή. Σε αυτό το οντολογικό φόντο της επαγρύπνησης αναδείξαμε το ορατό ζητούμενο απέναντι σε ένα αόρατο εχθρό.

Με κομμένη κυριολεκτικά την ανάσα, επικεντρωθήκαμε δημιουργικά στον εφικτό στόχο της αποτροπής του θανατηφόρου θερισμού του κορονοϊού . Κινητοποιηθήκαμε με συλλογικές θυσίες, λιγότερες προσευχές και περισσότερη δράση, στην εκπλήρωσή του. Και παρά τις απώλειες διαδώσαμε ένα αισιόδοξο μήνυμα υπέρ της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ρίσκαραν να μολυνθούν συμμετέχοντας εθελοντικά σε εμβολιαστικά πειράματα. Εκατοντάδες χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές πάλεψαν με αυτοθυσία, συμπόνια και ανθρωπιά τον ύπουλο ιό στο προσκέφαλο των ασθενών στις ΜΕΘ.

Γι αυτό η χρονιά που φεύγει δεν θα περάσει φευγαλέα από την ανθρώπινη μνήμη μόνο για τα κρούσματα και τους νεκρούς της πανδημίας. Θα μείνει αξέχαστη για την εγκάρδια γενναιοδωρία και τη ψυχωμένη αλληλεγγύη των συνειδητοποιημένων ανθρώπων της. Πάνω απ όλα, όμως , γιατί σε ελάχιστο χρονικό διάστημα επιβεβαιώθηκε η ανθρώπινη ικανότητα να δημιουργεί συνεχώς εργαλεία υλοποίησης της ελπίδας.

Η επινοητικότητα, η γνώση και η φαντασία των άμεσων, συντονισμένων και καρποφόρων δράσεων τεχνολογίας και επιστήμης σφράγισαν ανακουφιστικά το ζοφερό 2020. Και κυρίως , πριν ακόμη εξαντλήσει τις μελαγχολικές ημέρες του, εκπνέοντας αυτός ο πένθιμος χρόνος, ξαναστριμώχνει το δυσοίωνο τζίνι στο λοιμογόνο μπουκάλι του. Αρκούν λίγες σταγόνες στο μπράτσο από τη μύτη της βελόνας του δραστικού εμβολίου.


Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ

patrivths

ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΥΓΗ Ο ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΑΣ ΕΡΘΗ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία