Δημήτρης Δανίκας

Ομως, κυρα-Μαρία μου, αν κάθε μητέρα και κάθε πατέρας που έχαναν τα παιδιά τους για λόγους που έχουν να κάνουν με τη σκουριασμένη κρατική μηχανή. Για παράδειγμα από αυτοκινητικά δυστυχήματα που συμβαίνουν σε δρόμους τριτοκοσμικούς. Για παράδειγμα από την ασυγχώρητη έλλειψη ιατρικού προσωπικού σε δημόσιο νοσοκομείο.

Για παράδειγμα από τη βύθιση ενός πλοίου ή την πτώση ενός αεροσκάφους. Αν, λοιπόν, όλοι αυτοί οι χαροκαμένοι γονείς επί σειρά ετών και με πρωτοφανή επιμονή οργάνωναν συγκεντρώσεις και στο τέλος δημιουργούσαν κόμματα με στόχο να καταπολεμήσουν τη διαφθορά, ε, τότε θα προέκυπταν χιλιάδες τέτοιες παρατάξεις. Καθώς και χιλιάδες τέτοιες Μαρίες σε ρόλο αρχηγού.

Δηλαδή, γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με αντίστοιχα σιδηροδρομικά, τραγικά δυστυχήματα σε χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία ή η Γερμανία; Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να εγγυηθεί, με κατηγορηματική βεβαιότητα, ότι οι συγκοινωνιακές μας μετακινήσεις είναι τόσο μα τόσο ασφαλείς; Ουδείς!

Και, κυρα-Μαρία μου, ο Νικόλας Φαραντούρης που σας «φλερτάρει», προφανώς για να διατηρήσει την πολύτιμη γι’ αυτόν έδρα του, ήταν μέχρι πρότινος μέλος του ταχαριστερού ΣΥΡΙΖΑ. Και αν δεν με απατά η μνήμη μου, η κυβέρνηση των ταχαριστερών έλαβε χρήματα και εγγυήθηκε τη σωτήρια εγκατάσταση τηλεδιοίκησης με τη σύμβαση 717. Πράγμα που δεν έπραξε. Αν η σύμβαση είχε τηρηθεί, τώρα το παιδί σας θα έχαιρε άκρας υγείας. Οπως και όλα τα παιδιά των άλλων γονιών.

Και, κυρα-Μαρία μου, καθήμενη, εσείς, στον σβέρκο όλων των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους στην ανατριχιαστική τραγωδία των Τεμπών, καταφέρατε να σκορπίσετε στο πανελλήνιο τη λάμψη σας. Με τον δικό τους πόνο. Με το δικό τους υπαρξιακό χάος. Με τις αξεπέραστες και στοιχειωμένες απουσίες των παιδιών τους.

Και, κυρα-Μαρία μου, πρέπει να το παραδεχτείτε αυτό. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έβαλαν πλάτη στον αγώνα σας. Αυτά τα κόμματα, το εφαλτήριό σας. Και το έκαμαν για να εκμεταλλευτούν τον πόνο σας. Αλλά κι εσείς ωφεληθήκατε. Εξαιρετική η συναλλαγή ανάμεσά σας. Με Νικόλα Ανδρουλάκη, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Δημήτρη Κουτσούμπα και Σωκράτη Φάμελλο. Κόψε-ράψε. Σας έδιναν, τους δίνατε.

Και, κυρα-Μαρία μου, αφού πρώτα ξεζουμίσατε κάθε ίχνος αυτής της ιδιοτελούς σχέσης, στη συνέχεια τους παρατήσατε. Και όχι μόνο τους παρατήσατε, αλλά και τους «γράψατε». Με τη ρομφαία του αδιάφθορου.

Κυρα-Μαρία μου, μην παριστάνετε την πάναγνη περιστερά. Τέτοια καπηλεία δεν θυμάμαι σε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολιτευτικής Σωρρακώσταινας. Από κανέναν άλλο πολιτικό, ούτε από κάποια παράταξη.

Τα καπηλευτήκατε όλα. Μα όλα. Τον πόνο των γονιών. Τον συλλογικό θυμό. Την «πλάτη» όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Τους τόνους δημοσιογραφικής μελάνης. Τα άπειρα σχόλια που ανεβοκατέβαιναν στο Διαδίκτυο. Τα εκατομμύρια των συγκεντρωμένων στα συλλαλητήρια. Τους μύδρους που εξαπέλυαν οι επιπόλαιοι και άφρονες αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Ολα αυτά μού θυμίζουν το στόρι του γοτθικού μυθιστορήματος της Μαίρη Σέλεϊ «Φρανκενστάιν, ο σύγχρονος Προμηθέας», γραμμένο το 1818. Οπου ο δόκτωρ Φρανκενστάιν φτιάχνει το δημιούργημά του. Και στη συνέχεια το τέρας ορμάει εναντίον όλων, ακόμα και του δημιουργού του...

Ολοι σάς έφτιαξαν. Και τώρα εσείς όχι μόνο τούς γυρίζετε την πλάτη. Οχι μόνο όλους αυτούς της αντιπολίτευσης τους κατατάσσετε και τους αθροίζετε στο παλιό, το ξεπερασμένο πολιτικό κατεστημένο, αλλά από πάνω τούς «αφαιρείτε» και ποσοστά από τους ψηφοφόρους τους.

Καλά να πάθουν. Καλά να πάθουν και όσοι πολίτες σάς πιστεύουν. Και επίσης καλά να πάθουν όσες και όσοι καταβροχθίσουν αμάσητα τον σανό περί «καταπολέμησης της διαφθοράς». Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί. Γιατί ακόμα και οι πολιτικά αναλφάβητοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η εξουσία και η διαφθορά είναι όπως τα δίδυμα. Ελάτε τώρα. Η καπηλεία σας δεν έχει όρια.

Οσο αδιάφθορη είναι η όποια εξουσία, άλλο τόσο κι εσείς είστε πάναγνη και ανιδιοτελής. Να ξέρετε. Εκείνους τους κοροϊδεύετε. Εμένα ποτέ!