Ανδρέας Ζούλας

Πολλά τα κόμματα της σημερινής Βουλή, όμως μόνο τρεις – κι αυτό θεωρητικά – οι πολιτικοί αρχηγοί που διεκδικούν την κυβερνητική εντολή της κάλπης. Μεταξύ Μητσοτάκη, Τσίπρα και Ανδρουλάκη έχει – και πάλι θεωρητικά – να επιλέξει ο πολίτης-ψηφοφόρος τον πρωθυπουργό που θα οδηγήσει την χώρα και την ελληνική κοινωνία στην νέα δεκαετία, του 2030.

Δεν είναι τυχαίο, αλλά μάλλον νομοτελειακό, η αρχή και το τέλος της περιόδου αυτής να «σφραγίζονται» από την, προ ημερών, υπογραφή συμφωνίας για την διεξαγωγή γεωτρήσεων στο νότιο Ιόνιο και με την έναρξη των γεωτρήσεων στο βόρειο Ιόνιο, τον προσεχή Φεβρουάριο. Χωρίς αμφιβολία η προώθηση του σχετικού ενεργειακού προγράμματος αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, από το 2019 μέχρι τώρα. Το πρόγραμμα αυτό αλλάζει ριζικά τις προοπτικές της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνίας για πολύ μεγάλο χρονικό ορίζοντα, αρχής γενομένης από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2030.

Η μακρά, άτυπη, αλλά ενεργότατη, προεκλογική περίοδος που ήδη άρχισε μπορεί να «κυριαρχείται» από τον «συναγωνισμό του τσάμπα», στον οποίο έχουν αποδυθεί ο κ.κ. Ανδρουλάκης και Τσίπρας, υπάρχει όμως σαφώς μείζον ζήτημα, στο οποίο κρίνονται - ή μάλλον θα έπρεπε να κρίνονται - οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί. Το μείζον αυτό ζήτημα είναι η Αναθεώρηση του Συντάγματος, ζήτημα, στο οποίο κρίνεται η σοβαρότητα κομμάτων και πολιτικών, καθώς δι’ αυτής τίθεται το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Πολιτεύματος και ανελίξεως της κοινωνίας. Κρίσιμο, λοιπόν ερώτημα, πώς τοποθετούνται οι τρεις ηγέτες και τα κόμματά τους στην Αναθεώρηση του Συντάγματος, διαδικασία που ήδη έχει αρχίσει με τις εργασίες της Επιτροπής Αναθεωρήσεως, στην Βουλή;

-Η Κυβέρνηση έχει καταθέσει συγκροτημένη και πλήρη πρόταση - υπογραφόμενη από τον πρωθυπουργό και το σύνολο των βουλευτών της ΝΔ - υποδεικνύοντας τα κατά την κρίση της άρθρα του Συντάγματος που πρέπει να αναθεωρηθούν. Προτείνει ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί τις προσεχείς δεκαετίες η ελληνική πολιτεία και κοινωνία. Από την μέχρι τώρα συζήτηση της κυβερνητικής πρότασης στην Επιτροπή Αναθεωρήσεως του Συντάγματος μπορούν να γίνουν οι εξής γενικές διαπιστώσεις:

α. Δύο είναι οι πολιτικές δυνάμεις-κόμματα που μπορούν να προωθήσουν την Αναθεώρηση, στην παρούσα, προτείνουσα, Βουλή, το κυβερνών κόμμα, ΝΔ, και το ΠΑΣΟΚ.

β. Υπάρχει μεγάλη και ουσιαστική σύγκλιση των θέσεων της Κυβερνήσεως και του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αποτυπωθεί ως ουσιαστική πολιτική συναίνεση στο μείζον θέμα του Συντάγματος, με όλες τις θετικές και ευρύτερες πολιτικές επιδράσεις, κυρίως για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και το γενικότερο πολιτικό κλίμα.

γ. Δυστυχώς η θέση του κ. Ανδρουλάκη είναι η πιο αλλόκοτη πολιτικά θέση που θα μπορούσε να διανοηθεί κάποιος. Δεν θα ψηφίσει κανένα άρθρο της κυβερνητικής πρότασης. Δεν θα θέσει σε ψηφοφορία ούτε τις δικές του προτάσεις για να μη τις ψηφίσει η ΝΔ και εξασφαλίσει έτσι στην προτείνουσα Βουλή τις απαιτούμενες 180 ψήφους, ώστε στην μετά τις εκλογές αναθεωρητική Βουλή να μπορεί να τις ψηφίσει με 151, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα… Το ότι αυτό είναι «ομολογία ήττας» είναι το λιγότερο. Η θέση Ανδρουλάκη περιφρονεί την συνταγματική διαδικασία αναθεώρησης, αλλά και την λαϊκή εντολή, τελικά, και πέραν αυτών θέτει εν αμφιβόλω την ολοκλήρωση της αναθεώρησης. Κι αυτό για τους εξής λόγους:

Η παρούσα Αναθεώρηση του Συντάγματος έχει μια μοναδικότητα σε σχέση με τις προηγούμενες. Λόγω των συνταρακτικών πράγματι και συνεχών ανακατατάξεων στον χώρο της κεντροαριστεράς, οι σημερινοί βουλευτές των κομμάτων της στην συντριπτική τους πλειονότητα δεν θα μετέχουν στην νέα Βουλή, η οποία και θα οριστικοποιήσει τις αναθεωρούμενες διατάξεις. Σήμερα «μιλάνε» βουλευτές του (συρρικνούμενου) ΠΑΣΟΚ, του (αυτοδιαλυόμενου) ΣΥΡΙΖΑ, της (συμπιεζόμενης) Ελληνικής Λύσης, της (ανύπαρκτης δημοσκοπικά) Νίκης… Η Πλεύση Ελευθερίας «δεν ομιλεί» γιατί η κυρία Κωνσταντοπούλου «έβγαλε απόφαση» κατά του προέδρου της Επιτροπής κ. Βορίδη και απεχώρησε, μη μετέχουσα. Παραμένουν οι ανεξάρτητοι - που αυτοί ιδίως δεν γνωρίζουν πού θα βρίσκονται πριν και μετά τις εκλογές - και, φυσικά το ΚΚΕ (που ακόμη κι αυτό «πιέζεται» όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις). Πόσοι από τους σημερινούς «αγορητές» της Αντιπολίτευσης θα μιλήσουν στην νέα, μετά τις εκλογές Βουλή; Οι πρώην σύντροφοι του κ. Τσίπρα, μετά την ανακοίνωση των «τομεαρχών» του «νέου κόμματος» υπέστησαν πραγματική ψυχρολουσία και βρίσκονται σε «πολιτικό κενό». Και όμως μιλούν για το συνταγματικό πλαίσιο των επομένων δεκαετιών... Μιλούν γνωρίζοντας και ότι δεν έχουν σταθερό «κομματικό υπόβαθρο, αλλά και ότι πιθανότατα δεν θα μιλούν στην μέλλουσα βουλή, την Αναθεωρητική, της οποίας κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι μέλη. Στη θέση των «απόντων», θα ακούμε τους – αγνώστους σήμερα – βουλευτές που θα εκλεγούν μετά την … επιλογή τους από τον «Αλέξη Τσίπρα». Πόσοι «παλιοί» και ποιοι, πόσοι νέοι, φορείς του πολιτικά εξωπραγματικού «Μανιφέστου» και ποιο το «συνταίριασμα» λόγου-θέσεων και προτάσεων «παλαιών και νέων»… Ενώ την ίδια στιγμή ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και το «νέο» κόμμα δεν έχουν διατυπώσει καμιά απολύτως γενική , ολοκληρωμένη, θέση για το μελλοντικό συνταγματικό πλαίσιο της χώρας. Θα «μιλήσει» το νέο αυτό κόμμα στην Αναθεωρητική Βουλή, μετά τις εκλογές, φιλοδοξώντας μάλιστα να είναι και Αξιωματική Αντιπολίτευση. Κι ακόμα… πόσοι και ποιοι με περίεργες, αλλόκοτες, «εθνοκαπηλοθρησκόληπτες» θέσεις θα είναι οι άγνωστοι σήμερα «εθνοσωτήρες» που θα μιλούν για το Σύνταγμα εκ μέρους του κόμματος Καρυστιανού, αν αυτό δεν έχει διαλυθεί μέχρι τις εκλογές… Και πόσοι των άλλων «συγγενών» κομματιδίων… Ποια θα είναι η πορεία της Αναθεώρησης με τέτοιο ιδεοπολιτικό συνονθύλευμα στον χώρο της Αντιπολίτευσης; Και κάτι ακόμη που προφανώς δεν έχουν σκεφθεί ο κ. Ανδρουλάκης και τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν την άποψή του να μη ψηφίσουν καμιά διάταξη τώρα ώστε στην νέα Βουλή να απαιτείται τουλάχιστον πλειοψηφία των 180 βουλευτών:

-Περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ. Δεύτερες εκλογές, οπότε μεταφέρεται σε αυτές και το θέμα της Αναθεώρησης και της διακυβέρνησης.

-Περίπτωση αυτοδυναμίας. Το πιθανότερο είναι ότι και σε μια τέτοια περίπτωση η αυτοδυναμία της ΝΔ θα είναι οριακή. Και για να προωθηθεί η Αναθεώρηση θα χρειάζεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός βουλευτών (περίπου 25 με 28) τους οποίους μπορεί να μη διαθέτει το ΠΑΣΟΚ, για να …σώσει την Αναθεώρηση στην μετά τις εκλογές Βουλή, ενώ θα μπορούσε να την διασφαλίσει από την σημερινή.

Ο κ. Ανδρουλάκης με την θέση του, επιδιώκοντας να «κρατήσει» για τον εαυτόν του το προνόμιο και τον ρόλο του «εγγυητή της συναίνεσης», διακινδυνεύει να «προσφέρει» στον κ. Τσίπρα την δυνατότητα της στείρας άρνησης για να προβληθεί ως «εγγυητής κατακτήσεων»… για το μέλλον. Αυτή είναι η τελική αποτίμηση της θέσης Ανδρουλάκη που κατ’ αντικειμενική κρίση σημαίνει, τουλάχιστον, «πολιτική ακρισία». Ο κ. Ανδρουλάκης διακινδυνεύει να κάνει «κριτή της Αναθεώρησης» τον κ. Τσίπρα…

Η προϊστορία του κ. Τσίπρα με τους θεσμούς, το Σύνταγμα και την νομιμότητα κάθε άλλο παρά τον συνιστά για τον ρόλο του «κριτή της Αναθεώρησης» στην περίπτωση που θα είναι αυτός και όχι ο κ. Ανδρουλάκης Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην νέα Βουλή.

Οι ιδέες για την συνταγματική τάξη του πολιτικού «συγκροτήματος» Τσίπρας-ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ γνωστές από το παρελθόν και προδικάζουν και αυτές του «νέου» κόμματος. Πρώτα απ’ όλα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας περιφρόνησε και την λαϊκή εντολή, και τους θεσμούς και την συνταγματική-πολιτική τάξη.

Το κόμμα του στις τελευταίες εκλογές ήλθε δεύτερο και εκείνος ανεδείχθη με λαϊκή εντολή αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Από την πρώτη στιγμή αποποιήθηκε τον ρόλο αυτόν, για τον προφανή λόγο ότι δεν άντεχε σε κοινοβουλευτικό διάλογο με βάση τα «πεπραγμένα» του. Μέχρις ότου παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα δεν μίλησε ποτέ στην Βουλή, ακριβώς για τον λόγο αυτόν. Στην διάρκεια της «σιωπής» του φρόντισε να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ προωθώντας στην ηγεσία του τον κ. Κασσελάκη, που μόνον εκείνος εγνώριζε πριν από τις εκλογές του 2019… Αναγγέλλοντας, τέλος την ίδρυση «νέου» κόμματος απαξίωσε όλα τα στελέχη του παλαιού, εξαίροντας όμως το προσωπικό του έργο που ισχυηριζόταν ότι είχε κάνει… μαζί τους… Αυτά για τα πρόσφατα με κάθε συντομία. Όσο για την περίοδο της πρωθυπουργίας του, εν τάχει θυμίζουμε: Αγνόηση σε βαθμό περιφρόνησης και ωμής παραβίασης, καταπάτησης, του Συντάγματος προκειμένου να προωθηθεί το κομματικό και προσωπικό ακόμη συμφέρον. Κατά συρροή παραβιάσεις νόμων και Συντάγματος στο εν ψυχρώ στήσιμο της σκευωρίας της NOVARTIS. Παραβίαση του Συντάγματος από τον ίδιο και τον κ. Ν. Παππά στην περίπτωση της απόπειρας ποδηγετήσεως της μέσω τηλεοπτικών καναλιών ενημέρωσης, υπέρ ΣΥΡΙΖΑ… Ακόμη και ερμηνεία του Συντάγματος με … γνωμάτευση επιχειρήθηκε για να παραταθεί η θητεία της κυρίας Θάνου στην προεδρία του Αρείου Πάγου και μετά το ανώτατο όριο ηλικίας που τάσσει το Σύνταγμα…

Ο κ. Τσίπρας πιστεύει ότι «αποτάσσων τον ΣΥΡΙΖΑ» απελευθερώνεται από το παρελθόν του και το «είναι» του και εμφανίζεται ως «άλλος Τσίπρας». Όμως και στο θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος και στα λοιπά είναι ακριβώς ο ίδιος. Μάς τον «συνιστά» καλύτερα από κάθε τι άλλο το «Μανιφέστο» του «νέου» κόμματος, Ένα κείμενο συντεταγμένο με αφετηρία το… κάπως μακρινό 1917 και ενδιάμεσο την αραχνιασμένη «σοσιαλδημοκρατία», οι συντάκτες του οποίου, σε πείσμα των … εν τω μεταξύ εξελίξεων, θέλουν να το προβάλλουν ως πλαίσιο ανελίξεως χώρας, κοινωνίας και, ιδίως, νεολαίας στην μέλλουσα δεκαετία και… επέκεινα, προφανώς δε και ως …»υπόβαθρο» κάθε συνταγματικής μεταρρύθμισης...

Αυτοί είναι οι τρεις ηγέτες - Μητσοτάκης, Τσίπρας και Ανδρουλάκης - που ζητούν την λαϊκή εντολή για να κυβερνήσουν, με τα πεπραγμένα και τις θέσεις-προθέσεις για την πορεία της χώρας στα επόμενα χρόνια, για την πρόοδο και την ανάπτυξη της χώρας και την ανέλιξη της ελληνικής κοινωνίας. Και ιδίως για το μέλλον της νεολαίας…