«Ξέρεις φίλε, όταν ήμουν νεαρός στο γυμνάσιο, πίστεψέ το ή όχι, ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο για τον προπονητή και όλους αυτούς τους παλιούς...» λένε οι αρχικοί στίχοι από το τραγούδι «Coney Island baby» του Λου Ριντ. Ο νεαρός που περιγράφει θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να είναι ο Τζέφρι Επστάιν, αν αφαιρούσαμε το ποδόσφαιρο με το οποίο ποτέ δεν ασχολήθηκε.
Ο Τζέφρι και ο αδερφός του Μαρκ με τον πατέρα τους Σέιμουρ Επστάιν
Η οικογένειά του μετακόμισε στο συγκεκριμένο προάστιο, όταν ο Τζέφρι ήταν έξι ετών και κοίταγε με τα παιδικά μάτια του τους δρόμους του Σι Γκέιτ.
Έξι και πλέον δεκαετίες μετά, οι New York Times προσπαθούν να φωτίσουν εκείνη την περίοδο της ζωής του παιδόφιλου, μιλώντας με φίλους, συμμαθητές, ξαδέρφια και κολλητούς τους φίλους από εκείνα τα χρόνια.
Ο Τζέφρι Επστάιν στην 5η Δημοτικού
Η Λίζα Μίλερ και ο Στιβ Έντερ συνεπικουρούμενοι από οχτώ ακόμη συναδέλφους τους εξέτασαν εξονυχιστικά χιλιάδες mail και ντοκουμέντα για τον παιδόφιλο επιχειρηματία που ακόμη και νεκρός άναψε φωτιές στον Λευκό Οίκο και τον Ντόναλντ Τραμπ με τους φακέλους του.
Κλείσιμο
Τα χρόνια της αθωότητας
Όταν η οικογένεια Επστάιν μετακόμισε στο Κόνι Άιλαντ εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Σι Γκέιτ, σε μια περιφραγμένη γειτονιά, αρκετά τετράγωνα μακριά από την παραλία, στη οποία κατοικούσαν κυρίως Εβραϊκές προσφυγικές φαμίλιες.
Φαμίλιες που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή στην χώρα των ευκαιριών, οι οποίες πάντως δεν δίνονταν αφειδώς, με αποτέλεσμα οι ζωές τους να μην ήταν αυτό που λέμε, άνετες.
«Οι Επστάιν είχαν λίγα και στην αρχή της δεκαετίας του ‘60, ο πατέρας του Επστάιν, Σέιμουρ, κέρδιζε λιγότερο από 8.000 δολάρια, δουλεύοντας στο Τμήμα Πάρκων της Νέας Υόρκης ως εργάτης».
Ο πατέρας και οι γιοι στο σπίτι τους
Η μητέρα του Πόλα δούλευε ως βοηθός σε Δημοτικό Σχολείο και ενώ εξωτερικά το σπίτι της οικογένειας-ένα τριώροφο Ολλανδικής αποικιακής τεχνοτροπίας με τεράστια βεράντα-ήταν τεράστιο η οικογένεια του Τζέφρι στριμωχνόταν σε ένα μικρό διαμέρισμα στον δεύτερο όροφο.
«Ζούσε εκεί με τους γονείς του και τον μικρότερο αδερφό του Μαρκ, που όλοι τον φώναζαν Πάγκι» επισημαίνουν στο πόνημά τους οι δημοσιογράφοι των New York Times.
Παρατσούκλι όμως απέκτησε και ο Τζέφρι αφού «στο Σι Γκέιτ έγινε γνωστός ως “αρκούδα” και όπως δήλωσε στην εφημερίδα ο αδερφός του Μαρκ “κοιμόταν πολύ”. Οι φίλοι του έρχονταν για να παίξουν μετά το σχολείο και η μητέρα μου έλεγε: “Αφήστε τον να κοιμηθεί”. Έτσι ήταν, σαν αρκούδα που κοιμάται στη φωλιά».
Όταν γύρναγε από το γυμνάσιο, έτρωγε και κοιμόταν για ώρες, γι' αυτό και απέκτησε το παρατσούκλι "αρκούδα"
Στα 81 του πλέον χρόνια ο Ρόνι Γκούντμαν, ξάδερφος του Επστάιν, θυμάται ότι παρατηρούσε τον Τζεφ σε «ηλικία περίπου 14 ετών να είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, να διαβάζει ένα βιβλίο μαθηματικών και να τραγουδάει δυνατά. “Ποιος διαβάζει βιβλία αριθμητικής για να χαλαρώσει;” τόνισε σε συνέντευξη του.
Η αγία τετράδα
Τα 15χρονα παιδιά που μεγάλωναν στο Σι Γκέιτ, είχαν τον απόλυτο έλεγχο της περιοχής τους, αφού τα έβρισκες σε κάθε δρόμο, στις παραλίες και φυσικά παρέες φίλων που πήγαιναν από το ένα σπίτι στο άλλο.
Κάποια δεν γλίτωσαν από τους κοινωνικούς κλυδωνισμούς και τις κοσμογονικές αλλαγές που έφεραν τα 60’s στην συντηρητική Αμερική που πιάστηκε απροετοίμαστη.
«Βαριά ναρκωτικά άρχισαν να κυκλοφορούν, φίλοι πήγαν στο Βιετνάμ και δεν γύρισαν ποτέ, αλλά τα παιδιά στο Σι Γκέιτ τα πήγαιναν καλά», αναφέρει το ίδιο ρεπορτάζ.
Η Αγία Τετράδα του Σι Γκέιτ
«Μέχρι να τελειώσει το γυμνάσιο, ο Επστάιν ήταν μέλος μιας δεμένης παρέας την οποία αποτελούσαν τέσσερα έξυπνα και φιλόδοξα αγόρια που προτιμούσαν που προτιμούσαν τη μουσική από τα σπορ και έσπαγαν πλάκα».
Εκτός από τον Τζέφρι, ο ο Τέρι Κάφκα, ο Γουόρεν Αϊζενστάιν και ο Μάικλ Μπούχολτζ συμμετείχαν σε αυτά τα ανέμελα χρόνια της ξενοιασιάς.
Χρόνια που η απόλυτη ευτυχία για την «αγία» αυτή τετράδα, ήταν να τρυπώνουν κρυφά στις θέσεις των 5 δολαρίων μέσα στο Fillmore Auditorium, να πίνουν μια πορτοκαλάδα, να τρώνε ένα ρολ αστακού και να ταξιδεύουν νοερά στην Ευρώπη με δύο δολάρια!
Τόσα τους χρειάζονταν για να πηγαίνουν στον τερματικό σταθμό της TWA στο αεροδρόμιο JFK για να παρακολουθούν τις αφίξεις, τις αναχωρήσεις και να φλερτάρουν με νεαρά κορίτσια.
Ο θησαυρός των φακέλων
Οι δημοσιογράφοι των New York Times που ασχολήθηκαν ενδελεχώς με τα παιδικά και νεανικά χρόνια του Τζέφρι Επστάιν βρήκαν ένα θησαυρό στους φακέλους που δημοσιοποιήθηκαν.
Τα γράμματα που έγραψαν για τα 50ά του γενέθλια αντανακλούν μια βαθιά νοσταλγία για τον τρόπο που μεγάλωσαν ενώ αυτό που κυριαρχούσε ήταν «η συνεχής επιδίωξη του σεξ και οι συζητήσεις για το σεξ. Δεν ζητάγαμε τίποτε από τις οικογένειές μας».
Οι φάκελοι Επστάιν περιέχουν πραγματικούς θησαυρούς, τους οποίους οι ρεπόρτερ των New York Times ερεύνησαν ενδελεχώς
Όσο για τον Τζέφρι ως παιδί, αυτό που προκύπτει από τα αρχεία και μια δωδεκάδα συνεντεύξεις δείχνει ότι από τότε προτιμούσε να είναι μέλος μιας δεμένης παρέας, παρά να είναι δημοφιλής.
Οι άνθρωποι που τον έζησαν εκείνα τα χρόνια τον χαρακτήρισαν «απόμακρο», «αδιάφορο», «ντροπαλό», «αλαζόνα» και «υπεροπτικό» μεταξύ άλλων.
Όπως επισήμανε η συμμαθήτριά του στο Λύκειο, Έλεν Φούρερ «σε ένα σχολείο γεμάτο έξυπνα παιδιά, δεν τον είδε ποτέ να κουβεντιάζει με συμμαθητές στον διάδρομο προσθέτοντας: «Ήταν πάντα μόνος».
Ο Τζέφρι με συμμαθητές του στα γυμνασιακά του χρόνια
Διαβάζοντας τι λένε γι’ αυτόν νεαρά τότε κορίτσια, δυσκολεύεσαι-για λίγο μόνο-να δεις τον ενήλικο Επστάιν ως τον παιδόφιλο σεξουαλικό κυνηγό που ήταν.
Η συμμαθήτρια του στο δημοτικό και στο Γυμνάσιο Λίζα Ντάραμ είναι ξεκάθαρη σε ότι αφορά εκείνα τα μαθητικά χρόνια: «Υπήρχαν αγόρια που μας ενοχλούσαν στο γυμνάσιο, στριμώχνοντας κορίτσια στους διαδρόμους για να τους πιάσουν το στήθος. Ποτέ δεν ήταν ένας από αυτούς».
Η ξανθιά συμμαθήτρια
Έτερη συμμαθήτρια, η Μέλοντι Στερν θυμήθηκε σε συνέντευξη της την γοητεία που ασκούσε στον μαθητή Λυκείου Τζεφ μια όμορφη κοπέλα, η Κάθλιν Σάτερ οποία τον γοήτευσε.
«Την αγαπούσε» θα πει αρχικά η Στερν «και όταν η δασκάλα γύριζε πλάτη, ο Επστάιν μιλούσε στη Σάτερ χαμηλόφωνα, προσπαθώντας να την κάνει να γελάσει και αυτή τον κοιτούσε γελώντας».
Η Κάθλιν Σάτερ έχοντας πίσω της τον Τζέφρι Επστάιν. Τα ονόματά τους βρέθηκαν σε κατάλογο γάμων που τελέστηκαν το 1977.
Στην ετήσια φωτογραφία της τάξης του 1967, ο Τζέφρι στέκεται πίσω από την Κάθλιν, χαμογελώντας περίεργα-διεστραμμένα λένε οι New York Times-λες και έχει ακούσει η θυμηθεί κάποιο σόκιν ανέκδοτο.
Δέκα χρόνια αργότερα, τα ονόματα των δύο περιλαμβάνονται σε μια λίστα με γάμους εκείνης της χρονιάς, όμως όταν ρεπόρτερ της εφημερίδας απέστειλε αίτημα στην Σάτερ για να σχολιάσει, εκείνη δεν απάντησε ποτέ.
Όποια και αν ήταν η έκταση της σχέσης τους, διατήρησαν επαφές για πολλά χρόνια, ενώ στα mail που στέλνει στον Επστάιν μέχρι το 2008 η συγκεκριμένη γυναίκα, διατηρεί ένα νοσταλγικό και τρυφερό τρόπο γραφής.
Ο Τζέφρι Επστάιν στον γάμο του κολλητού του Μάικλ Μπούχολτζ το 1988
Μόνο που ο Τζέφρι που ήξερε, δεν ήταν πλέον ο μαθητής λυκείου που την έκανε να γελάει, αλλά ένας παιδόφιλος κακοποιητής με ισχυρές γνωριμίες που παρότι είχε συλληφθεί και φυλακισθεί, πίστευε ότι στο τέλος θα την γλίτωνε.
