Η νύχτα που ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έκανε πάρτι στη Βουλιαγμένη και μετέτρεψε την Αθήνα σε Woodstock με 100.000 κόσμο

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, μια μέρα σαν την σημερινή, πριν 43 χρόνια, άλλαξε τον τρόπο που οι καλλιτέχνες έβλεπαν τις συναυλίες και διοργάνωσε το μεγαλύτερο beach party της ελληνικής ποπ κουλτούρας στην πλαζ της Βουλιαγμένης.

Ήταν 25 Ιουλίου 1983, όταν ο Λουκιανός Κηλαηδόνης χάρισε στο κοινό του μια θρυλική συναυλία, που έμεινε στην ιστορία της μουσικής ως σύμβολο ανεμελιάς και ελευθερίας και χαρακτηρίστηκε ως το «Woodstock της Αθήνας».

Κόπηκαν 25.000 εισιτήρια αλλά έφτασαν σχεδόν 100.000 άνθρωποι

Οι διοργανωτές είχαν έτοιμα προς διάθεση 25.000 εισιτήρια (τα οποία πωλήθηκαν προς 300 δραχμές το ένα), όμως η ανταπόκριση του κόσμου και η αγάπη τους για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και το εγχείρημά του, ξεπέρασε κάθε προσδοκία (αλλά και φαντασία!).

Στην πλαζ της Βουλιαγμένης τελικά έφτασαν 50.000 κόσμου ενώ οι εκτιμήσεις των εφημερίδων της εποχής έκαναν λόγο ακόμα και για 100.000 ανθρώπους!

Η ανθρωπογεωγραφία του μεγαλύτερου beach party είχε από όλα. Οικογένειες με μωρά και ταπεράκια, νέους που απλά ήθελαν να χορέψουν και να διασκεδάσουν κάτω από το σεληνόφως ενώ απολάμβαναν το βραδινό τους μπάνιο, καλλιτέχνες, πολιτικούς αλλά και πολλούς «τζαμπατζήδες»!

Όταν το πλήθος που είχε φτάσει έξω από τις περιφράξεις της πλαζ άρχισε να πιέζει, οι διοργανωτές προτίμησαν... την αταξία από τη σύγκρουση και γι' αυτό το λόγο άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες. Το να μην προκύψουν ατυχήματα και η ασφάλεια των παρευρισκόμενων ήταν οι άμεσες προτεραιότητες των διοργανωτών.

«Όταν φθάνουν πάνω από 50.000 πώς να τους κρατήσεις; Μόνο με ΜΑΤ... Δεχτήκαμε να περάσουν μέσα κι όσοι δεν είχαν εισιτήριο», δήλωνε λίγες μέρες μετά την συναυλία στον Τύπο ο Λουκιανός Κηλαηδόνης.

Κίνηση μέχρι τους Στύλους του Ολυμπίου Διός

Η προσέλευση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη από νωρίς το απόγευμα εκείνης της Δευτέρας, που η παραλιακή λεωφόρος μπλοκαρίστηκε από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι τη Βουλιαγμένη. Αυτοκίνητα, λεωφορεία και μοτοσικλέτες δεν μπορούσαν να κινηθούν με τίποτα και πήγαιναν σημειωτόν. Η κοσμοσυρροή ήταν τόσο μεγάλη εκείνη τη βραδιά που ακόμα και τα θερινά σινεμά της πρωτεύουσας παρέμειναν άδεια αφού όλοι κατευθύνονταν στην πλαζ του ΕΟΤ της Βουλιαγμένης.

Η σύλληψη της «τρελής» ιδέας

Η συγκεκριμένη συναυλία που χαρακτηρίστηκε το «Woodstock της Αθήνας» αποτελούσε σύλληψη του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Η πρώτη φορά που σκέφτηκε να διοργανώσει ένα μεγάλο πάρτι ήταν  ένα χρόνο πριν την διεξαγωγή του. Και συγκεκριμένα, μετά τη μεγάλη επιτυχία της συναυλίας του στον Λυκαβηττό το 1982. Τότε, ο καλλιτέχνης σκέφτηκε πως ήθελε να ευχαριστήσει το κοινό του με μια ανοιχτή, λαϊκή γιορτή.

«Σκεφτόμουν πάντα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να μαζευτούμε όλοι μια βραδιά με φεγγάρι, να ξαπλώσουμε στην αμμουδιά και να ακούμε μουσική όπου θα έρχεται από τη θάλασσα, να τα ψιλολέμε ενώ θα σκάζουν κάθε τόσο πυροτεχνήματα γύρω μας. Κι αν μας αρέσει, να σηκωθούμε και να χορέψουμε. Θα ήθελα μάλιστα να πετούσαν και χιλιάδες πυγολαμπίδες γύρω μας, αλλά δυστυχώς αυτό θα ήταν δύσκολο να γίνει» έλεγε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης.

Έξι μήνες προετοιμασίας

Από την σύλληψη μέχρι την υλοποίηση της ιδέας του, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης χρειάστηκε έξι μήνες για να τα προετοιμάσει όλα, όπως τα είχε «γεννήσει» το μυαλό του.

Αρχικά, σκέφτηκε να κάνει την συναυλία σε ένα δασάκι στο Ψυχικό, αλλά γρήγορα απέρριψε την ιδέα λόγω έλλειψης χώρου. Στην συνέχεια όμως, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου όπως είχε πει σε συνέντευξή του, του γεννήθηκε η ιδέα για την πλαζ του ΕΟΤ στη Βουλιαγμένη.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης φαντάστηκε τον αγαπημένο τόπο των παιδικών του χρόνων σαν ένα φυσικό Ρωμαϊκό Θέατρο. Το κοίλο θα ήταν η αμμουδιά και το κέντρο της ορχήστρας θα στήνονταν μέσα στη θάλασσα.



Αφού μέσα στο μυαλό του «έκλεισε» τον τόπο, έπρεπε να βρει και τον χρόνο. Πότε θα ήταν η ιδανικότερη ημερομηνία για να κάνει το πάρτι που τόσο πολύ ήθελε; Ο καλλιτέχνης έριξε μια ματιά στο ημερολόγιο και είδε πως τη Δευτέρα 25 Ιουλίου 1983, στον ουρανό θα υπήρχε ολόγιομο φεγγάρι. Δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία και άμεσα επισκέφθηκε τα γραφεία του ΕΟΤ όπου και ζήτησε να του παραχωρηθεί η πλαζ της Βουλιαγμένης για εκείνη τη νύχτα.

Κάθε μήνα, τις ημέρες που ο νυχτερινός ουρανός φωτιζόταν από την πανσέληνο, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης πήγαινε στην άδεια πλαζ, καθόταν στην αμμουδιά και οραματιζόταν πώς θα ήθελε να είναι εκείνη η βραδιά.

Μάλιστα, δεν είχε διστάσει, σε μια συνάντηση που είχε με την τότε Υπουργό Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, να την ρωτήσει αν θα μπορούσαν να απελευθερωθούν χιλιάδες πυγολαμπίδες στην παραλία, για να λάβει την επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Γεωργίας ότι τον Ιούλιο δεν ήταν η εποχή τους.

Σκέφτηκε ακόμα να στήσει ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού ώστε ο κόσμος που θα έφτανε να σκάβει στην παραλία και να βρίσκει θαμμένα μπουκάλια ουίσκι.

Την πλωτή εξέδρα που είχε φανταστεί, την εντόπισε σε αποθήκη του ΟΛΠ στο Κερατσίνι. Στερεώθηκε με άγκυρες μέσα στη θάλασσα. Το όλο εγχείρημα αλλά και ο σχεδιασμός ήταν πρωτοποριακός για την εποχή. Προκειμένου να στηθεί η εξέδρα, είχαν επιστρατευτεί ακόμα και ασύρματοι της τροχαίας που χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν οι τεχνικές συνεννοήσεις.

Βάρκες πήγαιναν και ερχόντουσαν συνέχεια. Κουβαλούσαν κόσμο, καλώδια, όργανα, ηχεία και ό,τι άλλο ήταν απαραίτητο για να γίνει μια απόλυτα επιτυχημένη συναυλία. Στις 19:00 όλα ήταν έτοιμα και οι πόρτες άνοιξαν για τον κόσμο...

Μεταδόθηκε ζωντανά από την ΕΡΤ

Ο φίλος του και τότε διευθυντής της κρατικής τηλεόρασης, Βασίλης Βασιλικός, πρότεινε στον Λουκιανό Κηλαηδόνη, την απευθείας μετάδοση της συναυλίας από την ΕΡΤ. Ο καλλιτέχνης είχε ενδοιασμούς γιατί φοβήθηκε πως θα του «κόψει» εισιτήρια. Ο φίλος του όμως ήταν σίγουρος για τη μεγάλη επιτυχία που θα είχε και τον έπεισε.

Οι καλεσμένοι - έκπληξη

Το πάρτι ξεκίνησε στις 21:00 αλλά η αφίσα που διαφήμιζε την συναυλία ήταν... λιτή και αποτελούσε μυστήριο για όσους βρέθηκαν στη Βουλιαγμένη αφού δεν ανέφερε κανέναν άλλον καλλιτέχνη εκτός από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Έτσι, κάθε φορά που ένα ταχύπλοο έφτανε στην φωτισμένη με νέον πλωτή εξέδρα και αποβίβαζε έναν καλεσμένο, το κοινό ξεσπούσε σε επευφημίες.

Στην σκηνή ανέβηκαν οι Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Νταλάρας, Δήμητρα Γαλάνη, Βαγγέλης Γερμανός, Αφροδίτη Μάνου, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Μαντώ και ο Τζίμης Πανούσης.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ανέβηκε στην σκηνή τα μεσάνυχτα και αναφώνησε ενθουσιασμένος: «Νομίζαμε ότι ήταν πάρτι, αλλά διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για υπερπαραγωγή της Φίνος Φιλμ!».

Η κληρονομιά που άλλαξε τη διασκέδαση

Το πάρτι ολοκληρώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες με βουτιές και καντάδες από ψαρόβαρκες. Την επόμενη μέρα, ο Τύπος έκανε λόγο για το «ελληνικό Woodstock», γράφοντας για «Μια Αθήνα ολοζώντανη, γεμάτη τρελό κέφι». Εκείνη τη νύχτα της 25ης Ιουλίου 1983, άλλαξε ο τρόπος που οι καλλιτέχνες αντιμετώπιζαν μέχρι τότε τις ζωντανές εμφανίσεις στην Ελλάδα και... άνοιξε την πόρτα σε μια νέα εποχή συναυλιών σε φυσικούς χώρους, ποτάμια, λίμνες και κάστρα.

«Την άλλη φορά θα μαζευτούμε στον κάμπο της Θεσσαλίας»

Όταν ρωτήθηκε για την ταλαιπωρία του κόσμου, λίγες μέρες αργότερα, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης απάντησε με το αφοπλιστικό του χιούμορ: «Τώρα που διαπιστώσαμε ότι χώροι για 50 χιλιάδες δεν επαρκούν στην Ελλάδα, την άλλη φορά θα μαζευτούμε στον κάμπο της Θεσσαλίας!».