Η Τζόαν Κόλινς στα 92 της γίνεται η ερωμένη του στέμματος

Oλα θα ήταν διαφορετικά στον κόσμο της σαπουνόπερας αν η Τζόαν Κόλινς δεν είχε διδάξει, πρώτη απ’ όλες, τι σημαίνει να είσαι μοχθηρή, εκδικητική, ζηλιάρα, υστερική, με μια λέξη κακιά, στον ρόλο της Αλέξις στη «Δυναστεία». Γενικότερα, όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχε η Τζόαν Κόλινς στην παγκόσμια βιομηχανία του θεάματος. Αλλά, επαγγελματικά, πόσο διαφορετικά και ίσως βαρετά θα έμοιαζαν τώρα τα 92 της χρόνια για την ίδια, αν τον μακρινό Αύγουστο του 1934 ο τότε πρίγκιπας Εδουάρδος δεν γνώριζε μια γυναίκα που του άλλαξε τη ζωή.





Ας το πάμε, όμως, ακόμα πιο μακριά: πόσο διαφορετικός θα ήταν ολόκληρος ο κόσμος αν ο πρίγκιπας και μετέπειτα βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου δεν παραιτούνταν από τον θρόνο του για να παντρευτεί εκείνη τη διαζευγμένη Αμερικανίδα, που το όνομά της έγινε συνώνυμο του διαβόλου για τον βρετανικό θρόνο και τους υπηκόους του. Φυσικά, το πέταγμα της πεταλούδας στον Αμαζόνιο που προκαλεί τσουνάμι στην Ιαπωνία είχε ακριβώς τις ίδιες διαστάσεις και στην προκείμενη ιστορία. Αν ο Εδουάρδος δεν παραιτούνταν για τη Γουάλις Σίμπσον, ο αδελφός του Γεώργιος δεν θα γινόταν βασιλιάς, οπότε δεν θα τον διαδεχόταν η κόρη του Ελισάβετ, ο Κάρολος δεν θα είχε παντρευτεί την Νταϊάνα και εν ολίγοις Γουίλιαμ και Χάρι δεν θα υπήρχαν!


Επειδή, όμως, η ζωή είναι απρόβλεπτη, όπως κι ο έρωτας, όλα πήραν τον δρόμο τους. Και ο Εδουάρδος πήρε τον δρόμο της «εξορίας» στο Παρίσι, παντρεύτηκε τη Γουάλις Σίμπσον κι έζησε μαζί της μέχρι τον θάνατό του, το 1972. Εκείνη παρέμεινε στο Παρίσι, πέθανε σε ηλικία 89 ετών και θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της. Αυτά τα τελευταία χρόνια της ζωής της έρχεται να ζωντανέψει η Τζόαν Κόλινς στη νέα της ταινίας «My Duchess», η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες.

Η ταινία δεν επιχειρεί να αφηγηθεί ξανά το πολυσυζητημένο ειδύλλιο ή την παραίτηση του βασιλιά, αλλά επιλέγει να κοιτάξει μακριά από τα ανάκτορα, τις βασιλικές τελετές και τη λάμψη της εξορίας του ζευγαριού. Στρέφει τον φακό στο πιο σκοτεινό, σχεδόν ανείπωτο κεφάλαιο της ζωής της Γουάλις Σίμπσον: τα τελευταία χρόνια της στο Παρίσι, μετά τον θάνατο του συζύγου της.



Η Τζόαν Κόλινς, φυσικά, υποδύεται τη δούκισσα του Γουίνδσορ σε μια ερμηνεία που ήδη συζητείται ως μία από τις πιο τολμηρές της καριέρας της, με την εξωτερική ομοιότητα των δύο γυναικών να είναι τρομακτική. Για δεκαετίες η Κόλινς ταυτίστηκε με εκρηκτικές, πανίσχυρες γυναίκες, αλλά στη νέα ταινία αφήνει πίσω της την εικόνα της αψεγάδιαστης ντίβας και μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα απομονωμένη, εξαντλημένη και ευάλωτη. Οι πρώτες εικόνες που δημοσιεύτηκαν στη βρετανική «Vogue» αποκάλυψαν μια σχεδόν αγνώριστη Κόλινς, καθηλωμένη σε κρεβάτι, χωρίς ίχνος της γνώριμης λάμψης της.

Αυτή η κινηματογραφική μεταφορά αποτελεί προσωπικό όνειρο της ηθοποιού εδώ και τρεις δεκαετίες. Σύμφωνα με ανθρώπους της παραγωγής, η Κόλινς πάλευε επί χρόνια να φέρει στη μεγάλη οθόνη την ιστορία της Γουάλις Σίμπσον, θεωρώντας ότι η δημόσια εικόνα της βασιλικής ερωμένης υπήρξε πάντα ελλιπής και συχνά άδικη. Στο επίκεντρο της αφήγησης στην ταινία -την οποία σκηνοθετεί ο Μάικ Νιούελ, δημιουργός του «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία», σε σενάριο της Λουίζ Φένελ, μητέρας της βραβευμένης με Οσκαρ σκηνοθέτιδας Εμεραλντ Φένελ- βρίσκεται η σχέση της Γουάλις με τη Γαλλίδα δικηγόρο της, Σούζαν Μπλουμ, την οποία ερμηνεύει η Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Η Μπλουμ υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που μετά τον θάνατο του Εδουάρδου απέκτησε τεράστια επιρροή πάνω στη δούκισσα του Γουίνδσορ.



Η αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία μοιάζει με ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η Γουάλις Σίμπσον, όλο και πιο αδύναμη, φέρεται να υπέφερε από άνοια και σοβαρά προβλήματα υγείας, ζώντας απομονωμένη στην έπαυλη που νοίκιαζε το ζευγάρι στο Δάσος της Βουλώνης, στο Παρίσι. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που βρίσκονταν κοντά της, η Μπλουμ ανέλαβε σταδιακά πλήρη έλεγχο της ζωής και της περιουσίας της.

Κατηγορήθηκε ότι απομάκρυνε το πιστό προσωπικό της δούκισσας, απέκλεισε φίλους και γνωστούς από κάθε επαφή μαζί της και διαχειρίστηκε τα οικονομικά της με αδιαφανή τρόπο. Ο βασιλικός βιογράφος Χιούγκο Βίκερς την περιέγραψε χαρακτηριστικά ως «σατανική φιγούρα» που έκρυβε την πραγματική της φύση πίσω από έναν μανδύα προστασίας και ευγένειας. Οι κατηγορίες δεν σταματούν εκεί. Η Μπλoυμ φέρεται να χρησιμοποίησε πληρεξούσιο αμφισβητούμενης νομιμότητας για να πουλήσει κοσμήματα, προσωπικά αντικείμενα και ανεκτίμητα υπάρχοντα της δούκισσας σε ανθρώπους του περιβάλλοντός της, συχνά σε τιμές πολύ χαμηλότερες της πραγματικής τους αξίας.

Παράλληλα, δημοσίευσε τις προσωπικές ερωτικές επιστολές του Εδουάρδου και της Γουάλις, προκαλώντας τότε σάλο, καθώς θεωρήθηκε ότι εκμεταλλεύτηκε την ιδιωτική ζωή του ζευγαριού για οικονομικό όφελος. Από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες που αξιοποιεί η ταινία είναι εκείνη της Γιοχάνα Σουτζ, πρώην προσωπικής γραμματέως της Σίμπσον. Η Σουτζ υποστήριξε ότι η Μπλουμ χρησιμοποιούσε εκφοβισμό και ψυχολογική πίεση απέναντι στην εξασθενημένη δούκισσα, τρομοκρατώντας την με την ιδέα ότι θα καταλήξει εγκαταλειμμένη, χωρίς χρήματα και χωρίς φροντίδα, αν δεν της παραχωρούσε πλήρη νομική εξουσία.

Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι φαίνεται να δίνει στη Σούζαν Μπλουμ μια σύνθετη διάσταση, αποφεύγοντας την εύκολη καρικατούρα της κακιάς. Στην ταινία παρουσιάζεται ως μια γυναίκα αινιγματική, αυστηρή και εμμονική, που πιστεύει ότι προστατεύει τη Σίμπσον ακόμη και όταν την αποκόπτει από τον κόσμο. Ενώ η εικόνα που προκύπτει για τη δούκισσα του Γουίνδσορ είναι εκείνη μιας γυναίκας που κάποτε προκάλεσε την πιο περιβόητη ερωτική κρίση του 20ού αιώνα και κατέληξε να ζει αποκομμένη από τους πάντες. Μια φιγούρα σχεδόν φάντασμα, εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι γεμάτο αντικείμενα ανυπολόγιστης αξίας, αλλά χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή. Η Γουάλις Σίμπσον πέθανε τελικά τον Απρίλιο του 1986, σχεδόν πλήρως απομονωμένη. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι που κάνει την ιστορία της τόσο γοητευτική για το σύγχρονο κοινό: πίσω από τη βασιλική ίντριγκα, τις τιάρες και τους τίτλους, υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία φθοράς, μοναξιάς και εξουσίας.



Το «My Duchess» έρχεται σε μια εποχή όπου το κοινό δείχνει αστείρευτο ενδιαφέρον για τις σκοτεινές γωνίες της βρετανικής μοναρχίας. Από το «The Crown» μέχρι τα αμέτρητα ντοκιμαντέρ για τους Γουίνδσορ, η βασιλική οικογένεια εξακολουθεί να λειτουργεί σαν καθρέφτης πάνω στον οποίο προβάλλονται η εξουσία, η δημόσια εικόνα, η μοναξιά και το τίμημα της φήμης. Για την Τζόαν Κόλινς, πάντως, αυτή η ταινία μοιάζει σχεδόν με προσωπική εξομολόγηση. Μια σταρ που για δεκαετίες υπήρξε συνώνυμο της χλιδής και της αυτοκυριαρχίας επιλέγει τώρα να ενσαρκώσει τη διάλυση ενός μύθου. Και ίσως γι’ αυτό η πρόσφατη εμφάνισή της στις Κάννες δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως μια ακόμη υπέρλαμπρη στιγμή, αλλά ως η τελετουργική επιστροφή μιας μεγάλης ντίβας που αποφάσισε, επιτέλους, να κοιτάξει κατάματα τη σκοτεινή πλευρά της λάμψης.