Καστάνη: «Έχασα τον άντρα μου από καρκίνο, τον άνθρωπό σου τον κλαις όταν μαθαίνεις ότι είναι πολύ σοβαρά»
«Στη διάγνωση ήταν ο μεγάλος θρήνος» δήλωσε η ηθοποιός
UPD:
H Ελένη Καστάνη έδωσε συνέντευξη στο «Πάμε Δανάη», όπου μίλησε για τη μητέρα της, την απώλεια του άντρα της και τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στον χώρο.
«Σταμάτησα από το "Breakfast@Star" γιατί το συμβόλαιό μου ήταν μέχρι τον Δεκέμβριο. Είχα το θέατρο μετά και ήταν πολύ δύσκολο. Είχα και τη μαμά μου στον Ευαγγελισμό, μια ταλαιπωρία, δεν θα μπορούσα με τίποτα να συνεχίσω. Η μαμά μου είναι στα 94, είναι η μόνη που μου έχει απομείνει και της έχω απαγορεύσει να πεθάνει», είπε χαρακτηριστικά η Ελένη Καστάνη.
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cto647q77wi9)
Σε σχέση με τη σημαντική απώλεια της ζωής της, ανέφερε: «Επειδή έχασα το καλοκαίρι τον άντρα μου, έκανα το Breakfast@Star και γι’ αυτό τον λόγο, να μου αλλάξει τη διάθεση, να μην είμαι μέσα στο σπίτι και να σκέφτομαι και να στεναχωριέμαι και πραγματικά το κατάφεραν, γιατί πέρασα πολύ ωραία. Τον άντρα μου τον έχασα από ασθένεια, από καρκίνο. Το περιμέναμε. Η αδερφή μου ήταν ξαφνικό. Βεβαίως, τον άνθρωπό σου τον κλαις όταν μαθαίνεις ότι είναι πολύ σοβαρά στην αρχή. Στη διάγνωση ήταν ο μεγάλος θρήνος. Ως ζευγάρι είχαμε χωρίσει, αλλά είχαμε παραμείνει οικογένεια. Ήταν οικογένειά μου ο Γιάννης».
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cto69kzcaz81)
«Δεν ασχολούμουν με τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Μετά ανακάλυπτα ότι έχει γίνει το μάλε βράσε. Το ξέρω ότι έχουν πει άνθρωποι για μένα «μην πάρεις την Καστάνη στη δουλειά». Μου το είχε πει η Μιμή Ντενίση. Την έπαιρναν τηλέφωνο και της έλεγαν «μην πάρεις την Καστάνη» κι εκείνη μου είπε ότι είσαι ο πιο εύκολος άνθρωπος. Θιασάρχες που είναι ονόματα ηθοποιοί δεν με φωνάζουν εμένα. Με φωνάζουν συγγραφείς, σκηνοθέτες και παραγωγοί», αποκάλυψε η ηθοποιός.
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.