Συνέντευξη της Αφροδίτης Νέστορα στο Πρώτο ΘΕΜΑ: «Θέλω να τους κοιτάξω στα μάτια και να ρωτήσω γιατί»

«Θα ήθελα να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους ρωτήσω “γιατί”. Η μητέρα μου δεν πείραξε ποτέ και κανέναν». Με αυτά τα λόγια, η Αφροδίτη Νέστορα απευθύνεται στους δολοφόνους της μητέρας της, Βάγιας Νέστορα, που έχασε άδικα τη ζωή της μετά την επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι της οικογένειας τα ξημερώματα της 1ης Ιουλίου. Σχεδόν τρεις εβδομάδες από το τρομοκρατικό χτύπημα και λίγες ημέρες μετά το εξιτήριο που έλαβε από το Νοσοκομείο «Παπανικολάου», η πολιτεύτρια της Ν.Δ. ανοίγει την καρδιά της στο «ΘΕΜΑ» για πρώτη φορά μετά τα δραματικά περιστατικά.

«Το μόνο “έγκλημα” που κάναμε ήταν να έχουμε την πολιτική ταυτότητα που έχουμε, το να είμαστε Νέα Δημοκρατία. Και γι’ αυτό το “έγκλημα” κάποιοι όρισαν τους εαυτούς τους κριτές και δικαστές και “καταδίκασαν” τη μητέρα μου σε θάνατο», δηλώνει, αναφερόμενη και στις επιθέσεις που δέχθηκαν ο πρώην βουλευτής Σάββας Αναστασιάδης και ο πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής στη Θεσσαλονίκη Ζήσης Ιωακείμοβιτς.

Η κυρία Νέστορα μιλά με αξιοπρόσεκτη συγκρότηση παρά το βαρύ συναισθηματικό φορτίο. Αλλωστε, όπως επισημαίνει, για τα θύματα τρομοκρατίας «τίποτα δεν αποφορτίζεται», καθώς η πληγή της απώλειας μένει ανοιχτή κάθε μέρα. Επισημαίνει όμως ότι είναι αποφασισμένη, τόσο αυτή όσο και ο πατέρας της Παναγιώτης Νέστορας, να συνεχίσουν. «Ο μόνος δρόμος της ζωής είναι το μπροστά», λέει η κυρία Νέστορα, επισημαίνοντας ότι ο πρώτος στόχος της είναι η ανάρρωση και να ξανασταθεί στα πόδια της πριν πάρει οποιεσδήποτε πολιτικές αποφάσεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ: Αρχικά, θέλω να σας εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια για την απώλεια της μητέρα σας, κυρία Νέστορα. Μπορείτε να θυμηθείτε τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς;

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΝΕΣΤΟΡΑ: Ηταν μια κόλαση φωτιάς και καπνών. Δεν φανταζόμασταν ποτέ την έκταση της φωτιάς που, όπως ξέρετε, αποδείχθηκε τεράστια και κόστισε τόσο άδικα τη ζωή στη μητέρα μου, βαριά τραύματα σε εμένα, στους υπόλοιπους ένοικους της οικοδομής και στον πατέρα μου. Οι κινήσεις μας ήταν ενστικτώδεις, ενεργήσαμε όπως θα έπραττε κάθε μέσος άνθρωπος.

Γ.ΕΥΓ.: H διαχείριση του τραύματος μετά από μια τέτοια εμπειρία και με δεδομένη την απώλεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οταν κλείνετε τα μάτια, σκέφτεστε εκείνες τις στιγμές;

ΑΦΡ.Ν.: Eίναι επώδυνο να σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές, αλλά καταλαβαίνετε πως δεν βγαίνουν από το μυαλό μου και δεν νομίζω ότι θα βγουν ποτέ. Το τραύμα δεν νομίζω ότι θα γιατρευτεί, αλλά είναι μονόδρομος να μάθω να ζω πλέον με αυτό και να προσπαθήσω να το διαχειριστώ. Ο μόνος δρόμος της ζωής είναι το μπροστά.

Γ.ΕΥΓ.: Πώς εξελίσσεται η αποκατάσταση της δικής σας υγείας; Τι εκτιμούν οι γιατροί ως προς την αποθεραπεία και τον χρόνο επούλωσης των τραυμάτων μετά το εξιτήριο;

ΑΦΡ.Ν.: Ευτυχώς από πολύ νωρίς έγινε σαφές ότι είχα διαφύγει τον κίνδυνο. Φαίνεται αυτή τη στιγμή ότι μάλλον δεν θα είναι απαραίτητο να υπάρξουν χειρουργικές επεμβάσεις, όμως χρειάζεται τακτική παρακολούθηση και έλεγχος. Οι βασικές πληγές αφορούν εγκαύματα δευτέρου βαθμού στα χέρια και στα πόδια. Υπάρχει ακόμη έντονος σωματικός πόνος, αλλά είμαι αισιόδοξη ότι όλα θα πάνε καλά.

Γ.ΕΥΓ.: Μπορείτε να εκτιμήσετε γιατί γίνατε στόχος εκείνο το βράδυ μαζί με άλλα στελέχη της Ν.Δ.; Ή μήπως ήσασταν απλώς μια εύκολη περίπτωση με δεδομένο ότι δεν έχετε αστυνομική φύλαξη;

ΑΦΡ.Ν.: Σίγουρα το γεγονός της μη ύπαρξης αστυνομικής φύλαξης έπαιξε τον ρόλο του τόσο στην επιλογή του δικού μου σπιτιού όσο και του Σάββα Αναστασιάδη και του Ζήση Ιωακείμοβιτς. Δεν πιστεύω ότι εγώ ή κάποιος από τα άλλα δύο θύματα των επιθέσεων έχουμε υπάρξει προκλητικοί στις θέσεις και τις απόψεις μας - όχι ότι αυτό θα δικαιολογούσε ποτέ μια τόσο αποτρόπαια πράξη.
Εχουμε πορευτεί πάντοτε με αξιοπρέπεια και μετριοπάθεια. Το μόνο «έγκλημα» που κάναμε ήταν να έχουμε την πολιτική ταυτότητα που έχουμε, το να είμαστε Νέα Δημοκρατία. Και γι’ αυτό το «έγκλημα» κάποιοι όρισαν τους εαυτούς τους κριτές και δικαστές και καταδίκασαν τη μητέρα μου σε θάνατο.

Γ.ΕΥΓ.: Εχετε βιώσει την τραγωδία της απώλειας της αδελφής σας, τώρα έρχεται να προστεθεί και η δολοφονία της μητέρας σας. Από πού αντλείτε δύναμη για να συνεχίσετε;

ΑΦΡ.Ν.: Δεν έχω μιλήσει ποτέ για την απώλεια της αδελφής μου Νικολέτας, ούτε θα το κάνω τώρα. Σταθήκαμε μια φορά στα πόδια μας, θα προσπαθήσουμε και πάλι. Με τη βοήθεια του Θεού και τη δύναμη που μας δίνουν οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας και το εκδηλώνουν με πολλούς και συγκινητικούς τρόπους.

Γ.ΕΥΓ.: Ο πολιτικός κόσμος καταδίκασε ομόθυμα την τρομοκρατική επίθεση στο πρόσωπό σας, εκπρόσωποι άλλων κομμάτων ήρθαν και στην κηδεία της μητέρας σας. Εκτοτε, όμως, σαν να αποφορτίζεται κάπως η υπόθεση, σαν μην αντιμετωπίζεται ως τρομοκρατικό χτύπημα. Πώς το βλέπετε εσείς;

ΑΦΡ.Ν.: Ευχαριστώ θερμά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη που από την πρώτη στιγμή βρέθηκε και βρίσκεται δίπλα μου, στελέχη του κόμματος και όλον τον κόσμο, εκπροσώπους κομμάτων, φορέων, φίλους και συνεργάτες, αλλά και άγνωστους σε μένα, που με διάφορους τρόπους εκφράζουν τη συμπαράστασή τους. Ξέρετε πως η εικόνα στην κηδεία της μητέρας μου με τον πρωθυπουργό και εκπροσώπους των κομμάτων να στέκονται δίπλα-δίπλα ήταν ένα ηχηρό μήνυμα καταδίκης της τρομοκρατίας. Διότι ήταν τρομοκρατικό χτύπημα, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και «φωνές» που υπονοούν περίπου ότι μπορεί η επίθεση να ήταν στημένη ή να υπήρχαν άλλοι λόγοι πίσω από αυτήν. Αυτό το θεωρώ ειλικρινά προσβλητικό για τη μνήμη της μητέρας μου.
Οπότε, για να σας απαντήσω, καταλαβαίνω ότι η πολιτική επικαιρότητα μπορεί να αλλάζει, όμως για εμάς -όπως και για κάθε θύμα της τρομοκρατίας- τίποτα δεν αποφορτίζεται. Ζούμε με αυτή την πληγή κάθε μέρα. Και θα συνεχίσουμε να ζούμε με αυτήν για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Την παραδοχή αυτή θέλανε και τα παιδιά της ΟΝΝΕΔ να καταδείξουν τόσο με τη δράση των πρώτων ημερών μετά το τραγικό συμβάν με τη δημιουργία της ανθρώπινης αλυσίδας κατά της τρομοκρατίας, όσο και με την πραγματοποίηση εθελοντικής αιμοδοσίας -σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη- στη μνήμη της μητέρας μου. Τους ευχαριστώ από την καρδιά μου. Αυτή τη νεολαία θέλουμε για να συνεχίσουμε με αισιοδοξία στο μέλλον.

Γ.ΕΥΓ.: Αν είχατε απέναντί σας τους ανθρώπους που κατηγορούνται ότι προκάλεσαν αυτό το κακό στην οικογένειά σας, θα είχατε κάτι να τους πείτε;

ΑΦΡ.Ν.: Θα ήθελα να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους ρωτήσω «γιατί». Η μητέρα μου δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Ηταν ένας γλυκύτατος, υπέροχος άνθρωπος που πάντα ήθελε να βοηθάει τον κόσμο γύρω της. Ηταν η βάση και το σημείο αναφοράς μας. Και είμαι σίγουρη ότι θα ήθελε το καλό ακόμη και των ίδιων των δραστών που της στέρησαν τη ζωή. Πιστεύω, αυτό σκεφτόταν και ο πατέρας μου όταν είπε «να τους έχει ο Θεός καλά», το τι θα ήθελε εκείνη.

Θα ήθελα, λοιπόν, να μάθω το γιατί. Να καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να ξεκινήσει από το σπίτι του και να πάει να κάψει κάποιον ζωντανό, να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή δεκάδων αγνώστων. Χωρίς να τους έχουν κάνει ποτέ κακό, χωρίς να γνωρίζονται καν. Εμείς δεν θα ζητήσουμε ποτέ «να καεί η Θεσσαλονίκη», δεν θα βανδαλίσουμε, δεν θα καταστρέψουμε. Θα ζητήσουμε απλά μια δίκαιη δίκη γι’ αυτούς που τόσο άδικα δολοφόνησαν τη μητέρα μου.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να συγχαρώ και την Ελληνική Αστυνομία για τις άμεσες ενέργειες και τον εντοπισμό των φυσικών αυτουργών της επίθεσης στο σπίτι μου. Πρέπει να βρεθούν και να ξεριζωθούν και αυτοί που σχεδίασαν τις επιθέσεις.

Γ.ΕΥΓ.: Τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε πολιτικούς έχουν ως στόχο να στείλουν ένα μήνυμα, να τους τρομάξουν. Εσείς τι σκοπεύετε να κάνετε; Θα συνεχίσετε να πολιτεύεστε; Εχετε αποφασίσει αν θα είστε ξανά υποψήφια στην Α’ Θεσσαλονίκης;

ΑΦΡ.Ν.: Αυτή τη στιγμή προτεραιότητά μου είναι να σταθώ στα πόδια μου και να βρίσκομαι κοντά στην οικογένειά μου και τους ανθρώπους μου. Διότι όλοι έχουν σταθεί πραγματικά δίπλα μου, από την πρώτη στιγμή, με κάθε δυνατό τρόπο. Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Η πρόθεσή μου να προσφέρω στον κόσμο γύρω μου δεν αλλάζει. Και δεν θα αλλάξει. Προς το παρόν, όμως, κύριε Ευγενίδη, θέλω να αναρρώσω και να βρω τα πατήματά μου.