Αντίο Fleabag. Αντίο καλή τηλεόραση.

Η Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ ξέρει πώς να τραβάει την προσοχή. Στην πρώτη σεκάνς της πρώτης σεζόν του Fleabag, μια ερωτική συνεύρεση με τη λάθος τρύπα γινόταν η αφορμή για μια ξεκαρδιστική σατιρική έκπληξη. Από που ξεφύτρωσε αυτός ο χαρακτήρας που μιλάει τόσο ανοιχτά για τη σεξουαλικότητα και τα συναισθήματά της; Πώς μπορεί και ισοπεδώνει τόσα πράγματα σε κλάσματα δευτερολέπτων; Γιατί είναι τόσο ακαταμάχητη, ενώ προφανώς τα κάνει όλα μαντάρα; Και ποιο είναι το όνομά της; (Δε θα μάθουμε ποτέ).

Αν το Game of Thrones, για το οποίο γράφαμε την προηγούμενη εβδομάδα, άλλαξε το τι σημαίνει θέαμα στην τηλεόραση, το Fleabag ανέβασε τον πήχη - πολύ πολύ ψηλά - για σειρές (και ταινίες) που αποτυπώνουν ακομπλεξάριστα τη γυναικεία εμπειρία. Τη σχέση με το σώμα και το σεξ, με την οικογένεια, τις φίλες, τους εραστές και τους συντρόφους, την εργασία και την αυτο-εκτίμηση. Πώς διαχειρίζεσαι το πένθος για το θάνατο της μητέρας σου όταν ο παράξενος πατέρας σου (ο φοβερός Μπιλ Πάτερσον από το Truly, Madly, Deeply) παντρεύεται την ακόμα πιο παράξενη, παθητική-επιθετική νονά σου (η ΟΛΙΒΙΑ ΚΟΛΜΑΝ), και πώς αντιμετωπίζεις το θάνατο της κολλητής σου όταν ο φίλος σου είναι κολιτσίδα και η αδερφή σου σε διαρκή άρνηση (όπως άλλωστε κι εσύ); «Αν μπορούμε να γελάσουμε μ’ αυτά τα πράγματα, μπορούμε να επιβιώσουμε», σημειώνει η Γουόλερ-Μπριτζ στον Telegraph.

Η δεύτερη σεζόν δεν προβλεπόταν να πραγματοποιηθεί. Η πρώτη είχε προκύψει από ένα θεατρικό που είχε παρουσιάσει η Γουόλερ-Μπριτζ στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου και ο χαρακτήρας είχε κάνει τη διαδρομή που ήθελε η δημιουργός της. Ευτυχώς για μας, η Φλίμπαγκ είχε κι άλλα να πει.

Η δεύτερη σεζόν ξεκινά φαινομενικά πιο ήσυχα από την πρώτη. Η Φλίμπαγκ έχει γυρισμένη την πλάτη της στο κοινό και πλένει ήρεμα τα χέρια σε ένα νιπτήρα τουαλέτας. Όταν η κάμερα στραφεί προς τον αντικατοπτρισμό της, αποκαλύπτει ένα πρόσωπο καλυμμένο με αίματα. Εκείνη, καθαρίζει τα αίματα, γυρνάει στην κάμερα και λέει «Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης». Ο πήχης εκτοξεύτηκε στα ουράνια.

Η Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ ξέρει να τραβάει την προσοχή, και να την κρατάει γερά. Αν προκαλούσε μόνο για να το καταφέρει, δε θα έγραφα τώρα γι’ αυτήν. Το ταλέντο της πάει πολύ παραπέρα από την πρόκληση για την πρόκληση, είτε στο Fleabag είτε στο Killing Eve με την Σάντρα Ο, το οποίο έγραψε πάλι εκείνη (αλλά στο οποίο δεν παίζει).

Και, οκ, ούτε ανακαλύπτει τον τροχό, ούτε είναι η πρώτη κωμικός που μιλάει ανοιχτά για τη γυναικεία κατάσταση: η Βρετανία έχει προσφέρει φοβερές γυναικείες προσωπικότητες από την Τρέισι Ούλμαν και τις Φρεντς & Σόντερς, ως την Έμα Τόμσον και την ομάδα πίσω από το Smack the Pony (την αριστουργηματική καλτ παραγνωρισμένη σειρά των Φιόνα Άλεν, Ντον Μακίχαν και Σάλι Φίλιπς), και μια σειρά από νεότερες κωμικούς όπως η Έλι Τέιλορ (The Mash Report) και η Νταϊάν Μόργκαν (γνωστή για τον χαρακτήρα της Φιλομίνα Κανκ).

Η Γουόλερ-Μπριτζ έχει την φαινομενικά αβίαστη ικανότητα να είναι προσιτή (ακόμα κι όταν υποδύεται ένα ανδροειδές ρομπότ στο Solo: A Star Wars Story). Ο ρυθμός κι ο συγχρονισμός της δε χάνουν χτύπο, το παιχνίδι της με τις προσδοκίες του κοινού και την ανατροπή τους δε φαντάζει ποτέ χειριστικό, κι ας είναι ξεκάθαρα τέτοιο. Και η αναπαράσταση της γυναικείας φύσης είναι πολυδιάστατη και αναζωογονητική. Ίσως γιατί όπως παραδέχεται, ένα από τα πράγματα που την αναζωογονούν την ίδια είναι ο μισογυνισμός: «Με κάνει να θέλω να αντεπιτεθώ καλλιτεχνικά», λέει στον Independent. Ο φεμινισμός της όμως δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, από καμία πλευρά. «Μερικές φορές ανησυχώ ότι δε θα ήμουν τόσο φεμινίστρια αν είχα μεγαλύτερο στήθος», λέει η Φλίμπαγκ σε μια... συνάντηση Κουακέρων!

Σε σύγκριση με άλλες γυναίκες συναδέλφους της, αυτό που η Γουόλερ-Μπριτζ κάνει με εξαιρετική δεξιοτεχνία είναι ο συνδυασμός του κωμικού με το δραματικό. «Με το Fleabag ήθελα να γράψω έναν χαρακτήρα που θα έκανε τον κόσμο να γελάσει και μετά να τους αποδεκατίσει στο τέλος», λέει στο EW. «Δεν μπορώ να γράψω δράμα χωρίς κωμωδία και δεν μπορώ να γράψω κωμωδία χωρίς δράμα. Νομίζω ότι με αυτό θα πειραματίζομαι πάντα. Το Fleabag ήταν μια δραματική σειρά μεταμφιεσμένη ως κωμωδία. Και το Killing Eve νιώθω πως ήταν σοβαρό δράμα που είχε όμως μικρές κωμικές εκπλήξεις. Ως θεατής, το μόνο που θέλω είναι ένα στοιχείο έκπληξης».

Η έκπληξη που επιφυλάσσει η δεύτερη σεζόν είναι μεγάλη. Στον πρώτο κύκλο, ένα κυρίαρχο μοτίβο ήταν το: «Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Γι’ αυτό βάζουν γόμες στην άκρη των μολυβιών». Ο χαρακτήρας έπρεπε να συμφιλιωθεί με τα λάθη της, όσο καταστροφικά κι αν είχαν αποδειχτεί.

Τώρα, τα λάθη διαδέχεται... η θρησκεία. Και όχι απλά μια πνευματική περιήγηση στην πίστη, αλλά ο έρωτας με έναν ιερέα (ο εκπληκτικός Άντριου Σκοτ). Έχει έρθει η ώρα για την Φλίμπαγκ να προχωρήσει. Μετά τα λάθη και το αυτομαστίγωμα, έχει έρθει η ώρα να ζήσει. Κι αυτό σημαίνει να βρει την ελπίδα. Είτε αυτή έρχεται από την αναπτέρωση του ηθικού μετά από μια γνωριμία με την Κριστίν Σκοτ Τόμας που την καθησυχάζει ότι η εμμηνόπαυση σημαίνει ελευθερία, είτε από ένα πρώτο βίωμα εγγύτητας με τον πατέρα, και κυρίως την αδερφή της.

Θα σταθώ λίγο εδώ. Αν το «Sex & the City» είχε τελικά να προσφέρει κάτι που να μείνει στην ιστορία, αυτό δεν είναι η μόδα ή η σχέση της Κάρι με τον Μπιγκ που απλά ανακύκλωνε τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου, ήτοι η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο από την αποδοχή ενός άντρα. Αν η σειρά άξιζε για κάτι ήταν ο φόρος τιμής που απότινε στη γυναικεία φιλία. Το Fleabag αντίστοιχα – και πολύ πιο επιτυχημένα - δε στέκεται στις προσπάθειες μιας γυναίκας να βρει τον έρωτα, αλλά να διατηρήσει πάνω απ’ όλα την αδερφική αγάπη. Η σχέση της Φλίμπαγκ με την Κλερ είναι μια από τις πιο κουλές, συγκινητικές και αληθινές που έχω δει τα τελευταία χρόνια στην οθόνη. “Πιστεύω ότι αυτή είναι αλήθεια η ιστορία αγάπης [στη σειρά], σημειώνει μάλιστα η δημιουργός της στο Indiewire.

Ας επιστρέψουμε όμως στην άλλη, «δευτερεύουσα» ιστορία αγάπης με τον χαρακτήρα του ιερέα, το όνομα του οποίου επίσης δε μαθαίνουμε – η Γουόλερ-Μπριτζ εκ των υστέρων συνειδητοποίησε πως έπρεπε να τον είχε αναφέρει ως Σέξι Ιερέα και όχι σκέτο Ιερέα στους τίτλους. Ο Άντριου Σκοτ πράγματι πλάθει έναν ιερέα ανάλαφρο κι ανθρώπινο, που πίνει και βρίζει και φλερτάρει, και ξεπροβάλλει άκρως γοητευτικός στην ακομπλεξάριστη απλότητά του. Λέει ασταμάτητα το «fuck» και πιο ερωτικά από οτιδήποτε το «γονάτισε». Η γοητεία του όμως δεν είναι η σημαντικότερη συνεισφορά του χαρακτήρα στην ιστορία της Φλίμπαγκ.

Ένα από τα χαρακτηριστικά της σειράς είναι πως η Φλίμπαγκ συστηματικά «σπάει τον 4ο τοίχο», απευθύνεται δηλαδή στην κάμερα, άρα στο κοινό, κυρίως για να σχολιάσει, αλλά κατά βάση για να «φύγει» απ΄αυτό που ζει, να βγει από τον εαυτό της. Ο ιερέας τώρα, είναι ο μόνος που αντιλαμβάνεται αυτή τη φυγή της, τη βλέπει κανονικά. Κι αυτό είναι η πιο γλυκιά, ουσιαστική ένδειξη αγάπης προς και από έναν χαρακτήρα που δεν έχει αφήσει κανέναν να τη δει πραγματικά. Στο πρόσωπο του ιερέα η Φλίμπαγκ μπορεί να μη βρίσκει ποτέ το Θεό, αλλά τον εαυτό της. Από τα λάθη στην ελπίδα, ένα τραύμα δρόμος.